ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ, ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡΠΕΥΤΙΚΟΥ (Ή Μια άλλη Δίκη για το Κράτος Δικαίου;)
4 Ιουλίου 2026
Το άρθρο απευθύνεται σε όσους κατανόησαν τη σημασία του μεγαλύτερου σκανδάλου της Μεταπολίτευσης και γνωρίζουν τις βασικές συνιστώσες του, παρακολουθώντας σε όποιο βαθμό, τις αυξήσεις. Πώς η υπόθεση Predator/Intellexa αποκαλύπτει βαθιές ρωγμές στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και διάκρισης εξουσιών.
Μετά την Πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για τους τέσσερις πρωταγωνιστές του σκανδάλου των παρακολουθητών, την άσκηση έφεσης εκ μέρους των και τις ευθείες αποκαλύψεις-προειδοποιήσεις Ντίλιαν προς την Κυβέρνηση και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, προκειμένου να αποφευχθεί η τελεσίδικη. καταδίκη και φυλάκισή του, μοιάζει να τίθεται σε ομηρία, ένα ολόκληρο Σύστημα συγκάλυψης και αυτού του σκανδάλου.. Τα σενάρια πολλά και ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα.
Τι ΔΕΝ μπορεί να κάνει η Κυβέρνηση (νόμιμα):
•Έκδοση των πρωτόδικων καταδικαστικών στο Ισραήλ: αδύνατη - εκκρεμεί ελληνική δίκη και πάντοτε αίτηση ξένου κράτους και θετική κρίση των ελληνικών δικαστικών συμβουλίων. Όχι κυβερνητική βούληση.
•Αμνησία: δίνεται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, με τα 3/5 της Βουλής - αριθμητικά και συνταγματικά ανέφικτη.
•Χάρη: προϋποθέτει αμετάκλητη καταδίκη άρα δεν αφήνω εκκρεμεί η έφεση. •Τεχνητή παραγραφή μέσω καθυστέρησης: παράνομη, παραβιάζει το άρθρο 6 της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ ή ΕΣΔΑ)
Και τώρα στην ουσία των μελλοντικών της κινήσεων προκειμένου να απαλλαχθεί από το βάσανο ενός ακόμη σκανδάλου.
Τι ΜΠΟΡΕΙ να κάνει στα όρια ή πέραν αυτών:
1. Νομοθετική αποποινικοποίηση - το πιο επικίνδυνο εργαλείο. Αν περάσει νόμος που αλλάζει τον ορισμό του αδικήματος ώστε να καταστεί αναδρομικά ανέγκλητη μια ήδη τελεσθείσα πράξη. Εφαρμόζεται αναδρομικά ο ηπιότερος νόμος (lex mitior, άρ. 2 ΠΚ). Η συνταγματική απαγόρευση «φωτογραφικών διατάξεων» είναι το μοναδικό φράγμα - αλλά ο έλεγχος γίνεται εκ των υστέρων από δικαστήριο, όχι εκ των προτέρων.
2. Νομοθετική «νομιμοποίηση» συμβάσεων κρατικών υπηρεσιών με εταιρείες spyware.
Αν περάσει ρύθμιση που καθιστά νόμιμες αναδρομικές τέτοιες συμβάσεις «για λόγους εθνικής ασφάλειας», ο Ντίλιαν αποκτά νομικό έρεισμα να ζητήσει αναθεώρηση της δίκης του.
3. Διαδικαστική ακύρωση μέσω..χειραγωγής του Αρείου Πάγου - η υπεράσπιση Ντίλιαν ήδη επικαλείται ακυρότητες. Αν ο Άρειος Πάγος δεχτεί κάποια από αυτές, η υπόθεση γυρνάει στην αρχή ή κλείνει. Αυτό είναι αμιγώς δικαστική κρίση τυπικά, αλλά η ιστορία της χώρας με τον Άρειο Πάγο στις ευαίσθητες υποθέσεις, μιλάει από μόνη της.
Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) περιγράφει τι επιτρέπεται. Αυτή η κυβέρνηση όμως ενδιαφέρεται για αυτό που περνάει. Τη νύχτα.. Και αυτό που περνάει σε ένα σύστημα με εξαρτημένη δικαιοσύνη και ελεγχόμενη Βουλή, είναι ακριβώς αυτό που ο ΚΠΔ θεωρητικά απαγορεύει!
