Αυτοί που κυβερνούν τη χώρα
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω»
«Ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα;». Την ιστορική φράση φαίνεται να απηύθυνε το 1963 ο Κωνσταντίνος Καραµανλής στον αρχηγό της ΚΥΠ και επιστήθιο φίλο του Αλέξανδρο Νάτσινα µετά τη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαµπράκη. Ακόµη και ο Καραµανλής έδειχνε απορηµένος µε το παρακράτος που λειτουργούσε δίπλα του και πολλές φορές µε τις ευλογίες του.
Το τότε βαθύ κράτος της ∆εξιάς, πατώντας πάνω στις στάχτες του Εµφυλίου, είχε επιβάλει πέρα από την εξουσία του και τους κανόνες. Η κρατική οντότητα ήταν συνδεδεµένη µε την παράταξη, την ιδεολογία της και πάντα µε τα συµφέροντά της. Η Ελλάδα δεν ανήκε απλώς στη ∆ύση, αλλά αποτελούσε και προτεκτοράτο της. Οι Ελληνες πολιτικοί έδιναν διαπιστευτήρια στον Αµερικανό πρέσβη και η εθνική πολιτική ήταν ταυτισµένη µε κάθε «συµµαχικό» σχεδιασµό, που οδήγησε στις µεγαλύτερες εθνικές καταστροφές, µε πιο µεγάλες την επιβολή της χούντας και το κυπριακό.
Μετά την αποκατάσταση της δηµοκρατίας στη µεταπολίτευση, η ελληνική κοινή γνώµη –ακόµη και συντηρητικοί πολίτες– αντιµετώπιζε µε καχυποψία τον ρόλο του ξένου παράγοντα στην Ελλάδα. Ηταν ίσως η µοναδική υγιής αντίδραση απέναντι σε όσα δηµιούργησαν µια εξαρτηµένη Ελλάδα. Ακόµη και η ανάγκη του «ανήκειν» σε µία από τις δύο υπερδυνάµεις δεν κατάφερε να εξαλείψει την ιστορική µνήµη για όσα «είχαν προκαλέσει οι ξένοι».
Η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν συνδεδεµένη µε το αίσθηµα της ανάγκης για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. ∆εν επρόκειτο για τη δηµαγωγική ή την επικοινωνιακή ικανότητα του Αντρέα Παπανδρέου, αλλά για ανάγκη που υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει.
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω». Η δηµοκρατία είναι ασφαλής, ο κοινοβουλευτισµός είναι ο τρόπος που αυτή ασκείται και τα κόµµατα είναι οι φορείς που, εκφράζοντας τη λαϊκή θέληση, µπορούν να την εγγυώνται. Αυτό θεωρητικά, γιατί πρακτικά τα πράγµατα διαφέρουν. Η δηµοκρατία όλο και περισσότερο µοιάζει ως εκφυλισµένη µορφή µιας διαδικασίας ψηφοφοριών µε σκοπό την ανάθεση της εξουσίας. Τα δικαιώµατα είναι σε συνεχή αµφισβήτηση, ενώ η κοινωνία χάνει όλο και περισσότερο την ιδιότητά της να είναι ένα πεδίο συλλογικής συνύπαρξης όπου οι άνθρωποι απολαµβάνουν όσα παράγουν. Οι πολίτες γίνονται αποµονωµένες µονάδες, που δηµιουργούν προσωπικό ιδιωτικό χώρο για να προστατεύσουν όλα αυτά που έπρεπε να είναι εξασφαλισµένα. Οι ανισότητες γίνονται αφ’ εαυτού απειλή για τη δηµοκρατία, η οποία δεν µπορεί να εγγυηθεί παρά µόνο την υποκρισία που καταλήγει να αναπαράγει. Η πολιτική µετατρέπεται από αντιπαραθετική και διεκδικητική εξασφάλιση της δηµοκρατίας σε επετηρίδα όπου πολιτικοί, µε τη µορφή ασώµατων κεφαλών, µεταπηδούν από κόµµα σε κόµµα, αποδεικνύοντας µε τον πιο πρακτικό τρόπο ότι τα κόµµατα είναι ή µπορούν να γίνουν ίδια, εξυπηρετώντας απλώς τον σκοπό της προσωπικής επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το εκφυλιστικό χάος, που µοιάζει µε µετριοπαθή πολιτισµένη συνύπαρξη, οι πολιτικές αξίες δεν έχουν θέση. Και ως εκ τούτου και ο έλεγχος που ασκούν και τα κριτήρια που βάζουν. Το καλό και το κακό παύουν να είναι σε διαρκή διαµάχη γιατί γίνονται σλόγκαν που θα κριθούν στο marketing.
Κατά έναν παράξενο τρόπο, όσο πιο εκφυλισµένη και καθεστωτική γίνεται η δηµοκρατία τόσο απειλεί τον εαυτό της, αφού καταφέρνει να εµφανίσει ως κανονικότητα αυτό που η κοινωνία έχει µάθει να ανέχεται.
