Σιγά το νέο! (του Γιώργου Τραπεζιώτη)

  29/06/2026

• Όχι! Δεν αποτελεί είδηση η αποχώρηση της Θεοδώρας Τζάκρη από τους «Δημοκράτες» του Στέφανου Κασσελάκη. Όπως είδηση δεν αποτελεί ούτε ο ισχυρισμός του τελευταίου – εάν βεβαίως ισχύει ως γεγονός – πως, «ζήτησα την παραίτησή της». Πως την έδιωξε δηλαδή ο ίδιος, πως δεν έφυγε η ίδια. Πως ο πρόεδρος διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Ελάχιστη σημασία έχει όμως πολιτικά το πώς ακριβώς έγιναν όλα. Και δημοσκοπικά καμία. Εντούτοις από το γεγονός, αξίζει να κρατήσει-παρατηρήσει κανείς ένα-δύο πράγματα.

«Οι Δημοκράτες περνάνε σε μία νέα φάση, οριοθετώντας τον πολιτικό τους χώρο στο φιλελεύθερο κέντρο της εφαρμοσμένης πολιτικής με τις αξίες της αλληλεγγύης, της ισότητας και του ανθρωπισμού στην καρδιά μας», τόνιζε χθες ο πρόεδρος των Δημοκρατών σε εκτενή του ανάρτηση στο Χ. Οριοθετώντας όμως κυρίως τον «χώρο», για όσους τυχόν δεν ήξεραν ή έστω δεν είχαν καταλάβει έως τώρα το πού, εντός του πολιτικού χάρτη, τοποθετεί ο ίδιος ο Κασσελάκης, τους «Δημοκράτες».

Αργότερα, επιχειρώντας να παίξει με τις λέξεις αλλά και με τις πολιτικές έννοιες (δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει, η πρακτική χαρακτηρίζει σχεδόν ολόκληρη τη σύντομη πολιτική του διαδρομή), με νέα ανάρτησή του σημείωνε επιπλέον πως «δεν κατανοώ ακριβώς ποια μετατόπιση εννοούν καθώς το “προοδευτικό κέντρο” στο επίσημο όνομά μας είναι ipso facto φιλελεύθερο: δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς προσωπική ελευθερία».

Θολώντας δε κι άλλο τα ρητορικά-πολιτικά ύδατα, στη συνέχεια δεν παρέλειψε και να «επιχειρηματολογήσει», Να «εξηγήσει» (σαφώς από δεξιά, δεξιότατη οπτική) το «τί ΔΕΝ είναι Αριστερά». Και το έκανε και με τρόπο που θα ζήλευαν ακόμη και ο Μητσοτάκης ή ο Σκέρτσος που το σαββατοκύριακο, παρεμπιπτόντως κι αυτός στη βάση του «ούτε Αριστερά», «ούτε Δεξιά», ξεσηκώνοντας κάθε απομεινάρι ψευδο-αφηγήματος της Ομάδας Αλήθειας, προσπάθησε να αποδομήσει τα περί «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς. Στοχεύοντας προφανώς όχι τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά τον Αλέξη Τσίπρα.

Το γεγονός βέβαια πως τα επιχειρήματα του Κασσελάκη αναφορικά με το «τί ΔΕΝ είναι Αριστερά», είναι ακριβώς ίδια με αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιεί (και) η Ομάδα Αλήθειας. Κι αν αυτό δεν αποτελεί σατανική σύμπτωση, τότε απλώς πρόκειται περί ξεκάθαρης πολιτικής επιλογής – και τοποθέτησης.

Ωστόσο, προφανώς και… δεν θα χάσει η Αριστερά βελόνι, επειδή ο Κασσελάκης πολιτικά δεν ανήκει στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Σιγά το νέο! Άλλωστε βρισκόμαστε στο σημείο όπου ο πρόεδρος των Δημοκρατών, όση δόση ενσυναίσθησης κι αγάπης κι αν βάζει στα λεγόμενά του, όσες υποσχέσεις «δεν θα σας προδώσω ποτέ» κι αν δίνει στους πιο πιστούς ακολούθους του, ταυτόχρονα μοιάζει να διαπιστώνει και ο ίδιιος ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψει σιγά-σιγά στον φυσικό πολιτικό του χώρο. Εκεί όπου οι ευρύχωροι ιδεολογικά-πολιτικά προσδιορισμοί «φιλελεύθερο» ή «προοδευτικό» όταν μπαίνουν μπροστά από το «Κέντρο» όμως, δεν αλλάζουν ποτέ δύο πολύ βασικές συνθήκες.

Αφενός, το γεγονός πως παραδοσιακά ο χώρος αυτός πάντα θα μπορεί να συσπειρώνει και να έλκει κατά κύριο λόγο δυσαρεστημένους συντηρητικούς ψηφοφόρους κι ακροκεντρώους (μαζί με ορισμένους «αντισυστημικούς»). Αφετέρου, το ότι έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές πολιτικά, πως το «Κέντρο» εκτός από «κατασκεύασμα» αποτελεί και το… Μπερναμπέου της Δεξιάς. Και κάθε φορά που η Αριστερά επιχείρησε με οποιοδήποτε τρόπο να παίξει «μπάλα» εκεί, έχασε. Κυρίως, την ταυτότητά της. Την «ταμπέλα», που λέει υποτιμητικά και ο Κασσελάκης.

thefaq.gr