Μεταπολίτευση τέλος λοιπόν; (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Τελευταία ακούγεται ολοένα και πιο συχνά στον δημόσιο διάλογο πως, «χρειαζόμαστε μια νέα Μεταπολίτευση» ή πως «ο ιστορικός κύκλος της, έχει κλείσει». Για «Νεοπολίτευση» λέγανε τις προάλλες και στο Αλ Τσαντίρι του εκπληκτικού Λάκη Λαζόπουλου. Ακούμε επίσης ότι «ο κόσμος αναζητά πλέον κάτι καινούριο», έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο προσέγγισης στα κοινά. Την άποψη αυτή, συνοδεύει πάντα βέβαια και η σχετική επιχειρηματολογία, που και στέρεα είναι και απολύτως συντονισμένη με τις ανάγκες των καιρών. Μόνο που όταν μπαίνει κανείς – συμφωνώντας – στην κουβέντα αυτή, αυτομάτως θα πρέπει να κάνει και τις ανάλογες παραδοχές.
Ένα-ένα όμως τα πράγματα.
Η Μεταπολίτευση χαρακτηρίστηκε από την παρουσία και κυρίως από το πολιτικό αποτύπωμα που άφησαν από το 1974 έως σήμερα, τα κόμματα του πολιτικού χάρτη. Τόσο εκείνα που κυβέρνησαν (ή συγκυβέρνησαν), όσο κι εκείνα που είτε δεν είχαν, είτε δεν ήθελαν ποτέ να έχουν αυτή την ευκαιρία-δυνατότητα. Ως εκ τούτου, εάν κάποιος υιοθετεί την άποψη πως «χρειαζόμαστε μια νέα Μεταπολίτευση», μάλλον θα πρέπει να συμφωνεί ή έστω να παραδέχεται πως μαζί με τον ιστορικό κύκλο αυτής της χρονικής περιόδου, ενδεχομένως να κλείνει και ο ιστορικός κύκλος κάποιων κομμάτων που πρωταγωνίστησαν εντός της.
Και για να προλάβω όσους τυχόν θα παριστάνουν τους… μπερδεμένους, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα το «κλείνει-έκλεισε ο ιστορικός κύκλος του τάδε κόμματος», από το «κλείνει-έκλεισε ο ιστορικός κύκλος του τάδε πολιτικού χώρου». Πρόβλημα θα υπήρχε, εάν συνέβαινε το δεύτερο – όχι το πρώτο. Άλλωστε τα κόμματα συγκροτούνται για να εκφράσουν τις ανάγκες των πολλών που έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς τον «χώρο».
Κι αν τούτα αφορούν στο κεφάλαιο της συζήτησης «Μεταπολίτευση», τί σημαίνει όμως κι αυτό το «καινούριο», για το οποίο όλοι μιλάνε, αλλά κανείς πολιτικά δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να περιγράψει επακριβώς;
Στο κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν πως θα κερδίσουν τον Μητσοτάκη με… buzzer beater, «με μία ψήφο διαφορά», θεωρώντας μάλλον τον εαυτό τους ως τον «βάλτο αγόρι μου» Δημήτρη Διαμαντίδη της πολιτικής. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, όπως και άλλες. Νεόκοποι και μη. Ορατοί και μη, δημοσκοπικά. Που περιφέρουν ακούραστα, σαν γνήσια πολιτικά παγώνια την κρίση μεγαλείου τους από πρόθυμη κάμερα σε προθυμότερη, καταγγέλοντας ακόμη και τον αέρα που αναπνέουν. Που αυτοθυματοποιούνται πουλώντας αφηγήματα καταδίωξης και προδοσίας προς λαϊκή κατανάλωση, που εργαλειοποιούν με τον πιο χειριστικό, τελικά και με τον πιο αντιπολιτικό τρόπο τα συναισθήματα των έτσι κι αλλιώς καταλαιπωρημένων πολιτών. Άλλες φορές συστηνόμενοι ως «αριστεροί», άλλοτε ως «κεντρώοι» – αύριο, μεθαύριο ποιος ξέρει ως τί άλλο. Κι αυτό ενώ εξηγούν παράλληλα γιατί «είναι ξεπερασμένες πια οι ιδεολογίες», όπως «κι αυτά τα, Αριστερά-Δεξιά».
Τα βλέπουν αυτά στην κυβέρνηση και – πιθανώς – να γελάνε. Γιατί αντιλαμβάνονται πως άλλοι (όλοι οι παραπάνω) κάνουν ήδη τη δουλειά για αυτούς. Στην κυβέρνηση που δια του «μίνι-ανασχηματισμού» επιχειρούν αφενός πλέον να αναδιατάξουν δυνάμεις ενόψει εκλογών κι αφετέρου να περιορίσουν όσο είναι εφικτό τις υπάρχουσες διαρροές προς τα δεξιά και κυρίως να προετοιμαστούν για το χειρότερο σενάριο – την δημιουργία ένος κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά.
Είναι σαφές σε όλους πως η δυναμική και (το πιο σημαντικό) οργανωτικά σχεδιασμένη εκ του μηδενός, επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα στα πράγματα, θα επαναδιαμορφώσει ριζικά τον πολιτικό χάρτη. Ήδη το προκαλεί. Θα συσπειρώσει δυνάμεις, αλλά και θα απορροφήσει άλλες. Θα αφήσει εκτός πολιτικού νυμφώνος «σιγουράκια», παραδοσιακούς παίκτες και θα εντάξει στο νέο πολιτικό εγχείρημα (και) νέους. Κι αυτό δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν.
Πρόσφατα, γνωστός δημοσκόπος σχολίαζε πως «σύντομα τα νεκροταφεία κομμάτων θα έχουν πολύ δουλειά». Παρέλειψε να πει πως στις περιπτώσεις αυτές… νεκροθάφτες των κομμάτων αυτών (ή τέτοιων κομμάτων «μιας χρήσης) στο τέλος γίνονται οι ίδιοι οι ψηφοφόροι – έχει ξαναγίνει. Δηλαδή, οι πολίτες. Οι πολίτες που σύμφωνα με έρευνα του ΙΟΒΕ και σε ποσοστό 68% δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα (19% ο μέσος όρος στην ΕΕ). Οι πολίτες που σε ποσοστό 35% δηλώνουν πως αισθάνονται φτωχοί, οι ίδιοι άνθρωποι που κρίνουν (81%) ότι οι εισοδηματικές ανισότητες είναι υπερβολικά μεγάλες, ενώ το πλουσιότερο 20% έχει εισόδημα 5,17 φορές εκείνου που έχει το φτωχότερο 20%.
Τίποτε μακάβριο δεν έχει η προσέγγιση. Μακάβριος παραμένει μόνο ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι επιλέγουν να «πολιτεύονται». Αντιπολιτευόμενοι την ίδια την πραγματικότητα – τελικά και την απαίτηση πια της κοινωνίας, να δοθούν επιτέλους λύσεις στα προβλήματά της.
Δεν υπάρχουν σχόλια