Αλέξης Ανδρουλάκης: Τραύματα
Ο διχασμός των προοδευτικών πολιτών που καλλιεργούν εκατέρωθεν, με προσεταιρισμούς οπορτουνιστών της μιας ή της άλλης πλευράς, τους βαρύνει εξίσου.
Στο βιβλίο «Ο πρόεδρος αγνοείται» -εκδόσεις Ωκεανίδα- που συνυπογράφουν ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και ο συγγραφέας Τζ. Πάτερσον, υπάρχει η εξής φράση: «Η πολιτική συμπεριφέρεται σκληρά στους τραυματίες της».
Αν σήμερα υπάρχουν δυο τραυματίες στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας.
Το κόμμα του ενός έχασε την παλαιά πλειοψηφική ορμή του και -υπό την ηγεσία του στις τελευταίες εκλογές- κόλλησε στο 12%.
Παρ’ ότι στην τρέχουσα Βουλή απέκτησε, για τεχνικούς λόγους, ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης, δεν δείχνει ότι μπορεί να επανέλθει στις παλιές επιδόσεις του.
Ο Ανδρουλάκης τραυματίσθηκε και στις Ευρωεκλογές που ακολούθησαν, καθώς πέρασε κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έθεσε.
Επιβίωσε μεν στις πρόωρες αρχαιρεσίες στις οποίες υποχρεώθηκε, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν απέκτησε δυναμική κυβερνώσας δύναμης. Όσο και αν έχει ως επίσημο εκλογικό στόχο την επικράτηση επί του Μητσοτάκη.
Ο Τσίπρας είχε προσωρινά την εμπιστοσύνη των παλαιών ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς, αλλά την έχασε δραματικά και κατέληξε αδύναμος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Χωρίς να πατήσει το πόδι του στη Βουλή, ούτε ως απλός βουλευτής, μεθόδευσε τη διάλυση του κόμματός του και επανέρχεται τώρα με νέο σχήμα, για να νικήσει τον απερχόμενο Πρωθυπουργό, παρ’ ότι ως τώρα απέναντί του συλλέγει μόνο ήττες.
Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή στη χώρα είναι εμφανής και υποστηρίζεται από πλήθος δεδομένων, αλλά στο ερώτημα «ποιος από τους δύο θα νικήσει τελικά τον Μητσοτάκη;», η απάντηση είναι: «Κανένας»! Όπως ακριβώς συνέβη το 2023.
Για τον ίδιο λόγο: αντί να τον αντιμετωπίσουν μαζί, νομίζουν —ή έτσι θέλουν να εμφανίζονται— ότι ο καθένας χωριστά μπορεί να του αφαιρέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ως πρώτου κόμματος, την επόμενη των εκλογών.
Παραβλέπουν ότι στις προηγούμενες κάλπες —που είχαν πιο εύκολη δουλειά λόγω της απλής αναλογικής— βγήκαν και οι δύο τραυματίες και ο αντίπαλός τους ενισχύθηκε.
Ο Τσίπρας, με το επιχείρημα του μεγαλύτερου κόμματος και της προγενέστερης πρωθυπουργίας του, διεκδικούσε την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ —χωρίς καν συγκροτημένη πρόταση συγκυβέρνησης— σε ένα κόμμα το οποίο ο ίδιος αποκήρυξε στη συνέχεια.
Ο Ανδρουλάκης στοχοποιούσε τον Τσίπρα εξίσου με τον Μητσοτάκη και καλλιεργούσε την ψευδαίσθηση δημιουργίας προϋποθέσεων να αναδειχθεί Πρωθυπουργός ο ίδιος – ή έστω πρόσωπο στην επιλογή του οποίου θα έχει βαρύνουσα γνώμη.
Τελικά έβλαψαν τη Συρία το ίδιο. Στέρησαν από τη Δημοκρατική Παράταξη την παραδοσιακή πλειοψηφική δυναμική της, αφού για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες διολίσθησε σε μειοψηφία έναντι της Δεξιάς.
Έπαθαν αλλά δεν έμαθαν. Και για τις επικείμενες εκλογές εξασφαλίζουν το ίδιο πλεονέκτημα στον κλυδωνιζόμενο Μητσοτάκη: τον παραταξιακό εμφύλιο.
Ο Τσίπρας αυτοανακηρύσσεται εν αναμονή Πρωθυπουργός με ένα νέο κόμμα άγνωστης ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας – αλλά και ανεξερεύνητης ανθρωπογεωγραφίας.
Εκλαμβάνοντας τις, εφήμερες από τη φύση τους, δημοσκοπικές αναφορές ως εκλογικό αποτέλεσμα —παρ’ ότι αυτές δεν του αναγνωρίζουν ούτε καν την επιρροή που είχε στις πραγματικές εκλογές— αναγγέλλει ένα νέο είδος διακυβέρνησης, που θα ασκεί μόνος του!
Ο Ανδρουλάκης παραβλέπει τα δεδομένα και τις προγνώσεις στις οποίες οδηγούν και καλλιεργεί την προσδοκία του εντολοδόχου πρωθυπουργού την επόμενη των εκλογών. Με άγνωστους πιθανούς εταίρους, αφού ούτε ο ίδιος προβλέπει… αυτοδυναμία.
Το πιθανότερο είναι ότι και οι δύο θα υποκύψουν στα τραύματά τους, προς όφελος του Μητσοτάκη. Πόσο μάλλον κάποιου άλλου, αν η ΝΔ διεκδικήσει, σε ενδεχόμενη επαναληπτική εκλογή, την παραμονή της στην κυβέρνηση με μια άλλη, άφθαρτη ηγεσία.
Ο διχασμός των προοδευτικών πολιτών που καλλιεργούν εκατέρωθεν, με προσεταιρισμούς οπορτουνιστών της μιας ή της άλλης πλευράς, τους βαρύνει εξίσου.
Το νέο τραύμα στην Παράταξη θα μείνει ανοιχτό για καιρό και θα στοιχειώνει την πολιτική διαδρομή τους…. Τι δεν καταλαβαίνουν;
Δεν υπάρχουν σχόλια