Η πραγματικότητα όμως συχνά μας προλαβαίνει με κάτι ακόμα πιο ωμό από αυτά που περιέγραψα. Δεν είναι πια θεωρητικό σενάριο. Έχει όνομα: «Ετεροδικία».
Η «Κυριακάτικη Δημοκρατία» (14/6) αποκάλυψε, και το «Βήμα»/in.gr επιβεβαίωσαν με νομικές πηγές, ότι κυβερνητικός σχεδιασμός εξετάζει τον τρόπο πλήρους αλλαγής του Ντίλιαν και της πρώην συζύγου της Σάρα Χάμου από την ελληνική ποινική διαδικασία, με νομοθετικό μηχανισμό. μεταφοράς της δίκης στο Ισραήλ.
Όχι νομιμοποίηση της σύμβασης, αλλά μεταφορά ολόκληρης της ποινικής δικαιοδοσίας σε άλλη χώρα, εν μέσω εκκρεμών έφεσης.
Όμως η ετεροδικία στο διεθνές δίκαιο καλύπτει acta jure imperii, δηλαδή πράξεις κρατικής εξουσίας ξένου κράτους. Ο Ντίλιαν είναι ιδιώτης επιχειρηματίας, καταδικασμένος πρωτόδικα σε 126 χρόνια. Δεν εμπίπτει σε καμία υπάρχουσα κατηγορία που να δικαιολογεί την εφαρμογή καθεστώτος ετεροδικίας. Η προσπάθεια επέκτασης της ετεροδικίας σε ιδιώτες για αδικήματα κοινού ποινικού δικαίου που συνέστησε μια πρωτοφανή και νομική αβάσιμη ενέργεια.
Γιατί αν η κυβέρνηση επικαλεστεί δεσμό Ντίλιαν με ισραηλινό κράτος για να στηρίξει την ετεροδικία, αυτόματα ανοίγει η υπόθεση κατασκοπείας που ο ίδιος ο Άρειος Πάγος απέρριψε τον Απρίλιο..
Η επίκληση κρατικής ιδιότητας για τον Ντίλιαν που αντέδρασε την προηγούμενη θέση της δικαιοσύνης περί μη στοιχειοθέτησης κατασκοπείας. Η Ελλάδα και προέβλεπε τη μεταφορά των θέσεων στις γερμανικές αρχές, φράση ως βάση για τη νέα μέθοδο. Ωστόσο, οι συνθήκες της υπόθεσης Ντίλιαν, που αναφέρονται ιδιώτες και αδικήματα που δεν σχετίζονται με πολεμικές πράξεις, διαφέρουν θεμελιωδώς από αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, καθιστώντας την αναλογία νομικά αδόκιμα.
Η απόφαση αρχειοθέτησης, για δεύτερη φορά, του Εισαγγελέα κ.Τζαβέλα, του οποίου η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου, βασίστηκε στην κρίση ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία για συμμετόχους, δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία και δεν υπάρχει εμπλοκή της ΕΥΠ με το Predator.
Συμπεράσματα:
Η υπόθεση Predator, με τις συνεχείς ανατροπές και τα νέα σενάρια, θέτει σε δοκιμασία την αντοχή των θεσμών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Η πιθανή νομοθετική παρέμβαση για τη μεταφορά της δίκης του Ντίλιαν στο Ισραήλ, με την επίκληση της ετεροδικίας για ιδιώτες, αποτελεί ένα νομικό αμφιλεγόμενο και πολιτικά επικίνδυνο εγχείρημα. Εάν προχωρήσει, θα αντιμετωπίσει σοβαρά νομικά εμπόδια και θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως απόπειρα συγκάλυψης και παρέμβασης σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία.
Η εξέλιξη των γεγονότων θα καθορίσει όχι μόνο την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου.
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε όσους έχουν κατανοήσει τη σημασία του μεγαλύτερου σκανδάλου από το 1974 και γνωρίζουν τα βασικά του στοιχεία, παρακολουθώντας τις εξελίξεις σε οποιοδήποτε βαθμό. Πώς η υπόθεση Predator/Intellexa αποκαλύπτει βαθιές ρωγμές στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και στη διάκριση των εξουσιών.
Μετά την καταδίκη σε πρώτο βαθμό των τεσσάρων πρωταγωνιστών του σκανδάλου των τηλεφωνικών υποκλοπών, την άσκηση έφεσης και τις άμεσες αποκαλύψεις-προειδοποιήσεις του Ντίλιαν προς την Κυβέρνηση και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό προκειμένου να αποφευχθεί η τελεσίδικη καταδίκη και η φυλάκιση, ένα ολόκληρο σύστημα συγκάλυψης —και αυτού του σκανδάλου— φαίνεται να έχει τεθεί υπό κράτηση. Υπάρχουν πολλά σενάρια, οπότε ας διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα.
Τι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει η κυβέρνηση (νομικά):
Έκδοση όσων καταδικάστηκαν πρωτοδίκως στο Ισραήλ: αδύνατη - εκκρεμεί ελληνική δίκη και απαιτείται πάντα αίτημα από ξένο κράτος συν θετική απόφαση των ελληνικών δικαστικών συμβουλίων. Δεν είναι θέμα κυβερνητικής βούλησης.
Αμνηστία: χορηγείται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, απαιτώντας τα 3/5 του Κοινοβουλίου — αριθμητικά και συνταγματικά ανέφικτο.
Χάρις: προϋποθέτει αμετάκλητη καταδίκη, επομένως δεν ισχύει όσο εκκρεμεί η έφεση.
Τεχνητή λήξη λόγω καθυστέρησης: παράνομη, παραβιάζει το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Και τώρα ας περάσουμε στην ουσία των μελλοντικών κινήσεών της, προκειμένου να απαλλαγεί από τη δοκιμασία ενός ακόμη σκανδάλου.
Τι ΜΠΟΡΕΙ να κάνει, στα άκρα ή πέρα από αυτά:
Νομοθετική αποποινικοποίηση - το πιο επικίνδυνο εργαλείο. Εάν ψηφιστεί ένας νόμος που αλλάζει τον ορισμό του αδικήματος έτσι ώστε μια ήδη διαπραχθείσα πράξη να καθίσταται αναδρομικά ατιμώρητη. Ο πιο επιεικής νόμος εφαρμόζεται αναδρομικά (lex mitior, Άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα). Η συνταγματική απαγόρευση των «φωτογραφικών διατάξεων» (προσαρμοσμένοι νόμοι) είναι το μόνο εμπόδιο — αλλά ο έλεγχος γίνεται εκ των υστέρων, από δικαστήριο, όχι εκ των προτέρων.
Νομοθετική «νομιμοποίηση» των συμβάσεων κρατικών υπηρεσιών με εταιρείες κατασκοπείας. Εάν ψηφιστεί κανονισμός που νομιμοποιεί αναδρομικά τέτοιες συμβάσεις «για λόγους εθνικής ασφάλειας», ο Ντίλιαν αποκτά νομικά ερείσματα για να ζητήσει επανάληψη της δίκης.
Διαδικαστική ακύρωση μέσω χειραγώγησης του Αρείου Πάγου (Ανωτάτου Δικαστηρίου) - Η υπεράσπιση του Ντίλιαν ήδη επικαλείται ακυρότητες. Εάν ο Άρειος Πάγος αποδεχτεί οποιαδήποτε από αυτές, η υπόθεση είτε επανεκκινείται είτε κλείνει. Τυπικά, πρόκειται για καθαρά δικαστική απόφαση, αλλά το ιστορικό της χώρας με τον Άρειο Πάγο σε ευαίσθητες υποθέσεις μιλάει από μόνο του.
Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας περιγράφει τι επιτρέπεται. Αλλά αυτή η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για το τι περνάει. Τη νύχτα. Και αυτό που περνάει, σε ένα σύστημα με εξαρτημένη δικαστική εξουσία και ελεγχόμενο Κοινοβούλιο, είναι ακριβώς αυτό που θεωρητικά απαγορεύει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, συχνά μας κατακλύζει με κάτι ακόμη πιο ωμό από αυτό που περιέγραψα. Δεν είναι πλέον ένα θεωρητικό σενάριο. Έχει ένα όνομα: «Ετεροδικία».
