Νίκος Ανδρουλάκης: Ιμπέριουμ
Για να είναι πειστικός ο Ανδρουλάκης πρέπει να διασφαλίσει το ιμπέριουμ του επικεφαλής.
Το θερινό κύμα δημοσκοπικής παραγωγής αφαιρεί από το ΠΑΣΟΚ ποσοστά, δυνατότητες και ελπίδες. Είναι στραβός ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζει;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπροστά στην απειλή για το κόμμα του και τον ίδιο προσωπικά, επιχειρεί να αναστηλώσει το ηθικό των οπαδών του, με το δικό του κύμα: το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Τελευταίο δείγμα: σε ένα βίντεο μόλις ενός λεπτού, στο Τικ-Τοκ, ανακοίνωσε «εφτά δεσμεύσεις για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις».
Όσο και αν «το μέσο είναι το μήνυμα», πιστεύουν άραγε στη Χαρ. Τρικούπη ότι αρκούν εξήντα δευτερόλεπτα, για να αρχίσει η ανάκαμψη;
Αρκούν διαδοχικά πακέτα εξαγγελιών – κοστολογημένων ή όχι – για να αλλάξει η αντιμετώπιση του ΠΑΣΟΚ από την κοινωνία;
Με τη δημοσκοπική οροφή σου στο 10% πόσο στα σοβαρά θα σε πάρουν όταν ζητάς «εντολή από τους πολίτες για κυβέρνηση πολιτικής αλλαγής», που θα «στείλει τη ΝΔ στην αντιπολίτευση»;
Κακά τα ψέματα: το πρόβλημα του Ανδρουλάκη δεν είναι ο «προγραμματικός λόγος». Είναι ότι δεν προκύπτει ευκρινώς σε ποιο πολιτικό ακροατήριο απευθύνεται το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Επειδή δεν είναι διακριτό το πολιτικό του μήνυμα – ως προϊόν της ιδεολογικής ταυτότητας…
Η αδυναμία είναι εγγενής: προκύπτει από τη διάταξη δυνάμεων στο κομματικό ρετιρέ: οι μισοί στρέφονται κατά του Μητσοτάκη, και οι άλλοι μισοί κατά του Τσίπρα.
Αντιστοίχως διαμορφώνονται οι μετεκλογικές προτιμήσεις τους – παραβλέποντας την κεντρική διακήρυξη του Ανδρουλάκη: μπορεί να κερδίσει τις εκλογές!
Μπορεί και να τις κερδίσει. Στην πολιτική και στον έρωτα τα πάντα μπορούν να συμβούν. Απλώς τα στελέχη του δεν το πιστεύουν και στις δημόσιες εμφανίσεις τους κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους.
Με όρους πραγματικής προοπτικής, οι μισοί θέλουν να συμμαχήσουν με τη ΝΔ και οι άλλοι μισοί με την ΕΛΑΣ. Και δεν το κρύβουν.
Π.χ. στην καθημερινή μιντιακή φλυαρία της, επί παντός του επιστητού, η Διαμαντοπούλου περιγράφει συγκυβέρνηση με τον «καλό Πρωθυπουργό» με τη δημοσιονομική «επιτυχία». Αντίθετα ο Δούκας διακρίνει εκλογική σύμπραξη με τον Τσίπρα.
Βλάπτουν τη Συρία το ίδιο.
Αν υπάρχουν εν δυνάμει ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που θέλουν τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα, δεν θα περιμένουν να οδηγήσει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ την ψήφο τους, στον ένα ή στον άλλο. Θα τους ψηφίσουν απευθείας.
Προς το παρόν θέλουν να ξέρουν πού προσανατολίζεται ο ίδιος ο Ανδρουλάκης. Αλλά η ηλίθια απόφαση του Συνεδρίου – που υπηρετούσε μόνο εσωκομματικές ισορροπίες – του αφαιρεί το τροχιοδεικτικό προνόμιο..
Συμπέρασμα; Το ΠΑΣΟΚ δεν εκπέμπει πολιτικό μήνυμα, γιατί δεν υπάρχει ενιαίο κέντρο εκπομπής.
Και δεν θα υπάρχει, όσο δεν υπάρχει ενιαία ηγετική ομάδα. Ούτε καν ομάδα: κανένα κεντρικό όργανο δεν επεξεργάζεται καμία πολιτική.
Η έννοια του «πολιτικού σχεδιασμού» είναι άγνωστη και η αρμόδια, επ’ αυτού στην πράξη φιλοτεχνεί την «ηγετική» προοπτική της, με έδρα όχι το ΠΑΣΟΚ, αλλά το ΙΧ «Δίκτυό» της.
Κατά τον ίδιο τρόπο ο δήμαρχος Δούκας, παρά την εξ οφίτσιο ηγετοποίησή του, έχει την αυτοδιοίκηση ως βάση της πολιτικής του δραστηριότητας.
Περιέργως ο Ανδρουλάκης, διατηρεί σε κομματικά αξιώματα εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα, με παράλληλους ρόλους, που αποδυναμώνουν τον λόγο του ΠΑΣΟΚ – με τις διαφορετικές μεταφράσεις τους σε όσα λέει ο ίδιος.
Κοντά στο νου κι η γνώση. Για να πάρει τα πάνω του στην πορεία προς τις κάλπες το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται πρωτίστως νέο κομματικό κέντρο – χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις.
Για να είναι πειστικός ο Ανδρουλάκης πρέπει να διασφαλίσει το ιμπέριουμ του επικεφαλής. Στοιχειώδες, Ουότσον…
Δεν υπάρχουν σχόλια