Η Οδύσσεια του Μητσοτάκη
Κανένας δεν μπορεί να πάρει σοβαρά έναν ηγέτη που δεν εμφανίζει και δεν υπερασπίζεται το πεδίο του οποίου ηγείται.
Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μην έχει γράψει την «Ιθάκη» του (ακόμα), αλλά ζει τη δική του Οδύσσεια. Κανένας δεν αμφισβητεί την πολιτική του κυριαρχία, η οποία πλέον έχει στοιχεία καθεστώτος. Το 41% είναι πλέον πολύ πίσω, αλλά συνεχίζει να μην απειλείται με ευθύνη και των κομμάτων της Αριστεράς, τα οποία προκειμένου να ντύσουν ιδεολογικά επιλογές που έχουν κάνει, προωθούν τη βεβαιότητα ότι «κανένας δεν μπορεί να νικήσει μόνος του τον Μητσοτάκη». Φυσικά και δεν μπορεί, αν δεν υπάρξει ξεκάθαρη πολιτική αντιμετώπισης και του Μητσοτάκη και του μητσοτακισμού και των νεοφιλελεύθερων επιλογών που έχουν γίνει κανονικότητα για την κοινή γνώμη. Σε λίγο θα είναι απολύτως λογικό και αποδεκτό να πεθαίνεις αν δεν έχεις χρήματα να νοσηλευτείς.
Η ενδεχόμενη τρίτη τετραετία Μητσοτάκη είναι κάτι που επιθυμεί για να γραφτεί στην Ιστορία και να αποχωρήσει ορίζοντας την ηγεσία της ΝΔ και παζαρεύοντας την ασφαλή του έξοδο. Ο μύχιος πόθος ωστόσο του Μητσοτάκη είναι να βρεθεί σε ρόλο στη διεθνή σκηνή. Επιχείρησε παρασκηνιακά μια θέση στην Ευρώπη και στη Γενική Γραμματεία του ΝΑΤΟ ανεπιτυχώς. Πολλοί λένε ότι φαντασιώνεται πως είναι η μετεμψύχωση του Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά και χωρίς τα κακεντρεχή σχόλια, η διάθεσή του για διεθνή καριέρα είναι δεδομένη.
Η υπό εξέλιξη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κονιορτοποιεί τις βλέψεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Προσέρχεται στη Σύνοδο ως παρακατιανός παραβρισκόμενος, που συνοδεύεται μάλιστα από τον σύμβουλο Ασφαλείας Θάνο Ντόκο-Σουρωτήρι. Στον αντίποδα ο Ερντογάν αναδεικνύεται πάλι ως καθοριστικός παράγοντας. Σύμφωνα με τους New York Times, μάλιστα, θα πάρει και τα σχετικά δώρα από τον Τραμπ, όπως τα F 35. Κάθε διεθνής παρουσία του Μητσοτάκη τού χαρίζει απλώς μια αποτύπωση στην άκρη κάποιας φωτογραφίας ως ενθύμιο παλιάς συμμετοχής. Την ώρα που σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας τρέχει να φωτογραφηθεί με την πρέσβη Γκιλφόιλ, ο Μητσοτάκης είναι αμφίβολο αν θα εξασφαλίσει μια χειραψία έστω με τον Τραμπ.
Πώς όμως ο Μητσοτάκης έχει μπει σε αυτή την Οδύσσεια που συμπαρασύρει σε περιπέτειες τη χώρα;
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, υπάρχουν κάποιοι αντικειμενικοί λόγοι που αναδεικνύουν τον Ερντογάν. Η Ελλάδα επί δεκαετίες ζει τον μύθο της κατ’ αξίωμα εθνικής ισχύος που μερικές φορές μάλιστα έχει ως… χορηγό τον Θεό. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τον ρόλο της Τουρκίας. Η Τουρκία, με τον μεγαλύτερο και πιο ισχυρό στρατό στην περιοχή, έχει πρόσβαση στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στρατηγική τοποθέτηση και έλεγχο σε Λιβύη και Συρία, ενώ έχει μετατραπεί σε περιφερειακή δύναμη με απολήξεις επιρροής πέρα από τη Μεσόγειο.
Ο «στρατιωτικός μεγαλοϊδεατισμός» των πολιτικών και στρατιωτικών κύκλων σχετίζεται είτε με ασκήσεις επί χάρτου (όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της γραφικής εικόνας απόστρατων στρατηγών που δείχνουν χάρτες στην τηλεόραση και αυτοπαρουσιάζονται ως μπαρουτοκαπνισμένοι) είτε με προώθηση συστημάτων εξοπλισμών και των αντίστοιχων μιζών. Αυτή η ταύτιση της ισχύος της Ελλάδας αποκλειστικά με τα όπλα και όχι με την Οικονομία, το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, τις κοινωνικές αξίες που οφείλουν να υπερασπίζουν, αναδεικνύει αυτομάτως την Τουρκία και τον γεωστρατηγικό της ρόλο. Άρα θεωρητικά τουλάχιστον, ο Μητσοτάκης έχει μια αντικειμενική βάση να είναι ο φτωχός συγγενής των εξελίξεων.
Ο Μητσοτάκης όμως έχει καταφέρει και φέρει πλήρως την ευθύνη γι’ αυτό, να οδηγήσει τη χώρα στα υπόγεια της διεθνούς υπόληψης. Οι λόγοι είναι δύο. Η υποχωρητική του πολιτική απέναντι σε απειλές και σχεδιασμούς, και η Ι.Χ. εξωτερική πολιτική του με ζητούμενο το ιδιοτελές συμφέρον. Η βάση και των δύο αυτών αιτιών είναι η προσωπική του αντίληψη πως οι μπίζνες, η εξασφάλιση εταιρικών συμφερόντων στο Αιγαίο συνιστούν επίλυση και όχι εκχώρηση. Φυσικά θα έχει τους λόγους του να ποντάρει σε αυτό.
Η πιο τραγική έκφραση αυτής της αντίληψης, που οδηγεί σήμερα στη συντριβή της εικόνας του, είναι η σχέση με τον Τραμπ. Ο Μητσοτάκης πόνταρε στους Δημοκρατικούς θεωρώντας ότι ο Τραμπ δεν θα επανεκλεγεί.
Επιπλέον, μέσα από τα λόμπι των Δημοκρατικών επιχείρησε να δημιουργήσει ένα διεθνές προφίλ (ομιλία στο Κογκρέσο, δηλώσεις συμπάθειας από στελέχη των Δημοκρατικών κ.λπ.). Ταυτόχρονα επένδυσε στον πόλεμο στην Ουκρανία επιλέγοντας θέσεις που παρουσίαζαν την ουδέτερη Ελλάδα ως παράγοντα του πολέμου. Περίμενε να του δοθεί το μετάλλιο της αμερικανικής προεδρικής ευγνωμοσύνης προς τον πιστό δεκανέα.
Στις σχέσεις με την Τουρκία επέλεξε τη μυστική διπλωματία (συναντήσεις Γεραπετρίτη σε κουζίνες ρεστοράν στο Βερολίνο) και την τακτική των ήρεμων αλλά όχι εξασφαλισμένων εθνικών υδάτων.
Κανένας δεν μπορεί να πάρει σοβαρά έναν ηγέτη που δεν εμφανίζει και δεν υπερασπίζεται το πεδίο του οποίου ηγείται. Ο Μητσοτάκης έχει πυροβολήσει τα πόδια του προσπαθώντας να διασφαλίζει κάποια συμφέροντά του και όχι αυτά της χώρας. Οπότε το πιθανότερο είναι να τον παρακολουθήσουμε πάλι σε κάποια βίντεο να αναζητά με αγωνία ένα βλέμμα Τραμπ.
Δεν υπάρχουν σχόλια