Η Κυριακάτικη Δημοκρατία (14 Ιουνίου) αποκάλυψε, και το BHMA/in.gr επιβεβαίωσε με νομικές πηγές, ότι ένα κυβερνητικό σχέδιο εξετάζει έναν τρόπο πλήρους απελευθέρωσης του Ντίλιαν και της πρώην συζύγου του Σάρα Χαμού από τις ελληνικές ποινικές διαδικασίες, μέσω ενός νομοθετικού μηχανισμού που μεταφέρει τη δίκη στο Ισραήλ.
Όχι νομιμοποίηση της σύμβασης, αλλά μεταφορά ολόκληρης της ποινικής δικαιοδοσίας σε άλλη χώρα, εν μέσω εκκρεμούς έφεσης.
Ωστόσο, η ασυλία από τη δικαιοδοσία βάσει του διεθνούς δικαίου καλύπτει acta jure imperii - δηλαδή, πράξεις κρατικής εξουσίας από ξένο κράτος. Ο Ντίλιαν είναι ιδιώτης επιχειρηματίας, ο οποίος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 126 χρόνια φυλάκισης. Δεν εμπίπτει σε καμία υπάρχουσα κατηγορία που θα δικαιολογούσε την εφαρμογή καθεστώτος ασυλίας από τη δικαιοδοσία. Η προσπάθεια επέκτασης αυτής της ασυλίας σε ιδιώτες για κοινά ποινικά αδικήματα θα αποτελούσε μια άνευ προηγουμένου και νομικά αβάσιμη πράξη.
Διότι, εάν η κυβέρνηση επικαλεστεί μια σύνδεση μεταξύ του Ντίλιαν και του ισραηλινού κράτους για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό περί ασυλίας, ανοίγει αυτόματα την υπόθεση κατασκοπείας που ο ίδιος ο Άρειος Πάγος απέρριψε τον Απρίλιο. Η επίκληση του καθεστώτος του Ντίλιαν ως κράτους θα έρχονταν σε αντίθεση με την προηγούμενη θέση της δικαστικής εξουσίας ότι δεν είχε αποδειχθεί η κατασκοπεία. Αναφορές σε ιστορικά προηγούμενα - όπως η νομοθεσία του 1959 που ανέστειλε τις διώξεις Γερμανών υπηκόων για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στην Ελλάδα και προέβλεπε την παραπομπή των υποθέσεων στις γερμανικές αρχές - χρησιμοποιούνται ως βάση για αυτόν τον νέο ελιγμό. Ωστόσο, οι περιστάσεις της υπόθεσης Ντίλιαν, οι οποίες αφορούν ιδιώτες και αδικήματα που δεν σχετίζονται με πολεμικές πράξεις, διαφέρουν ριζικά από αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, καθιστώντας την αναλογία νομικά αβάσιμη.
Η απόφαση να αρχειοθετηθεί η υπόθεση για δεύτερη φορά, από τον Εισαγγελέα Τζαβέλα - του οποίου η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου - βασίστηκε στο εύρημα ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία σχετικά με συνεργούς, ότι δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία και ότι δεν υπάρχει εμπλοκή της ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) με την υπόθεση Predator.
Συμπεράσματα:
Η υπόθεση Predator, με τις συνεχείς ανατροπές και τα νέα σενάρια, δοκιμάζει την ανθεκτικότητα των θεσμών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Η πιθανή νομοθετική παρέμβαση για τη μεταφορά της δίκης του Ντίλιαν στο Ισραήλ, με επίκληση της ασυλίας ενός ιδιώτη, αποτελεί μια νομικά αμφιλεγόμενη και πολιτικά επικίνδυνη επιχείρηση. Εάν προχωρήσει, θα αντιμετωπίσει σοβαρά νομικά εμπόδια και θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προσπάθεια συγκάλυψης και παρέμβασης σε εκκρεμείς δικαστικές διαδικασίες.
Η πορεία των γεγονότων θα καθορίσει όχι μόνο την έκβαση αυτής της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και στην ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια