Τέσσερα εννιάρια, τέσσερις βαλέδες (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Ποτέ στην Ιστορία κανείς πρωθυπουργός δεν έχει παραδεχθεί δημόσια πως σχεδιάζει να πάει «πρόωρα» σε εκλογές πριν την λήξη της θητείας του. Και την «παράδοση» αυτή, τουλάχιστον ρητορικά, την ακολουθεί και ο Μητσοτάκης ο οποίος επισήμως διακήρυξε την πρόθεσή του οι κάλπες να στηθούν «την άνοιξη του 2027». Μέχρι τότε όμως;
Μέχρι τότε, όλα θα μοιάζουν – και – με μια παρτίδα πολιτικού πόκερ. Και θα θυμίζουν ως ένα βαθμό και την χαρακτηριστική σκηνή στο «Κεντρί». Στο αριστουργηματικό φιλμ που σκηνοθέτησε το 1973 ο Τζορτζ Ρόι Χιλ, με τους Πωλ Νιούμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ να δίνουν κινηματογραφικά ρέστα. «Το αφεντικό σου είναι αρκετά καλός χαρτοπαίχτης. Πώς τα καταφέρνει;». «Κλέβει», απάντησε ο καταφερτζής Χούκερ στον μαφιόζο Λόνεγκαν.
Ήδη, πολύ συγκεκριμένοι κύκλοι, επιχειρούν μέσα στο κατακαλόκαιρο της ανέχειας για τους περισσότερους πολίτες, να αναγνώσουν την επιλογή Μητσοτάκη ως «κίνηση τακτικής», αλλά και ταυτόχρονα να πείσουν πως η επιλογή του πρωθυπουργού αποτελεί πρόβλημα για τους υπόλοιπους και όχι για τον ίδιο. Και ειδικότερα, πως αποτελεί πρόβλημα κυρίως όχι για «όλους τους υπόλοιπους», αλλά περισσότερο για εκείνους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μετρήσιμα, απειλούν την πληγωμένη παντοκρατορία του.
Ποντάρουν πολλά για παράδειγμα στο γεγονός πως οι εκλογές στο τέλος της κυβερνητικής θητείας ενδεχομένως να αποτελέσουν πρόβλημα για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, την ΕΛ.Α.Σ. Για την οποία όμως στη Νέα Δημοκρατία εύχονται να αποδειχθεί «πυροτέχνημα» και συν τω χρόνω, στην επέκταση της προεκλογικής διαδρομής, να εξαντλήσει τις δημοσκοπικές της και πολιτικές της δυνάμεις. Πριν αυτές από μια σαφή δημοσκοπική τάση δημιουργήσουν, μετουσιωθούν και σε εκλογικό ρεύμα στην κάλπη.
Ποντάρουν επίσης και στο ότι ο «έτερος εγώ» Σαμαράς, από τα δεξιά ερχόμενος, μέχρι την άνοιξη θα κληθεί και αυτός να βρει αντίδοτο στην κόπωση του δικού του αφηγήματος επιστροφής στα πολιτικά πράγματα. Ενώ συγχρόνως θα «καεί» και το πολύτιμο στοιχείο του αιφνιδιασμού που ήδη διαθέτει ο πρώην πρωθυπουργός με την ίδρυση του κόμματός του, την οποία ο σχεδιασμός ήθελε να έρχεται απολύτως οριακά, λίγο πριν τις πρόωρες κάλπες που χρονικά προσδιορίζονταν για το φθινόπωρο.
Κι ο Μητσοτάκης;
Είναι σαφές πως, επίσης για πρώτη φορά στην Ιστορία της Μεταπολίτευσης, η μετάθεση της εκλογικής μάχης «στην ώρα της», αυτή τη φορά μοιάζει με παράταση μιας απολύτως ασφυκτικής, σε όλα τα επίπεδα, περιόδου διακυβέρνησης. Για την οικονομία, αλλά και για το κράτος Δικαίου και για την λειτουργία των θεσμών. Κυρίως όμως για τον ελληνικό λαό, που σε όλες τις δημοσκοπήσεις, στην συντριπτική του πλειοψηφία και ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, με δυο λόγια δηλώνει πως «δεν θέλουμε άλλο Μητσοτάκη». Οι δημοσκοπικές επιδόσεις της ΝΔ στη φάση αυτή μπορεί να της προσφέρουν ένα προβάδισμα έναντι των αντιπάλων της, αλλά σε καμία μέτρηση δεν της εξασφαλίζουν την αυτοδυναμία. Και η απήχηση του Μητσοτάκη όμως ως καταλληλότερου πρωθυπουργού, παρουσιάζει σταθερή πτωτική τάση, ενώ είναι σαφές ακόμη, πως την παράταξη την στοιχειώνει η βροχή σκανδάλων με πρωταγωνιστές στελέχη της.
Το «μεγάλο χαρτί» για την ΝΔ και για την κυβέρνηση Μητσοτάκη που είναι σαφές πως θέλει να εκμεταλλευτεί τον διαθέσιμο πολιτικό χρόνο που έχει υπέρ της, παραμένει η ΔΕΘ και όσα θα εξαγγείλει-τάξει από το βήμα της ο πρωθυπουργός. Το εάν αυτά αρκούν μένει να φανεί.
Στον κινηματογραφικό μαφιόζο Λόνεγκαν πάντως, «τέσσερα εννιάρια» δεν ήταν αρκετά για να κερδίσει τους «τέσσερις βαλέδες» που ‘ριξε στο τραπέζι ο Χένρυ Γκόντορφ τον οποίο υποδυόταν ο Νιούμαν. Μαζεύοντας τελικά το «χαρτί».
Δεν υπάρχουν σχόλια