- «Σε καιρό ειρήνης κανείς εργαζόμενος δεν θέλει να γίνει ήρωας. Όλοι θέλουν να πάνε στις δουλειές τους και το βράδυ το μόνο που επιθυμούν είναι να επιστρέψουν πίσω στο σπίτι τους, στους δικούς τους ανθρώπους», μου έλεγε σήμερα το πρωί στην διάρκεια της ραδιοφωνικής εκπομπής στον Αθήνα 9.84 ο γιατρός, Πάνος Παπανικολάου. Δίκιο είχε…
Το ίδιο θα ήθελαν και οι τρεις πυροσβέστες που χάθηκαν χθες. Το ίδιο θα ήθελαν και άλλοι συνάδελφοί τους, που χάθηκαν κατά το παρελθόν «εν ώρα καθήκοντος». Το ίδιο ήθελαν και οι υγειονομικοί κατά τα χρόνια της πανδημίας. Ενώ το ίδιο θα επιθυμούσαν οι εργάτριες της Βιολάντα, αλλά και ο ηλεκτροσυγκολλητής που έχασε την ζωή του πριν λίγες ημέρες στην Κόρινθο.
«Σε καιρό ειρήνης» συμβαίνουν όλα αυτά. Και συνοδεύονται από τα σχεδόν εθιμοτυπικά, κονσερβοποιημένα συλλυπητήρια των «ταχαμουπενθούντων» που μιλάνε για «ήρωες» και για άλλα τέτοια κουραφέξαλα για να βγει και η πολιτική υποχρέωση. Λόγια που οι συγγενείς των θυμάτων όμως δεν θέλουν ούτε καν να ακούσουν, γιατί το μόνο που θα επιθυμούσαν είναι το «γύρισα» των δικών τους ανθρώπων – που όμως δεν γυρίζουν πίσω.
Τί να τα κάνουν τα «ειλικρινή συλλυπητήρια» τα παιδιά που μένουν χωρίς πατέρα; Ή οι γονείς που έχασαν το παιδί τους «στο καθήκον»; Τί να κάνουν και τα στεφάνια που θα κατατίθενται κάθε χρόνο «στη μνήμη τους», για να καταντήσουν κι αυτά τελικά φωτογραφίες στα σόσιαλ ή στα μέσα ενημέρωσης – εργαλείο προβολής της «ενσυναίσθησης» του πολιτικού ανδρός.
Του πολιτικού ανδρός που θρηνεί δημοσίως και ξεδιαντρόπως, αλλά είναι ο ίδιος που χρόνια τώρα δήθεν «για να μη γυρίσει ξανά η χώρα πίσω στα χρόνια της χρεοκοπίας και των μνημονίων», συντελεί στο να υποχρηματοδοτούνται και τελικά να απαξιώνονται υπηρεσίες όπως το πυροσβεστικό σώμα. Το πυροσβεστικό σώμα που στελεχώνεται με εποχικούς. Που δεν μονιμοποιούνται όμως, ενώ κουβαλάνε τεράστια επιχειρησιακή εμπειρία. Και δεν μονιμοποιούνται, λέει, γιατί «δεν το σηκώνει ο προϋπολογισμός της χώρας». Κι άμα διαμαρτυρηθούν, θα φάνε και ξύλο, άγριο ξύλο – από τα ΜΑΤ. Όπως συνέβη άλλωστε και στο πρόσφατο παρελθόν μετά τις φωτιές της Εύβοιας. Μέρα-μεσημέρι, στην Κηφισίας.
Οι νεκροί, είτε μιλάμε για πυροσβέστες, είτε μιλάμε για άλλα εργατικά ατυχήματα σε ναυπηγεία, σε εργοτάξια ή αλλού, δεν έχασαν την ζωή τους γιατί ήταν «κακιά η μοίρα», αλλά γιατί κάποιοι επιμένουν να προτεραιοποιούν το κέρδος, έναντι της ασφάλειας ακόμη και σε συνθήκες κλιματικής καταστροφής. Ποιο κέρδος; Το κέρδος το οικονομικό, πουλώντας αφήγημα «σταθερής οικονομίας». Αλλά και το κέρδος το πολιτικό, γιατί άμα μιλάς για «περισσότερα Ραφάλ», «φρεγάτες» και «F-35», πουλάς και «πατρίδα» πουλάς και «ασφάλεια» – δύο σε ένα, πακέτο.
Όχι όμως απ’ αυτή την «ασφάλεια» την κανονική, την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς ή εκείνη που δι-ασφαλίζει τα δικαιώματα των ανθρώπων, αλλά την άλλη την «ασφάλεια» την «μπρουταλομπατσική»-κατασταλτική, αλλά και λεβεντοπερήφανη «ασφάλεια», που πουλάει πολιτικό αφήγημα με το… σανό. Και κερδίζει και εκλογές.
Οι τρεις πυροσβέστες δεν πέθαναν «ηρωικά», επειδή έτσι κρίνεται πολιτικά. Έχασαν την ζωή τους επειδή κάποιοι συνεχίζουν να μην κάνουν την δουλειά τους σωστά. Σε πολλά επίπεδα. Κι αυτό ίσως να είναι και το μόνο «ειλικρινές συλλυπητήριο μήνυμα», που θα μπορούσαν να στείλουν οι κυβερνώντες στις οικογένειες και αυτών των θυμάτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου