Εμφυλιοπολεμική Δεξιά (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Οι δηλώσεις του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Κυρανάκη για την Αριστερά, για τον Τσίπρα και τον Εμφύλιο, εύλογα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Πίσω από αυτή την ρητορική όμως, δεν βρίσκεται απλώς ακόμη μια «πολιτική κόντρα», αλλά η επιλογή για την επαναφορά ενός μοτίβου το οποίο η (ακρο)Δεξιά ευρύτερα και η Νέα Δημοκρατία ειδικότερα, χρησιμοποιούν συχνά για να ενεργοποιήσουν τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά του ακροατηρίου τους.
Προφανώς και «ο Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει τώρα τον άθλιο Κυρανάκη που μετέτρεψε την τραγωδία για τον άδικο θάνατο της Βάγιας Νέστορα σε εργαλείο πολιτικής αλητείας!», όπως έγραφε στην ανακοίνωσή της η ΕΛ.Α.Σ. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μελλοντικός ψηφοφόρος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα για να συμφωνήσει σε δύο πράγματα.
Αφενός με το γεγονός πως ο Μητσοτάκης όντως οφείλει να αποπέμψει τον άθλιο Κυρανάκη κι αφετέρου στο ότι ο Μητσοτάκης όχι απλώς δεν θα το κάνει, αλλά δια της ανοχής του αντίθετα, θα ενισχύσει ανάλογες φωνές. Φωνές-ουρλιαχτά σαν και του γραμματέα του κόμματός του, διότι γνωρίζει καλά πως έτσι κι αλλιώς έχει μαζέψει αρκετές τέτοιες, εκεί στη Νέα Δημοκρατία – και με συγκεκριμένο πολιτικό σκοπό.
Είναι σαφές πως η Δεξιά – και καλό είναι όσο πλησιάζουν οι εκλογές να υπενθυμίζουμε και να υπογραμμίζουμε τις πολιτικές ταυτότητες για να καταλαβαίνουμε ποιος λέει και τί λέει – θα μπει ξανά στο ολισθηρό μονοπάτι της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής. Στο μονοπάτι της αντιστόρητης τοξικότητας και του χολερισμού. Στον δρόμο δηλαδή που χάραξαν πρώτοι οι πολιτικοί πρόγονοι της «παρατάξεως», που στα χρόνια τους έγραψαν τις πιο μαύρες σελίδες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Τί είπε ο Κυρανάκης με φόντο τα χθεσινά γεγονότα στην Θεσσαλονίκη και τις επιθέσεις με γκαζάκια κατά πολιτευτών της ΝΔ; «Όταν βλέπεις με συνέπεια μια αντίληψη ανοχής στην τρομοκρατία να υπηρετείται από την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πέρασε αρκετά χρόνια στο περιθώριο (…) και ήρθε και επανασυστήθηκε ως η ΕΛ.Α.Σ των αγώνων της Αριστεράς. Του Λαϊκού Στρατού (sic), του Εμφυλίου. Τα νομοσχέδιά του, οι πολιτικές του, οι δηλώσεις του διαχρονικά έχουν δείξει ανοχή στην τρομοκρατία. (…). Την ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον λαό με ένα όνομα του εμφυλίου (sic). Την πυροδοτεί αυτός που επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς, οι οποίες για όσο κυβέρνησε ευνόησαν τρομοκράτες, εγκληματίες, αποφυλάκισαν εγκληματίες και ήταν απέναντι σε κάθε αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα», ανέφερε ο ανιστόρητος γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας. Ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν άφησε απλώς «αιχμές» κατά του πρώην πρωθυπουργού, όπως σημειώνουν-γράφουν κάποιοι «συνάδελφοι» δίχως όμως να αναρωτιέμαι «γιατί;», αλλά εκτόξευσε μέρος της βρώμικης λάσπης που εδώ και χρόνια παράγεται με τους τόνους, από τα κεντρικά της Πειραιώς.
Είναι μάταιο βέβαια (ή μήπως δεν είναι;) να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη, το πότε ιδρύθηκε και πότε έδρασε χρονικά ο Ε.Λ.Α.Σ του Άρη Βελουχιώτη και υπέρ ποιών αγωνίστηκε, όταν άλλοι, οι… ψύχραιμοι εθνικόφρονες της εποχής σαλιάριζαν πολιτικά με τις δυνάμεις Κατοχής. Όπως μάταιο είναι (ή μήπως δεν είναι;), να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη και πως… «Λαϊκός Στρατός» στα χρόνια του Εμφυλίου δεν υπήρχε.
