Το 2026 είναι ηλίθιος και επικίνδυνος όποιος σκέφτεται ότι γίνεται πολιτική με γκαζάκια
«Εχθρός» της κοινωνίας ο θερμοκέφαλος με τα γκαζάκια, αλλά και ο κυβερνητικός πολιτικάντης που σπεύδει να εντοπίσει «ηθικούς αυτουργούς» σε πολιτικούς αντιπάλους.
Editorial 02 Ιουλίου 2026, 07:00
Τα τραγικά περιστατικά της Θεσσαλονίκης όπου μια γυναίκα έχασε τη ζωή της επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι μπορούσαν να κάνουν πολιτική βάζοντας γκαζάκια στα αμάξια στελεχών της κυβερνητικής παράταξης, έρχονται να μας θυμίσουν πόσο επικίνδυνες και καταστροφικές είναι τέτοιες λογικές.
Δεν είμαστε στο 1975, σε μεταχουντικό κλίμα και ανυποψίαστοι, αλλά στο 2026. Και εάν και τότε ήταν τελικά καταστροφική μια τέτοια επιλογή, σήμερα είναι ακόμη περισσότερο. Η «πολιτική της βίας» από όπου και αν προέρχεται, λειτουργεί πάντα κατά της κοινωνίας, της πολιτικής ανατροπής και της Δημοκρατίας. Δεν είναι απλώς ότι είναι επικίνδυνη καθαυτή, όπως έδειξε η τραγική κατάληξη, είναι και για το γεγονός ότι πυροδοτεί μια ολόκληρη συζήτηση, στην οποία επισκιάζονται όλα τα σοβαρά ζητήματα και καταλήγουμε να συζητάμε μόνο για την καταστολή και πώς μπορεί να επέλθει, προσφέροντας το τέλειο άλλοθι στην εκάστοτε εξουσία.
Η ελληνική κοινωνία έχει πολλά προβλήματα. Είναι οργισμένη και αγανακτισμένη με την ακρίβεια, τη διαφθορά, την κυβερνητική ανεπάρκεια. Όμως, το τελευταίο που ψάχνει είναι Ζορό που να αναλαμβάνουν να μεταφράσουν την οργή και την αγανάκτησή της σε τυφλή βία. «Όχι στο όνομά μας», είναι το μήνυμα που στέλνει στην πραγματικότητα σε όσους οργάνωσαν αυτές τις επιθέσεις, αδιαφορώντας για τους κινδύνους στους οποίους εξέθεταν ανθρώπους. Γιατί όταν βάζεις γκαζάκια σε αυτοκίνητα μέσα σε γκαράζ εύλογο να γνωρίζεις ότι στο τέλος θα πάρει φωτιά και το σπίτι και θα κινδυνεύσουν ζωές.
Γι’ αυτό τον λόγο, ας μην έχουν καμία αυταπάτη ότι θα βγει κάποιος να τους δικαιολογήσει. Απαξιωτική θα είναι η στάση της κοινωνίας, όπως αξίζει σε ανθρώπους που σε τελική ανάλυση ενάντιά της στρέφονται.
Γιατί μαζικούς αγώνες χρειάζεται η κοινωνία και ένα σχέδιο για την πολιτική αλλαγή και όχι να βρεθεί να βλέπει διάφορους θερμοκέφαλους να κάνουν «ένοπλη πάλη».
Όμως, εάν από τη μια είναι αυτονόητη η ομόθυμη καταδίκη τέτοιων πρακτικών και η τιμωρία των υπευθύνων εάν βρεθούν, από την άλλη επίσης καταδικαστέα είναι και η φτηνή πολιτική εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών. Γιατί όχι, τέτοιες πρακτικές δεν προκύπτουν από κάποια γενικευμένη «τοξικότητα» στην πολιτική ζωή, ούτε επειδή είναι πιθανή μια πολιτική αλλαγή. Και είναι τουλάχιστον χυδαίοι μέσα στην φτήνια των επιχειρημάτων τους όσοι σπεύδουν να κλείσουν το μάτι και να πουν «αυτοί που οραματίζονται νέο 2015 είναι που οπλίζουν το χέρι των γκαζάκηδων». Γιατί ούτε το 2012, ούτε το 2015 η κοινωνία ήθελε Ζορό: πολιτική αλλαγή ήθελε και απαλλαγή από τα μνημόνια. Γι’ αυτό και κατέβηκε μαζικά στους δρόμους, γι’ αυτό και ψήφισε δυνάμεις που υποστήριξαν την αλλαγή. Ούτε γκαζάκια έβαλε, ούτε σκέφτηκε να κάνει «ένοπλο αγώνα». Σε διαδηλώσεις πήγαν και εάν από κάπου υπήρξε πλεόνασμα βίας, ήταν από τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής. Επομένως, ας μην συκοφαντούμε όσους ξεσηκώθηκαν τότε, ταυτίζοντάς τους με ανθρώπους που καμιά σχέση με πραγματικά μαζική αγωνιστική λογική δεν έχουν.
Και επίσης καλό είναι κάποια στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, όπως ο νεοεκλεγείς γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης να είναι πιο προσεκτικά σε αυτά που λένε. Γιατί το να βγαίνεις τώρα και να λες ότι επειδή ένα κόμμα έχει τη λέξη Αριστερά στο όνομά του και αναφέρεται σε αγώνες είναι ένα κόμμα που υποθάλπει την τρομοκρατία και διχάζει τη χώρα, δεν δείχνει μόνο πρωτοφανή πολιτική αγραμματοσύνη ως προς το ότι η Αριστερά έχει διαχωριστεί από τέτοιες πρακτικές εδώ και δεκαετίες, αλλά και το πόσο ενεργή είναι τελικά μέσα στη Νέα Δημοκρατία μια ακροδεξιά εμφυλιοπολεμική κουλτούρα. Εκτός βέβαια και αν η Νέα Δημοκρατία έχει πάρει την απόφαση να πάει στις εκλογές κατηγορώντας τους αντιπάλους της για υποστήριξη της τρομοκρατίας. Μόνο που τότε όντως θα μιλάμε για δηλητηριώδη τοξικότητα στην πολιτική ζωή της χώρας αλλά και για την πιο κυνική εργαλειοποίηση ενός τραγικού περιστατικού.
Και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι κάποιοι πολιτικοί πρόγονοι όσων σήμερα κάνουν τέτοιες «ψεκασμένες» τοποθετήσεις επιχειρώντας να εμπλέξουν δημοκρατικά κόμματα σε υποθέσεις τρομοκρατίας, ήταν αυτοί που κάποτε υποστήριζαν και διέδιδαν ότι αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο… Ανδρέας Παπανδρέου. Και τότε το ίδιο φαινόμενο είχαμε: έναν συνδυασμό ανάμεσα στην πολιτική αμορφωσιά και την κυνική προσπάθεια εκμετάλλευσης τραγωδιών.
Γιατί πρέπει να γίνει σαφές ότι την ώρα που ένας άνθρωπος έχει χάσει την ζωή του και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει και υπερασπίζεται τη Δημοκρατία, ο γραμματέας της ΝΔ επιλέγει να διχάσει την κοινωνία κάνοντας παραπομπές σε εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα ακολουθήσει σε αυτό τον κατήφορο. Αυτή τη στιγμή όλοι στεκόμαστε δίπλα στην οικογένεια του θύματος και περιμένουμε από τις Αρχές να κάνουν την δουλειά τους και θα αφήσουμε τον κ. Κυρανάκη και τους ομοίους του να παίξουν εμφύλιο μόνοι τους.
Σε τελική ανάλυση είναι γελασμένος ο πρωθυπουργός εάν πιστεύει ότι θα στήσει κλίμα και σκηνικό εμφυλίου για να πάρει καμιά ψήφο παραπάνω ή έστω για να περάσει μερικές ακόμη ντροπολογίες νύχτα στη Βουλή.
Γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει ότι πέραν της καταδίκης και της απομόνωσης όσων φαντασιώνονται νέα αντάρτικα πόλης, χρειάζεται και να επανέλθει η συζήτηση στις πραγματικές της βάσεις. Χωρίς προεκλογική αξιοποίηση, χωρίς μεγέθυνση των πραγματικών περιστατικών, χωρίς κοντόθωρες εμφυλιοπολεμικές κραυγές και με επίγνωση ότι η καλύτερη απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι λύνονται προβλήματα με γκαζάκια είναι η δημοκρατία να λειτουργεί και οι πολίτες μέσα από την πολιτική και τις εκλογές να αλλάζουν τη ζωή τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια