Εμφύλιος, διμέτωπος και «σουπιές» (του Γιώργου Τραπεζιώτη)

07/07/2026 

• Ξεκαθαρίζουν τα πράγματα στον δρόμο προς τις εκλογές που πλησιάζουν. Και μαζί με αυτά, γίνονται πιο διακριτές και οι διαχωριστικές γραμμές, πολιτικές και ιδεολογικές, που πολλοί συστηματικά, επιχείρησαν ως γνήσιες… σουπιές «μελανοφόρες» να θολώσουν κατά το προηγούμενο διάστημα.

Ο Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία (του), επιστρέφουν στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Τα πολύ «φιλελεύθερα» πάνε στην άκρη και με ολίγη από «2.0» και μπαλσάμικο «αριστείας», η εμφυλιοπολεμική ρητορική και τα «γλιτώσαμε παρά τρίχα την καταστροφή το 2015» έρχονται ξανά στο προσκήνιο – μπας και γίνει η δουλειά. Η αυτοδυναμία βέβαια απέχει πολύ αν κρίνει κανείς τα πράγματα από τις δημοσκοπικές επιδόσεις της ΝΔ και ο Σαμαράς καραδοκεί, ήδη δείχνει τα… δόντια του. Παρόλα αυτά όμως, με την Γεωργιάδεια εμφυλιοπολεμική, πολιτικά χολερική ρητορική και τους πύρινους Κυρανακικούς, ελπίζουν για το καλύτερο στο τέλος της ημέρας.

Ο Ανδρουλάκης και το ΠΑ.ΣΟ.Κ (του), κινούνται στον αστερισμό που περιέγραφε χθες ο Γιάννης Σγουρός. Το αφήγημα του Κινήματος «νίκη στις εκλογές έστω και με μία ψήφο διαφορά», ανήκει πλέον στο παρελθόν και ο «διμέτωπος» (σ.σ. απέναντι και στον Μητσοτάκη, απέναντι και στον Τσίπρα) είναι η νέα τακτική που έχει αποφασίσει να υιοθετήσει η Χαριλάου Τρικούπη. Μια τακτική που επί της ουσίας, περιγράφει όμως αυτό που δήλωνε ο πρώην περιφερειάρχης. Το γεγονός πως εντός ΠΑ.ΣΟ.Κ συνυπάρχουν «δύο ψυχές», δύο τάσεις, με τον Σγουρό να εξηγεί (ή να παραδέχεται) ότι υπάρχουν στελέχη στο που θα ήθελαν μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ. «Μία είναι κεντροδεξιά, μία είναι κεντροαριστερή» ψυχή κατά τον ίδιο. «Μια ψυχή που ‘ναι να βγει, ας βγει», λένε στα χωριά μας. Και ο Δούκας, δεν έχει άδικο που φωνάζει.

Στην «Ελπίδα», στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού τα πράγματα έχουν πάρει ήδη τον δρόμο τους. Η «αντισυστημικότητα» (που αρχικά εγκλώβισε και πολλούς ψηφοφόρους προερχόμενους από τον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο – μέχρι να καταλάβουν όλοι περί τίνος πρόκειται) πήγε περίπατο. Το πολιτικό upgrade της… χριστεπώνυμης Νίκης με την προσθήκη στελεχών κι από άλλους χώρους για το ξεκάρφωμα, κρίνεται μάλλον ως πετυχημένο. Σε αντίθεση με το τεράστιο πολιτικό στοίχημα που χάθηκε από τις πρώτες κιόλας ζαριές. Με λόγο που πλέον δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει την ρητορική κομμάτων του δεξιού-ακροδεξιού πολιτικού τόξου, η πορεία της «Ελπίδας» συνεχίζεται – ξεκάθαρα όμως δίχως να μπορεί να εκφράσει τα συλλογικά αιτήματα που γέννησε – και βροντοφώναξε στους δρόμους – το μαζικότατο «κίνημα των Τεμπών».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η «Πλεύση Ελευθερίας» (της), συνεχίζει να περπατά στο καταγγελτικό κατά πάντων μονοπάτι, ενώ επιμένει να επενδύει πολιτικά στην «αντι-Τσίπρας» ρητορική που έτσι κι αλλιώς έχει αναπτύξει (κι εξελίξει) εδώ και χρόνια και ταυτόχρονα ποντάρει πολλά και στον χυλό της «αντισυστημικής ψήφου». Διεκδικώντας την βέβαια μέσα από το ίδιο το σύστημα – ως γρανάζι της κι αυτή – αλλά αυτά είναι μάλλον… λεπτομέρειες. Και τί κι αν την ρητορική που χρησιμοποιεί, την χρησιμοποιεί και η Ομάδα Αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας; Οι ντροπές στην πολιτική έχουν ξεπεραστεί. Μαζί τους και οι ιδεολογικές γραμμές. Τα όρια. Οπότε, γιατί όχι;

Ο Στέφανος Κασσελάκης και οι Δημοκράτες (του), που από την αρχή παρήγαγαν περισσότερη φασαρία παρά πολιτική, εσχάτως την εγκατέλειψαν κι αυτή και είναι σαφές πως στρέφονται πλέον στο μεγάλο(;) τους asset. Στο πρόσωπο του Κασσελάκη – ο οποίος, η αλήθεια είναι πως, σε καμία φάση της σύντομης πολιτικής του διαδρομής, δεν έκρυψε ούτε το που αυτοτοποθετείται στον πολιτικό χάρτη, ούτε το πώς αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά. Απλώς στην αρχή, στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πολλοί παρίσταναν πως δεν καταλάβαιναν, περισσότεροι έπεσαν θύματα παραπλανητικών πλην όμως καλοχτισμένων αφηγημάτων, ενώ άλλοι άργησαν να το καταλάβουν. Μαζί μ’ αυτούς υπήρξαν και υπάρχουν ακόμη και εκείνοι οι λίγοι, ελάχιστοι πλέον, άνθρωποι που τον στηρίζουν, προέρχονται από τον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο, κι ελπίζουν. Ελπίζουν ότι δεν έπεσαν θύματα του πιο άγριου συναισθηματικού λαϊκισμού με τα «δεν θα σας προδώσω ποτέ» και πως παρά το τένις με τον Άδωνι και παρά τις… «πουμαρό» πολιτικές προσεγγίσεις του για μια σειρά από ζητήματα, παρά τις πολιτικές μετατοπίσεις του αρχικά προς το Κέντρο και αργότερα προς το φιλελεύθερο Κέντρο που έγινε τελικά Ανθρωπιστικό, στο τέλος δεν θα τους βγει… «μεταγραφή αεροδρομίου». Για απέναντι.

Είναι σαφές πως βρισκόμαστε πλέον σε μια πολιτική συγκυρία στην οποία κάποιοι ενόψει εκλογών θα επιλέξουν να επιστρέψουν στις κατάμαυρες ιδεολογικές τους ρίζες. Άλλοι, θα μετατραπούν σε υβριδικά μεταπολιτικά σχήματα που δεν έχουν σε τίποτε πια να θυσιάσουν, ακόμη και την ίδια την ιδεολογική τους σπονδυλική στήλη στον βωμό της επιβίωσης, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που πουλώντας «αντισυστημισμό» ή σερβίροντας στα tennis courts, ελπίζουν να τα καταφέρουν.

Όμως, μακριά από τις πολιτικές καρικατούρες, τις (νεο)φιλελεύθερες μεταμφιέσεις και τους διμέτωπους τακτικισμούς, η μόνη πρόταση που διατηρεί ιστορική συνέχεια, επαφή με τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων και πραγματική κυβερνητική προοπτική, είναι εκείνη που γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία της κρίσης, δοκιμάστηκε στην πράξη. Και τώρα, στην μετεξέλιξή της, παραμένει προσηλωμένη στην υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας χωρίς (πολύ σημαντικό αυτό!), να χρειάζεται να αποποιηθεί την ιδεολογική της ταυτότητα.

Σε μια εποχή όπου όλα θολώνουν λοιπόν, η καθαρότητα του λόγου, η ιδεολογική συνέπεια και η τεκμηριωμένη ριζοσπαστικότητα δεν αποτελεί πια πολυτέλεια, αλλά πιθανώς το πιο ριζοσπαστικό όπλο που διαθέτει η κοινωνία.

 thefaq.gr