Αντίθετα, είναι βέβαιο πως η Νέα Δημοκρατία παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην ιστορία της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που στέλεχός της, ο δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ στην Πάτρα και πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ, Γιάννης Καλαμπόκας, έχει καταδικαστεί για δολοφονία. Για την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, στις 8 Ιανουαρίου 1991.
Και είναι βέβαιο, πως η συγκεκριμένη παράταξη θα συνεχίσει να συκοφαντεί, να διαστρεβλώνει την Ιστορία, να σκορπά ηθικό πανικό, να επενδύει στον ποινικό λαϊκισμό και στην τοξικότητα. Εργαλειοποιώντας ακόμη και τον θάνατο – και δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά. Πατώντας ακόμη και επάνω σε τραγικά γεγονότα, όπως αυτό της Θεσσαλονίκης.
Το έκαναν – και συνεχίζουν να το κάνουν όποτε τους δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν – για την Marfin. Το έκαναν σε τραγωδίες όπως σε αυτή στο Μάτι. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι σε πολιτικό, μιντιακό και κοινωνικό επίπεδο που όσο κατηγορούσαν (εν χορώ, με άλλες ιδεολογικά… πεντακάθαρες δυνάμεις) τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πως δήθεν «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων», αργότερα έγραφαν σε posts στα σόσιαλ «Τσίπρα αν είχαμε Εμφύλιο από το χέρι μου θα πήγαινες». Οι ίδιοι ήταν που μιλούσαν για «τρελές σφαίρες» όταν έφταναν μέσα σε φάκελο σφαίρες στο γραφείο του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά. Ήταν οι ίδιοι – άνθρωποι της ευρύτερης «παρατάξεως» – που επιτέθηκαν, προσπαθώντας να κάψουν, σπίτια βουλευτών της τότε κυβέρνησης στη βόρεια Ελλάδα, δήθεν ως… «αγανακτισμένοι» για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ήταν οι ίδιοι που μετέτρεψαν την Θεσσαλονίκη σε Φαρ Ουέστ τοιχοκολλώντας αφίσες με τα πρόσωπα βουλευτών της κυβέρνησης της περιόδου 2015-19 με «λεζάντα» το, «Πρόδωσε τη Μακεδονία» ή «Προδότης». Είναι οι ίδιοι, της Δεξιάς, που κατέβαιναν αγκαζέ με χρυσαυγίτες στο Σύνταγμα ουρλιάζοντας για κρεμάλες.
Επειδή ακούμε πολλά αυτό τον καιρό κι επειδή θα ακούσουμε ακόμη περισσότερα στον δρόμο για τις κάλπες, ακριβώς επάνω σε αυτό το μοτίβο του… «ενός άκρου» πια (πάει το άλλο), πρέπει να θεωρείται παραπάνω από βέβαιο το ότι η Δεξιά σε καμία στιγμή όλης αυτής της διαδρομής δεν θα παραμερίσει τον πολιτικά ταυτοτικό, ιστορικό της ρόλο.
Ο Κυρανάκης δεν έκανε απλώς ένα «ιστορικό λάθος». Έδωσε-έστειλε ένα σαφές πολιτικό σήμα. Καθώς εδώ το ζήτημα δεν είναι το εάν γνωρίζει το πότε έδρασε ο Ε.Λ.Α.Σ ή πως «Λαϊκός Στρατός» δεν υπήρξε ποτέ – παρά μόνο ο Δημοκρατικός Στρατός. Το θέμα είναι «γιατί;» επέλεξε να ανασύρει τον Εμφύλιο ακριβώς επάνω από ένα τραγικό περιστατικό. Η απάντηση όμως, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν πάντα. Στην πολιτική χρησιμότητα και εργαλειοποίηση του Εμφυλίου και του διχασμού – από την Δεξιά βέβαια – στον δημόσιο διάλογο, που πέραν όλων των άλλων, θα κρατά την συζήτηση αλλού. Μακριά από τα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές της ΝΔ, μακριά από την ασφυξία που εξαιτίας των επιλογών της, βιώνουν η κοινωνία αλλά και η δημοκρατία – σε όλα τα επίπεδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια