Και τώρα, μόνοι τους (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Χθες με την παραίτηση Φάμελλου, έκλεισε κι επίσημα ένας ολόκληρος ιστορικός κύκλος για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και πλέον, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα στη φάση αυτή, το ιστορικό κόμμα καλείται να αποφασίσει επιτέλους τί ρόλο επιθυμεί να διαδραματίσει κινούμενο πλέον αυτόνομα – κι όχι ως αντανάκλαση ή προέκταση άλλων σχηματισμών. Με στόχο; Να αποδείξει εκλογικά και τί ψάρια μπορεί (αν μπορεί) να πιάσει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δαπάνησε πολύ χρόνο μετεωριζόμενος, προσπαθώντας να πείσει(;) τον Τσίπρα και την ΕΛ.Α.Σ για το γεγονός πως «πρέπει» να συμπορευθούν, ενώ την ίδια ώρα ο πρώην πρωθυπουργός έχει ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή πως ο νέος πολιτικός φορέας θέλει να έχει ξεκάθαρα δικό του βηματισμό. Συγχρόνως, ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταστήσει σαφές επίσης πως οι πόρτες είναι ανοικτές για όλους και πως όποιος επιθυμεί να συνεισφέρει στην νέα προσπάθεια μπορεί. Με ποιον τρόπο; Εγγράφεται ως μέλος στην πλατφόρμα της ΕΛ.Α.Σ. Όσοι δε, είναι βουλευτές; Απαραίτητη προϋπόθεση η παραίτηση εκ της έδρας. Πόσο πιο απλό;
Τα τελευταία χρόνια, πρώτος ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήταν εκείνος που επέτρεψε να πληγωθεί βαρύτατα ως πολιτικός οργανισμός. Είτε γιατί μετά την παραίτηση Τσίπρα από την προεδρία του, επέτρεψε σε συνθήκες κενού πια να αναδειχθούν και τελικά να επικυριαρχήσουν προσωπικές ατζέντες κι επιδιώξεις έναντι του συλλογικού. Είτε κι επειδή άφησε διάπλατα την πόρτα του ανοικτή για να μπει κυριολεκτικά «ο πρώτος περαστικός», που ήθελε να διεκδικήσει και τελικά κατάφερε να πάρει – μέσα στην παραζάλη των υπολοίπων – την προεδρία.
Η εκλογή Κασσελάκη μέσα στο ήδη εκρηκτικό εσωκομματικό τοπίο που διαμορφώθηκε αμέσως μετά την παραίτηση Τσίπρα, λειτούργησε ως επιταχυντής διαλυτικών εξελίξεων, επάνω σε προβλήματα που ήδη υπήρχαν. Ενώ και ο ίδιος ο Κασσελάκης με τη στάση και τις επιλογές του απλώς έδειξε από την πρώτη στιγμή πως αυτό που τον ένοιαζε δεν ήταν να τα λύσει, αλλά να διαμορφώσει τις συνθήκες ώστε να μεταλλαχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε ένα άλλο εντελώς διαφορετικό κόμμα – πιθανόν σαν τους σημερινούς κεντροδεξιούς Δημοκράτες του, αυτούς του… φιλελεύθερου Κέντρου.
Μετά την έκπτωση Κασσελάκη, μπορεί εσωτερικά να θεώρησαν πολλοί πως λύθηκε ένα πρόβλημά τους, αλλά ουδείς μιλούσε για τα πολλά από τα «παλιά προβλήματα» που ήρθαν ξανά στην επιιφάνεια. Μαζί τους όμως ήρθε ξανά στο προσκήνιο και μια ξεπερασμένη στρατηγική – αυτή του αφηγήματος περί συνεργασιών πριν την κάλπη. Έξυπνα ο Τσίπρας έχει πλέον απομακρυνθεί οριστικά από την παγίδα οποιασδήποτε συζήτησης περί συνεργασιών, προεκλογικά. Παγίδα στην οποία έπεσε και ο ίδιος πριν από τις εκλογές του 2023 (κάτω από άλλες όμως, εντελώς διαφορετικές πολιτικές συνθήκες τότε), όταν επέμενε για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ το οποίο του γύριζε την πλάτη συστηματικά αλλά και τακτικίστικα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από ιδρύσεως ΕΛ.Α.Σ. λογίζει λανθασμένα τον εαυτό του ως «κομμάτι» ή «συνιστώσα» της, επιμένοντας να ξεχνά το πιο βασικό. Την δική του ιστορική διαδρομή, αλλά και το δικό του ιστορικό αποτύπωμα στα πολιτικά πράγματα.
Το ζητούμενο πλέον για το μέχρι πρότινος κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μόνο ένα. Η συγκράτηση των ελάχιστων δυνάμεων που του έχουν απομείνει, ώστε να δώσει κι αυτός όπως και τα άλλα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού, την δική του προεκλογική μάχη. Αυτόνομα. Καθώς όλα τα υπόλοιπα, στα μάτια του κόσμου δικαίως μοιάζουν περισσότερο με προσωπικούς υπολογισμούς και με παρακάλια.
Δεν υπάρχουν σχόλια