Χωρίς Βουλή, χωρίς Θεό / Νερό, Πολιτισμός και Σύνταγμα Α.Ε.
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Είναι πάνω από 6 χρόνια τώρα που ξεδιπλώνεται το κυβερνητικό σχέδιο για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του νερού. Παράλληλα με τη γενικότερη πολιτική εξάντλησης και υφαρπαγής του φυσικού πλούτου της χώρας, στην υδατική πολιτική η κυβέρνηση έχει ρίξει το βάρος στις αυξήσεις των τιμολογίων του νερού και στην ιδιωτικοποίηση της διαχείρισής του.
Με όχημα τη λειψυδρία, μπαμπούλα την κλιματική κρίση και πρόσχημα την -ούτως ή άλλως προβληματική- προηγούμενη διαχείρισή του, οργανώνεται μεθοδικά το νέο πεδίο επιχειρηματικότητας γύρω από το νερό -πάντα με άξονα συγκεκριμένα funds, και με δυνατότητες αμύθητης κερδοφορίας.
Δύο εταιρείες αποκτούν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία
Έτσι, μετά την ένταξη του νερού στη νέα Ρυθμιστική Αρχή (ΡΑΑΕΥ) και τη δημιουργία φορέων (Α.Ε.) διαχείρισης με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια -τύπου ΟΔΥΘ στη Θεσσαλία, περνάει αυτήν τη βδομάδα από τη Βουλή το νέο νομοσχέδιο για τη διαχείριση των υδάτων. Προβλέπει τις δύο μεγάλες -και πλέον Α.Ε.- ΔΕΥΑ, Αθηνών και Θεσσαλονίκης, να απορροφούν όλους τους φορείς (70 στον αριθμό) των γειτονικών νομών που σχετίζονται με το νερό, ύδρευσης και άρδευσης μαζί. Με άλλα λόγια, οι 2 εταιρείες αποκτούν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία των σχετικών εγκαταστάσεων (από δίκτυα αγωγών μέχρι δεξαμενές και φράγματα), μαζί με τους υδατικούς πόρους της ευρύτερης περιοχής.
Το νερό από τα χέρια των Δήμων και τις τοπικές κοινότητες περνάει σε Ανώνυμες Εταιρείες, με τη συνοδεία πάντα νέων διευκολύνσεων για fast track αναθέσεις έργων δισεκατομμυρίων. Η μανιέρα της εικονικής διαβούλευσης, του αποκλεισμού των ενδιαφερομένων από τη συζήτηση, της εισαγωγής ρυθμίσεων αμφίβολης συνταγματικότητας και της ταχύρρυθμης ψήφισης, φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και από αυτό το νομοσχέδιο.
Με το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας -που μόνο σε έργα ανάκαμψης και ανθεκτικότητας δεν δαπανήθηκε, φαίνεται πως σβήνει και η τελευταία ελπίδα για έναν -στοιχειώδη- δομικό εκσυγχρονισμό της χώρας.
Ειδικά στα ζητήματα της κλιματικής θωράκισης και προσαρμογής, η πρόοδος είναι ελάχιστη σε ένα περιβάλλον που πυρακτώνει και αγριεύει. Τι κι αν ο κίνδυνος της ερημοποίησης εμφανίζεται πλέον παραπάνω από ορατός για μεγάλο τμήμα του ελλαδικού χάρτη, σε όλες τις σχετικές διεθνείς μελέτες; Τι κι αν ο πρωτογενής τομέας αργοπεθαίνει; Τι κι αν σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο προκρίνονται λύσεις βασισμένες στη Φύση; Εμείς εδώ θα κάνουμε μαξιμαλιστικά έργα αλλοτινών εποχών. Όσο για τη διαχείριση, CEO είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση!
Βρίσκουν και τα κάνουν σε μία Βουλή διαλυμένη και απαξιωμένη
Τουλάχιστον σε αυτό είναι συνεπείς. Και περνούν ταυτόχρονα ένα, αντίστοιχο με το νερό, νομοσχέδιο για τον Πολιτισμό που εκχωρεί σε Ανώνυμη Εταιρεία τη διαχείριση της κινητής & ακίνητης περιουσίας του Μενδώνειου υπουργείου. Δηλαδή την πολιτιστική μας κληρονομιά, τα μνημεία, τα μουσεία, τους ιστορικούς τόπους.
Διαβάστε επίσης: Νέο νομοσχέδιο ΥΠΠΟ / Ένα «Υπερταμείο» για το ξεπούλημα και της πολιτιστικής κληρονομιάς
Καθόλου περίεργο που την ίδια ώρα, συζητείται η συνταγματική μεταρρύθμιση -που αν διαβάζω σωστά θέλει να μετατρέψει, στην επόμενη Βουλή, ένα από τα πιο δημοκρατικά συντάγματα της Ευρώπης σε κανονιστικό μανιφέστο του νεοφιλελευθερισμού.
Νομοθετούν σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί άπληστοι είναι, χαζοί δεν είναι. Βρίσκουν και τα κάνουν σε μία Βουλή διαλυμένη και απαξιωμένη όσο ποτέ. Με 53(!) ανεξάρτητους βουλευτές, με ελάχιστες κοινοβουλευτικές ομάδες στην αντιπολίτευση, με διάλυση ή δραματική συρρίκνωση των σχετικών ομάδων της (εκτός ΚΚΕ) Αριστεράς. Μία πρωτοφανής εικόνα κατακερματισμού και ρευστότητας, δώρο ανέλπιστο στην κυβέρνηση -και ανοιχτό χρονικά για όσο εκείνη επιλέξει, μέσα στο προσεχές έτος.
Κυβέρνηση, που κατά τα άλλα βυθίζεται στα σκάνδαλά της, αλλά εκμεταλλεύεται το δώρο κατά το δοκούν, αναδιαρθρώνοντας ριζικά τον παραγωγικό και φυσικό ιστό της χώρας, χωρίς αντίλογο, χωρίς αντίσταση.
Χωρίς ούτε καν θόρυβο, αφού όσοι παραδοσιακά θα τον έκαναν, είτε είναι σπίτια τους, είτε κοιτάζονται στον καθρέφτη περιμένοντας τη νέα δημοσκόπηση. Εδώ δεν ακούστηκε κιχ στο ανήκουστο ποσό των 4,2 δις ευρώ που ενέκρινε το ΚΥΣΕΑ για τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα, πάλι χωρίς διεθνή διαγωνισμό.
Ανήκουστο ποσό για μία χώρα παντελώς αθωράκιστη στους φυσικούς κινδύνους, χωρίς κοινωνικό κράτος και με την αγοραστική δύναμη των πολιτών της στον πάτο της Ευρώπης. Και αυτό ίσως να είναι η πιο μεγάλη ήττα απ’ όλες. Η αποδοχή της ηγεμονίας τους, ως «τετελεσμένη».
*Νικήτας Μυλόπουλος, Καθηγητής Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Υδατικών Πόρων ΠΘ
Δεν υπάρχουν σχόλια