Ραχόηδες (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Η Ισπανία πέρασε τελικά – και – το εμπόδιο της Γαλλίας και τώρα περιμένει τον αντίπαλό της στον τελικό του φετινού (εν πολλοίς τραμπικού) Μουντιάλ. Τι απομένει από τον ημιτελικό; Τα γκολ των Ογιαρθάμπαλ και Πόρο, το τακτικό masterclass του προπονητή της ομάδας, Λουίς Ντε Λα Φουέντε, που «κλείδωσε» τον Εμπαπέ και την παρέα του και ο… Μαριάνο Ραχόι.
Ναι, ο Μαριάνο Ραχόι. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας και στενός πολιτικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά την περίοδο λίγο πριν τις εκλογές του 2015, ο οποίος πριν λίγες ημέρες κι ενόψει του χθεσινού ημιτελικού Ισπανίας-Γαλλίας, αρθρογραφούσε για τον αγώνα. Κι αφού σημείωνε πρώτα – πιθανώς για να βγάλει την υποχρέωση και για να δικαιολογήσει το… σκεπτικό του – πως οι τρικολόρ «είναι μια σπουδαία ομάδα», «μια ομάδα με καλούς ποδοσφαιριστές», υπογράμμιζε ότι είναι, «μια ομάδα χωρίς Γάλλους».
Προφανώς ο… καθαρόαιμος Ισπανός πρώην πρωθυπουργός της ισπανικής Δεξιάς, δεν θεωρεί και τόσο Γάλλο για παράδειγμα τον Εμπαπέ ή τον άλλο αστέρα της εθνικής Γαλλίας, τον Ντεμπελέ. Ενδεχομένως δε, να θεωρεί πως «σωστός Γάλλος» είναι ο λευκός Γάλλος, ο γεννημένος στη Γαλλία, Γάλλος, ο Χριστιανός Γάλλος κλπ.
Οι αντιδράσεις που προκάλεσαν οι απόψεις Ραχόι ήταν έντονες – τόσο στην Ισπανία, όσο βέβαια και στην Γαλλία. Εντούτοις, έχει αποδειχθεί πως οι αντιδράσεις σε επίπεδο δηλώσεων, όσο καταδικαστικές κι αν είναι, δεν αρκούν για να ξεριζωθεί ο ρατσισμός. Ειδικά δε, σε συνθήκες ένδοιας (κυρίως οικονομικής, αλλά και πνευματικής) για την κοινωνία, όπου τέτοια φαινόμενα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσουν.
Όπως και στα μέρη μας, εδώ στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα των παράνομων βάσει διεθνούς Δικαίου απωθήσεων μεσοπέλαγα και της ατιμωρησίας των υπευθύνων για το έγκλημα με το ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου. Στην Ελλάδα, επίσης, των… σαρδάμ, όπου ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πριν πάρει το δαχτυλίδι του πρωταθλητή με τους Μιλγουόκι Μπακς, πριν γίνει δηλαδή διάσημος αλλά «ως Ελληνας», δεν ήταν παρά ακόμη ένας Νιγηριανός. Το παιδί μεταναστών από τη Νιγηρία, χωρίς χαρτιά, του οποίου το όνομα μάλιστα «δυσκολευόταν» πολύ να προφέρει ο Άδωνις Γεωργιάδης, λέγοντάς τον… «Ακενοτούνμπο».
Το προ πολλών ετών γεωργιαδικό «Ακενοτούνμπο», σαφώς και δεν ήταν αθώο σαρδάμ. Αντιθέτως, αποτελούσε ακόμη ένα παράδειγμα λεκτικοποίησης του ενστίκτου, με το οποίο αρθρογραφούσε τις προάλλες και ο Ραχόι. Ένα ένστικτο, ακριβώς το ίδιο ένστικτο, που τότε ακόμη ξεπρόβαλλε, ακριβώς επάνω στην «συνοριογραμμή» της ακροδεξιάς γραφικότητας και της τάσης κανονικοποίησής της στον δημόσιο διάλογο. Ενώ σήμερα, έχει λάβει πια, ίσως την πιο θεσμική του μορφή από ποτέ. Πολιτικές επιλογές είναι αυτές άλλωστε. Πολιτικές επιλογές που έχει κάνει ολόψυχα, με την καρδιά της – και παρά το μετα-εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο μασκάρεμά της – η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Έχοντας τοποθετήσει κατά καιρούς στην διάρκεια της επταετίας, σε κυβερνητικές θέσεις-κλειδιά πρόσωπα όπως οι Γεωργιάδης, Πλεύρης, Βορίδης κ.α.
Στη φάση της κανονικοποίησης του περιθωριακού λόγου και της μετατροπής του σε κυβερνητική πολιτική όμως, τα πάντα προδίδονται από την ίδια τη μετατόπιση της γλώσσας. Όταν κάποτε μιλούσαμε για «φιλοξενία», εννοούσαμε «φιλοξενία» κι όχι «διαχείριση ροών». Κι όταν λέγαμε «άσυλο», δεν αναφερόμασταν ποτέ σε «απελάσεις», ούτε σε «κόμβους επιστροφής». Σήμερα, οι αποκλεισμοί (κάθε είδους), παρουσιάζονται ως ανάγκη για την τήρηση μιας απολύτως σχετικοποιημένης εκδοχής της «νομιμότητας». Κι όσο πιο γρήγορα η κοινωνία αφεθεί να παπαγαλίσει αυτή την ολοκαίνουργια γλώσσα, τόσο λιγότερο θα χρειάζεται πλέον να πει ή να γράψει κάποιος για, «μια ομάδα χωρίς Γάλλους». Διότι η ίδια, θα το εννοεί ήδη.
Δεν υπάρχουν σχόλια