Αν σήµερα θέταµε µε αγανάκτηση το ερώτηµα «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;», δεν θα είχαµε κάποιο παρακράτος να επιδείξουµε ως δράστη. Οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις αποτέλεσαν επιλογή του δηµοκρατικού κυβερνώντος κόµµατος για να εξουσιάζει κι έχουν καταλήξει ως ένα εκβιαστικό σύστηµα µέσα από το οποίο χειραγωγούνται και υπακούν όσοι ήταν σε παρακολούθηση. Τα κόµµατα αντιµετωπίζουν τις παρακολουθήσεις ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι ως απειλή στη δηµοκρατία. Θεωρείται µάλλον απίθανο να διοργανωθεί µια λαϊκή διαµαρτυρία για τις υποκλοπές που θα απαιτεί να αποδοθεί τιµωρία για την οποία δεν είναι διατεθειµένη η ∆ικαιοσύνη. Σε λίγο κάθε διαµαρτυρία για την κατάλυση της δηµοκρατίας θα είναι περιττή αφού θα ισχύει (αυτό άλλωστε προωθούν τα κόµµατα) «εδώ δεν έχουµε να φάµε µε αυτά θα ασχοληθούµε;».
Αυτές τις µέρες υπάρχει µια αποκάλυψη από το Documento και τη διαδικτυακή εκποµπή «Το κουτί της Πανδώρας» που αποδεικνύει την απειλή στη δηµοκρατία. Η βρετανική οργάνωση Integrity Initiative συνδέεται άµεσα µε τις βρετανικές υπηρεσίες κι έχει αναπτύξει δίκτυο χειραγώγησης σε όλη την Ευρώπη. Ενώ επικαλείται τον «ρωσικό κίνδυνο», πραγµατοποιεί καλυµµένες επιχειρήσεις εναντίον πολιτικών που θεωρείται απαραίτητο να εξολοθρευτούν µέσα από συκοφαντικές επιθέσεις. Η Βρετανία µε αυτές τις επιχειρήσεις παρεµβαίνει στα εσωτερικά ευρωπαϊκών χωρών. Το δίκτυο έχει πυρήνα (cluster) στην Ελλάδα, που αποτελείται από γνωστούς δηµοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστηµίου και δηµοσιολόγους, οι οποίοι φαίνεται να εκτελούν εντολές και να δίνουν αναφορές στη Βρετανία.
∆ύο πολύ σηµαντικά πρόσωπα, που βρίσκονται το ένα δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το άλλο δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι µέλη του ελληνικού δικτύου της σκοτεινής Integrity Initiative. Ο Θάνος Ντόκος, γενικός γραµµατέας Εθνικής Ασφάλειας και πρώην γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, καταγράφεται στα εσωτερικά έγγραφα της οργάνωσης ως σηµαντικός παράγοντας. Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, σύµβουλος του Τσίπρα τουλάχιστον από το 2023 και καθοριστικός παράγοντας στο νέο κόµµα του, καταγράφεται ως «leader» του πυρήνα.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία (τα στοιχεία είναι δηµοσιευµένα, ενώ αποκαλύπτουµε και άλλα σήµερα) ότι η οργάνωση διοικείται από ανθρώπους των υπηρεσιών πληροφοριών της Βρετανίας, χρηµατοδοτείται από το ΝΑΤΟ και το Φόρεϊν Οφις και εµπλέκεται σε βρόµικες επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα µάλιστα αυτές οι επιχειρήσεις είναι υπό την εποπτεία του «εργολάβου της CIA» Τζον Ρέντον.
Παρά τις αποκαλύψεις, Ντόκος και Μαραντζίδης συνεχίζουν να παραµένουν στο πλευρό των δύο πολιτικών αρχηγών, οι οποίοι προφανώς δεν βρίσκουν κάποιο ηθικό ή ουσιαστικό θέµα στο να καθορίζουν τµήµα της πολιτικής τους πρόσωπα που συνδέονται µε οποιονδήποτε τρόπο µε οργανώσεις και συµφέροντα ξένων υπηρεσιών. Τόσο ο Μητσοτάκης και πολύ περισσότερο ο Τσίπρας, που επικαλείται το ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς, θεωρούν τον εαυτό τους συµβατό µε τα συγκεκριµένα πρόσωπα και τις λειτουργίες τους. Επέλεξαν µάλιστα να τους καλύψουν διά της σιωπής. Και ναι µεν ο Μητσοτάκης έχει εντρυφήσει στη µέθοδο και την εµπλοκή του σε καταστάσεις που δεν είναι συµβατές µε το εθνικό συµφέρον, αλλά από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να εκπαιδεύεται στο δόγµα Μητσοτάκη «κάτσε λίγο πίσω µέχρι να ξεχαστεί».
Το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν ταράσσουν το πολιτικό σκηνικό και δεν δηµιουργούν έστω την ανάγκη να τηρηθούν κάποια προσχήµατα προφανώς αποκαλύπτει το µέγεθος του εκφυλισµού της εγχώριας δηµοκρατίας. Επιστρέφουµε µάλλον στο δόγµα Πιουριφόι µε άρωµα µάλιστα Αριστεράς.
Δεν υπάρχουν σχόλια