Κώστας Τσουκαλάς: Αντιπολίτευση
Η κυβέρνηση δεν απάντησε στα συναφή ερωτήματα του Τσουκαλά: Από πού θα προέλθουν τα 60 εκατομμύρια;
Στη συζήτηση για την ακρίβεια, η κυβέρνηση δίνει ρεσιτάλ υποκρισίας. Για να συσκοτίσει τη –σκόπιμη– αδράνειά της στην αναχαίτιση των τιμών, με εργαλεία που χρησιμοποίησαν ήδη πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Ακόμη και η δικαιολογία «φταίει ο πόλεμος», γίνεται μπούμερανγκ: τότε γιατί τον ενισχύει με εθνικούς πόρους, που προορίζονται για την κοινωνία; Γιατί εγκρίνει –με ζήλο– στα κοινοτικά όργανα τα ευρωπαϊκά κονδύλια για πολεμικό υλικό που διοχετεύεται στον Ζελένσκι, χωρίς έλεγχο και χωρίς αποτέλεσμα;
- Πρώτο: Η ακρίβεια δεν απασχολεί το σύνολο του πληθυσμού. Είναι προφανές ότι οι έχοντες και κατέχοντες δεν αγωνιούν για τις τιμές και προφανέστερο ότι η κυβέρνηση… «αυτούς ξέρει, αυτούς εμπιστεύεται», κατά την παλαιά διαφήμιση.
- Δεύτερο: Συστατικό στοιχείο των διαδοχικών ανατιμήσεων είναι η κερδοσκοπία και η αισχροκέρδεια: κάποιοι, επωφελούμενοι από την αποδιάρθρωση του ελεγκτικού μηχανισμού της αγοράς, θησαυρίζουν διογκώνοντας τις «αναγκαστικές» αυξήσεις.
- Τρίτο: Η κυβέρνηση κόβει κάθε συζήτηση για το μέτρο της μείωσης του ΦΠΑ, γιατί προσβλέπει στα αυξημένα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού – που στη συνέχεια διασπαθίζει με πολιτικά κριτήρια.
Απέναντι σ’ αυτά, η κυβέρνηση αντιπαραθέτει τη δική της αλήθεια: διαβουλεύεται με κλάδους επιχειρήσεων για εθελούσια μείωση των κερδών τους με τη συγκράτηση των τιμών.
Αυτή η αλήθεια είναι μισή και, ως εκ τούτου, χειρότερη από το ψέμα: οι «απώλειες» των επιχειρήσεων, λόγω της «σταθεροποίησης» των τιμών, εξισορροπούνται στη συνέχεια από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Είναι η πρακτική που κυριάρχησε την περίοδο της πανδημίας. Όταν συγκεκριμένες επιχειρήσεις, αντί να ζημιωθούν όπως όλος ο ιστός της οικονομίας, συντήρησαν την κερδοφορία τους, με χρήματα των φορολογούμενων και των ευρωπαϊκών Ταμείων.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να εμφανίζει σταθερές ή μειωμένες τιμές που δήθεν εξασφαλίζει «πιέζοντας» και στη συνέχεια… αποζημιώνει τις εταιρείες που δήθεν συμμετείχαν στον περιορισμό της ακρίβειας, μειώνοντας τα κέρδη τους. Κέρδη που δεν ήταν καν βέβαιο ότι θα είχαν, αν λειτουργούσε ο ανταγωνισμός.
Αυτή την περίοδο στο επίκεντρο βρίσκεται η ακτοπλοΐα. Η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι διαπραγματεύτηκε σταθεροποίηση των ναύλων. Αλλά οι ακτοπλόοι που δεν επέβαλαν αυξήσεις, …αποζημιώθηκαν με 60 εκατομμύρια ευρώ.
Ήτοι, το σύνολο των φορολογουμένων πληρώνει όσα δεν έδωσαν οι επιβάτες αγοράζοντας το εισιτήριο.
Πιστώνεται στον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Τσουκαλά, ότι ανέδειξε το θέμα. Φωτίζοντας μια… αθώα απόφαση για «μηχανισμό κρατικής αποζημίωσης προς τις ακτοπλοϊκές εταιρείες για τις κοινωνικές εκπτώσεις», που αποτρέπουν αυξήσεις στους ναύλους.
Ό,τι δεν πήραν με τις αυξήσεις οι εταιρείες, το παίρνουν ως κρατική επιχορήγηση, ώστε τα κέρδη τους να μένουν άθικτα. Και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη.
Η κυβέρνηση δεν απάντησε στα συναφή ερωτήματα του Τσουκαλά: Από πού θα προέλθουν τα 60 εκατομμύρια; Πώς γίνεται να υπάρχει «δημοσιονομικός χώρος» για μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά όχι για πληττόμενες κοινωνικές ομάδες; Για ποιο λόγο η ενίσχυση στους ακτοπλόους καταβάλλεται άμεσα, ενώ το «μεταφορικό ισοδύναμο» σε όσους το δικαιούνται καθυστερεί λόγω… έλλειψης πόρων;
Η κυβερνητική σιωπή υποδηλώνει συμπαιγνία με επιχειρηματικούς κλάδους, παραπλάνηση των πολιτών και ευτελισμό του θεσμού της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» των επιχειρήσεων με τεχνάσματα διατήρησης των υπερκερδών.
Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, αποκαλύπτοντας την «επιδοτούμενη ευαισθησία» και τη «τζάμπα κοινωνική ευθύνη», δείχνει πώς γίνεται η πραγματική αντιπολίτευση.
Δεν υπάρχουν σχόλια