Ιθύνων νους της κατεδάφισης της Κουμουνδούρου υπήρξε ο εργολάβος νέων πολιτικών οικοδομών κ Αλ. Τσίπρας; Όλα τα προηγηθέντα (rebranding, ΙΘΑΚΗ κλπ.) ήταν χρησιμοθηρικά κι αποσκοπούσαν εξ αρχής στην παράσταση παρθενογένεση/νέο κόμμα, που επρόκειτο να ακολουθήσει. Τζάμπα λοιπόν πήγαν οι 730 σελίδες της εμβριθούς μελέτης μου στο βιβλίο της Ιιθάκης.

Ωστόσο ο καθοριστικός παράγοντας για τα όσα αποκρουστικά συμβαίνουν αυτές τις ημέρες, είναι οι σκληροί νόμοι της αντιπαροχής κι όχι η πονηρία του εργολάβου. Δεν τίθεται δηλαδή θέμα χαρακτήρα!

Εξάλλου οι πλείστοι εκουσίως σπεύδουν, παραιτούμενοι, να γίνουν δεκτοί σε ένα κόμμα στην θεμελίωση του οποίου δεν συμμετείχαν κι είναι αμφίβολο ακόμη κι αν θα τους επιτραπεί η είσοδος.

Όπου να ‘ναι ολοκληρώνεται η σαπουνόπερα «ΠΑΤΑΡΙ ΠΑΛΛΑΣ» που την παρακολουθούμε εδώ και μήνες. Για τους απελεύθερους της Κουμουνδούρου εκκρεμεί πια μια σύντομη καραντίνα, λίγο πριν το τελικό τους ξεσκαρτάρισμά.

Εύχομαι ότι έτσι πλησιάζει το τέλος της εθελούσιας αυτομαστίγωσης. Την αποχώρηση τους από την κουμουν-ΔΟΥΡΟΥ θα ακολουθήσει μία απομόνωση λοιμοκαθαρτηρίου 40 ημερών, όπως υπαγορεύει ο διαχρονικός όρος καραντίνα (quaranta) Τέλη Αυγούστου, όσοι έχουν απομείνει «ζωντανοί», θα λάβουν τις θέσεις που τους αρμόζουν από την ταξιθέτρια Θεώνη.

Ποιους ακριβώς διέλυσε;

Την αληθινή ΝεΑρ (Τσακαλώτου-Γαβριήλ), δεδομένου ότι οι υπόλοιποι ένιωθαν ανέκαθεν ως προσωρινώς φιλοξενούμενοι άστεγοι. Κι όμως ακόμη κι αυτή πήρε το χρόνο της και τις ευκαιρίες της. Ωστόσο ώδινεν όρος κι έτεκεν μύ!

Οι δε καινοτόμοι του Κινήματος Δημοκρατίας υπέστησαν τέτοιο διασυρμό από το αλλοτινό καμάρι τους, που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να ξαναβγούν ποτέ στην πολιτική αγορά χωρίς να τους πετάνε μπαλάκια του τένις.

Η στρατηγική Φάμελου, αν δεν ήταν εξ αρχής στο κόλπο, ήταν τουλάχιστον ανεδαφική. Ο εργολάβος πριν την ανέγερση του μοντέρνου οικοδομήματος, ασυζητητί θα κατεδαφίσει πλήρως το ιστορικό νεοκλασσικό.

Δεν μπορεί ακόμη και αν το θέλει, να εξαιρέσει κάποιο σαλονάκι φορτωμένο με αναμνήσεις κι αυτό τάχα να το διατηρήσει ως παλιό μόσχευμα στο σώμα του νέου. Ούτε γίνεται να θεμελιώσει κανείς ουρανοξύστη πάνω σε ένα ξεπερασμένης δομής παλιό κτίριο.

Το πολύ-πολύ κάποια γωνία του νέου νοσταλγικά να φιλοξενήσει λίγα εκθέματα του ηρωικού παρελθόντος. Ο εργολάβος επ’ ουδενί δέχεται να συζητήσει “ισότιμα” με μικρομεριδιούχους που δηλώνουν συνιδιοκτήτες. Αν όντως ο Φάμελος προσπαθούσε να εκφράσει συντεχνιακά όσους παζάρευαν με αλλοπρόσαλλες απαιτήσεις, ήταν θέμα χρόνου ν’ απομείνει με την κ Σαπουνά.

Εξάλλου ο κ Τσίπρας δεν δεσμευόταν ποτέ από την ακριβοδικία. Παρότι εξανάγκασε διάφορους αγχωμένους να παραιτηθούν, στην κρίσιμη στιγμή φαίνεται ότι υποχώρησε στο παζάρι των κυριών Γεροβασίλη-Τσαπανίδου κά συνδαιτημόνων κι αποδέχτηκε ότι κι οι παραιτούμενοι/ες απλώς από την ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι από την έδρα τους, θα γίνονται επίσης αποδεκτοί/ες. Αυτό λειτούργησε ως κώδων άμεσης εκκένωσης της Κουμουνδούρου αν και σήμανε, προφανώς, δύο μέτρα και δύο σταθμά…

GAZI LIVE

Θα μπορούσε άραγε να τα έχει προβλέψει όλα αυτά ο Κιγκινάτος του Σουνίου κατά το θέρος του 2023 κι ενώ είχε μόλις φάει για δεύτερη φορά τον ουρανό στο κεφάλι (17,8%);

Προφανώς μπορούσε και μάλιστα με μεγάλη ακρίβεια! Τους 6+6 τους είχε γεννήσει, ο Στέφανος φαινόταν από χιλιόμετρα ότι ήταν κύμβαλο αλαλάζον, οι δε γραφειοκράτες της Κουμουνδούρου είχαν χάσει την γη κάτω από τα πόδια τους και θα τσαλαπατιόντουσαν ποιος θα έδινε πρώτος γη και ύδωρ.

Θ’ αρκούσε λοιπόν να τους περιμένει ήσυχος-ήσυχος να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους. Ίσως πράγματι αυτό να σχεδίαζε. Άλλο που ως Κιγκινάτος του Σουνίου δεν διέθετε την υπομονή του γνήσιου Κιγκινάτου της Ρώμης κι έτσι ανακατεύονταν συνεχώς στα εσωκομματικά. Αυτό είχε μάθει να κάνει από τα μικράτα του, αυτό επανέλαβε. Γράψε λάθος ή στην rebranding γλώσσα πέστο και «πλάνη εργαλείου».

Αν παρέμενε politically correct κατά τις συριζαικές συνομωσίες των Monty Pythons, δεν θα πλήρωνε σήμερα ένα κόστος τουλάχιστον 2-3% παλιών ψηφοφόρων του, χολωμένων πια μαζί του. Θα είχε πάλι σχετικες απώλειες αλλά περίπου τις μισές. Όμως η θλιβερή ανάμιξη του με Όλγες, Ελενίτσες οργανωτικές, Μαντζουράνηδες, Ραγκούσηδες, Σπίρτζηδες και το κακό συναπάντημα του κόστισαν ένα επιπλέον 1-2%

Ωραία και τι έγινε λοιπόν για ένα επιπλέον 1-2%; Εδώ μιλάμε για κάποιον που κατάφερε και κατάπιε αμάσητο το άγος του 2015 όταν την διαμαρτυρία την εξέφραζαν γερόλυκοι όπως οι Αλαβάνος, Λαφαζάνης, ΛΑΕ, Βαρουφάκης, Ζωή κλπ. Τώρα ποιος την εκφράζει; Ο Γαβριήλ, η Μυρτώ κι η Ρένα;

Αυτό δεν σημαίνει ότι τρέφω ιδιαίτερες προσδοκίες για τον ΕΛΑΣ με τις εξασφαλισμένες δημοσκοπικές δάφνες, με διάφορους προαγόμενους από την επετηρίδα να εμφανίζονται ως τάχα νέα φυντάνια, με λιγοστές μεγαλοποιημένες μεταγραφές (πασοκοποταμίσιες) και κυρίως με τα ίδια πρόσωπα στο κοινό, απλώς κατά 15 χρόνια πιο γερασμένα.

Ένας νεοΣΥΡΙΖΑ με τα ίδια στελέχη, τον ίδιο αρχηγό, το ίδιο κοινό και κυρίως την ίδια λογική πιθανότατα θα έχει τελικώς το ίδιο αποτέλεσμα.

Συμπέρασμα

Ο κ Τσίπρας σίγουρα δεν έγινε Κιγκινάτος! Δεν θυμίζει σε τίποτε τον ανιδιοτελή Σωτήρα που η Πόλις τον ανακαλεί λίγο προ της καταστροφής κι αυτός την σώζει με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί βιάζεται να επιστρέψει στις αγροτικές του ασχολίες, απεχθανόμενος την εξουσία. Ούτε καν του πέρασε απο το μυαλό κάτι τέτοιο ούτε φυσικά πρόκειται να πάρει καμία πόλη του Νέου Κόσμου το όνομα του (Cincinnati)

Βρίσκω όμως πολύ υπερβολικό και τον χαρακτηρισμό Machiavelli Εδράζει στην προέκταση του αφετηριακού σταλινικού μύθου για τον ηγέτη και τις αθώες ψυχές που τον ακολουθούν. Είναι οι ίδιες ψυχές έτοιμες την μια να τον αποθεώσουν και την άλλη να τον σταυρώσουν. Ουδέν ψευδέστερον από αυτό το αφήγημα με τις αθώες ψυχές, όπως απέδειξαν τα 3 χρονια της σκορδαλιάς χωρίς σκόρδο.

Για το νέο κόμμα εξάλλου η πιο σκληρή δοκιμασία θα είναι η στιγμή που θα ανοίξει την αγκαλιά του σε πρόσωπα όπως η κ Όλγα Γεροβασίλη και θα αποδείξει τότε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πίσω απο της παρακμής τις λέξεις τελικά κρυβόντανε όντως ο Αλέξης. Μέχρι τότε διατηρεί το πλεονέκτημα της υπέρ του αμφιβολίας…

Ίσως η αλήθεια να βρεθεί κάπου στην μέση, μεταξύ Κιγκινάτου και Μακιαβέλλι. Μακριά δηλαδή από τα βαριά ονόματα της Ιστορίας, στο πιο διάσημο πόκερ της μεγάλης οθόνης, πρωταγωνιστεί ένας συμπαθής κι επιδέξιος τυχοδιώκτης, ο Cincinnati Kid!

Πρακτικώς μάλλον είμαι από τους λίγους που δεν κακίζω τον εργολάβο της νέας οικοδομής για όλους αυτούς τους χειρισμούς, τύπου εξώστη. Πιστεύω ότι όλοι οι παραπάνω πολιτικοί σχηματισμοί θα είχαν την ίδια τύχη ακόμη και χωρίς τις ραδιουργίες Τσίπρα. Ήταν θνησιγενή παράγωγα ενός ιστορικού φαινομένου που κάποτε είχε την ευκαιρία να εκφράσει την όλη δημοκρατική παράταξη κι όμως την άφησε και του κύλισε μέσα από τα χέρια.

tvxs.gr