Στις θαυμάσιες συναυλίες που έδωσε φέτος το καλοκαίρι, ο Σταύρος Ξαρχάκος ξεκινούσε με μια αναφορά στον κάθε λογής τζόγο και την ανάγκη προστασίας των πολιτών και ιδίως των νέων ( το βίντεο στη συνέχεια από το Ηρώδειο, αρχές Ιουνίου).

Ο μεγάλος μας μαέστρος έπεσε διάνα. Το επόμενο διάστημα και για τις 40 ημέρες που κράτησε το Μουντιάλ, οι τηλεθεατές δέχονταν καθημερινή, ολομέτωπη επίθεση από τις στοιχηματικές εταιρείες. Ιδίως στις μεταδόσεις των ποδοσφαιρικών αγώνων που έχουν και μεγάλη τηλεθέαση, 9 στις 10 διαφημίσεις προέτρεπαν τους τηλεθεατές να στοιχηματίσουν.

Ολo το Μουντιάλ ήταν φτιαγμένο για τον τζόγο και το χρήμα. Οι ομάδες έγιναν 48 για να γίνουν περισσότεροι αγώνες, επομένως περισσότερες διαφημίσεις και πιο πολλά στοιχήματα.

Τα hydration breaks (τα διαλείμματα στα μέσα των ημιχρόνων), εξυπηρετούσαν επίσης ανάλογους σκοπούς. Ακόμη και υπό βροχή ή σε κλιματιζόμενα γήπεδα με οροφή, το .. πότισμα των ταμείων της FIFA, της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας δεν σταμάτησε ποτέ.

Ο πρόεδρός της, Tζιάνι Ινφαντίνο, ο πιο απεχθής άνθρωπος του Μουντιάλ 2026 μετά τον Τραμπ, οργάνωσε την πιο ακριβή διοργάνωση όλων των εποχών από κάθε άποψη: εισιτήρια αγώνων, ξενοδοχεία, μετακινήσεις μέσα στις πόλεις και αεροπορικά εισιτήρια για όσους ακολουθούσαν τις ομάδες τους.

Η τιμή των εισιτηρίων στο ποδόσφαιρο ήταν πάντα προκαθορισμένη. Φέτος η FIFA έκανε τα εισιτήρια του Μουντιάλ χρηματοοικονομικό προϊόν. Εισήγαγε για πρώτη φορά ένα σύστημα δυναμικής τιμολόγησης, επιτρέποντας στις τιμές των εισιτηρίων να μεταβάλλονται ανάλογα με τη ζήτηση, όπως στις αεροπορικές εταιρείες, τα ξενοδοχεία ή τις συναυλίες.

Αποτέλεσμα, το εισιτήριο για έναν αγώνα της Εθνικής Ισπανίας έφτασε να κοστίζει από 1000 έως 12.000 ευρώ για τις VΙΡ θέσεις. Και μάλιστα στα προκριματικά! Ακόμη και ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ είπε κάποια στιγμή ότι με τέτοιες τιμές ούτε ο ίδιος δεν θα αγόραζε . Λογικό, δεν έχει ιδέα από ποδόσφαιρο και μοιάζει κλασικός τζαμπατζής.

Από τις αρχές της δημιουργίας του, εκατό χρόνια πριν, το Μουντιάλ υποτίθεται ότι αποτελούσε μία από τις ελάχιστες πραγματικά παγκόσμιες λαϊκές τελετουργίες. Η ιδέα ήταν ότι οι απλοί άνθρωποι μπορούν να συμμετέχουν και όχι μόνο να το παρακολουθούν από απόσταση. Τώρα μόνο οι εύποροι έχουν αυτό το προνόμιο.

Το εμπορικό ποδόσφαιρο δεν είναι κάτι καινούργιο. Χορηγοί, τηλεοπτικά δίκτυα και διαφημιστές επηρεάζουν το άθλημα εδώ και δεκαετίες. Ποτέ δεν έλλειπαν τα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα αγνά. Αλλά τώρα το ματς τελείωσε: το πιο λαϊκό άθλημα έπεσε θύμα οριστικής απαγωγής από τον άπληστο καπιταλισμό.

Η FIFA θα μπορούσε να επιβάλει ανώτατα όρια στις τιμές. Ένα ποσοστό εισιτηρίων θα μπορούσε να διατίθεται σε προσιτές τιμές για τους κατοίκους των περιοχών που φιλοξενούν τους αγώνες, και τους απλούς φιλάθλους των χωρών που συμμετέχουν στη διοργάνωση.

Γιατί η ιστορία του ποδοσφαίρου ήταν οι φίλαθλοι, οι γενιές που μεταδίδουν τις αναμνήσεις, οι γειτονιές των εργατών στη Μπόκα του Μπουένος Αιρες, στη Μπενφίκα της Πορτογαλίας ή στο Λιβερπουλ. Της υποβαθμισμένης συνοικίας όπου ζουν οι μετανάστες στα περίχωρα της Βαρκελώνης, εκεί που γεννήθηκε ο Γιαμάλ.

Σήμερα, ακόμη και η χαρά να νιώσεις την ατμόσφαιρα ενός αγώνα, είναι θέμα χρημάτων. Θύματα της διαφημιστικής πλύσης εγκεφάλου, η μόνη ευκαιρία που οι φτωχοί νομίζουν ότι έχουν για να δουν αγώνα-ή άσπρη μέρα- είναι να παίξουν τα λιγοστά ευρώ τους στο στοίχημα.

Σύμφωνα με φετινά στοιχεία, οι Έλληνες ποντάρουν κατά μέσο όρο περίπου 44 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα. Το 59,51 % του ενήλικου πληθυσμού δηλώνει ότι έχει συμμετάσχει σε κάποιο τυχερό παιχνίδι ή στοίχημα τουλάχιστον μία φορά.

ΥΓ Η φωτογραφία είναι από ακρωτηριασμένους Παλαιστίνιους της Γάζας, σε κέντρα αποκατάστασης. Ετσι για να μην ξεχνιόμαστε.