Μια σκέψη για τον Άκη Τσοχατζόπουλο

29/08/2026 | 05:56

Του Χρήστου Καπούτση

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος  έφυγε από τη ζωή στις 27 Αυγούστου 2021. Πέντε χρόνια μετά, η προσωπικότητά του εξακολουθεί να προκαλεί αντιφατικά συναισθήματα και να αποτελεί αντικείμενο πολιτικής και κοινωνικής αποτίμησης.

Ας ξεκαθαρίσουμε, πρώτα απ’ όλα, κάτι απολύτως αυτονόητο: για την καταδίκη του για διαφθορά, δεν έχω κανένα σχόλιο να κάνω. Η Δικαιοσύνη αποφάσισε, οριστικά και αμετάκλητα  και η απόφασή της είναι εκείνη που έχει θεσμική ισχύ. Και επ αυτού ουδέν σχόλιο.

Η δικαστική του περιπέτεια και η κατάληξή της αποτελούν ένα από τα πιο βαριά κεφάλαια της μεταπολιτευτικής πολιτικής ιστορίας.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά, την οποία καταθέτω ως προσωπική μαρτυρία, επειδή τον γνώρισα και τον έζησα κατά την περίοδο που βρισκόταν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Στα χρόνια της πολιτικής του παντοδυναμίας, έξω από το γραφείο του, στο πολιτικό του γραφείο, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή στα γραφεία συνεργατών του,  υπήρχαν καθημερινά άνθρωποι που περίμεναν να τον συναντήσουν. Πολλοί προσέρχονταν με «δίκαια κοινωνικά αιτήματα» ,  αρκετοί μάλιστα με σοβαρά οικονομικά ή προσωπικά προβλήματα.

Είδα ανθρώπους να βρίσκουν ανταπόκριση. Και είδα, επίσης, σε περιπτώσεις σοβαρών ασθενειών, έναν Τσοχατζόπουλο που έδειχνε ανθρώπινο ενδιαφέρον, πέρα από την ψυχρή τυπικότητα που συχνά χαρακτηρίζει έναν ισχυρό πολιτικό. Και κάποιοι άλλοι,  ευεργετηθέντες «πολλαπλώς» από τον ΆΚΗ, αργότερα έγιναν και βουλευτές … κάποιοι μάλιστα είναι ακόμη και σήμερα βουλευτές και ΟΧΙ όλοι του ΠΑΣΟΚ…

Ως υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε, επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και αρκετά αιτήματα, ιδίως οικονομικού χαρακτήρα, αντιμετωπίστηκαν θετικά.

Αυτό δεν αναιρεί σε τίποτε όσα ακολούθησαν. Και δεν μπορεί ασφαλώς να λειτουργήσει ως άλλοθι για πράξεις που κρίθηκαν από τη Δικαιοσύνη.

Υπάρχει, όμως, ένα άλλο ζήτημα που με απασχολεί περισσότερο.

Όταν ήρθε η ώρα της πολιτικής και δικαστικής του κατάρρευσης, αρκετοί από εκείνους που κάποτε συνωστίζονταν γύρω του, όχι μόνο  κράτησαν αποστάσεις, αλλά έλεγαν, οι υποκριτές, ότι δεν τον γνωρίζουν… δεν τον έχουν ποτέ συναντήσει  και οι χειρότεροι και περισσότεροι ευεργετηθεντες τον κατηγορούσαν δημοσίως , γνωρίζοντας ότι οι περισσότερες κατηγορίες που εκτόξευαν στα πρωινάδικα  ήταν ψευδείς… και μιλάμε για σκανδαλωδώς ευεργετηθεντες.

Εκεί βρίσκεται, ίσως, το πραγματικό πρόβλημα.

Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις των ισχυρών. Κρίνεται και από τη στάση εκείνων που βρίσκονται δίπλα τους όταν οι ισχυροί παύουν να είναι ισχυροί.

Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει συνενοχή. Η ανθρώπινη αλληλεγγύη δεν σημαίνει συγκάλυψη. Και η αποστασιοποίηση από έναν καταδικασμένο άνθρωπο δεν απαιτεί, κατ’ ανάγκην, την εκ των υστέρων διαγραφή της ίδιας της ιστορίας.

Ίσως, τελικά, η πιο αποκαλυπτική πλευρά της υπόθεσης Τσοχατζόπουλου να μην είναι η πτώση του ισχυρού, αλλά η μεταμόρφωση των ευεργετημένων σε τιμητές του. Όταν η εξουσία έδινε, ήταν όλοι κοντά,  όταν η Δικαιοσύνη καταδίκασε, πολλοί ανακάλυψαν ξαφνικά ότι δεν τον γνώριζαν. Αυτό δεν είναι απλώς αχαριστία,  είναι ο κυνισμός του πολιτικού αμοραλισμού στην πιο ωμή του μορφή.

Γιατί άλλο είναι να απομακρύνεσαι από έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε και άλλο, αφού έχεις απολαύσει την εύνοια και τα οφέλη της ισχύος του, να μετατρέπεσαι εκ των υστέρων σε κατήγορό του. Αυτό δεν είναι απλώς αχαριστία. Είναι ηθική μικρότητα, πολιτικός αμοραλισμός και το χειρότερο, είναι  δειλία απέναντι στην ίδια την προσωπική σου ιστορία.. .

militaire.gr