Τάκης Λιδωρικιώτης / Έχουμε λαμβάνειν ως έθνος;
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Λαοί στερούμενοι αυτοπεποίθησης συχνά την ψάχνουν στην αρχαιότητα και στην «κληρονομιά» τους. Κι ας τους λένε όλοι πως την «κληρονομιά» ο καθένας την κερδίζει με σκληρούς αγώνες κι όχι με λιτανείες στο οστεοφυλάκιο των ιερών λειψάνων.
Για παράδειγμα, οι λεγόμενοι νεοέλληνες κοκορευόμαστε ότι ανήκουμε στην ανταγωνιστική σύγχρονη Δύση. Αλλά ταυτόχρονα στα κάθε λογής καφενεία διαβεβαιώνουμε πως είμαστε μια παραδοσιακή φυλή «ιστορικά διακεκριμένη», δηλαδή μια φυλή που η ιστορία της οφείλει!
Τι ακριβώς της οφείλει; Μα τι άλλο παρά μια κάποια προνομιακή μεταχείριση. Γιατί όμως κάποιος να έχει ανάγκη τέτοιες παραδοχές ανυπόστατες. Λόγω φόβου κι ανασφάλειας που καθιστούν χρειαζούμενο, τον από μηχανής Θεό
Ο πυρήνας αυτή της συγχρονιζέ νεοελληνικής σκέψης είναι δηλαδή σχεδόν αρχαϊκός, όσο κι οι τελετουργίες εξευμενισμού της «φύσης», όπως ονομαζόταν ό,τι τρόμαζε κάποτε τους ανθρώπους. Απλώς με την πρόοδο η θεία φύση υποκαταστάθηκε από την … ιστορία.
Οι Ρώσοι
Δεν είμαστε λοιπόν αληθώς φιλίστορες κι η προσήλωση μας αυτή έχει ένα κρυφοπαγανιστικό χαρακτήρα. Κάπου κολλάει αυτό και με την Ορθοδοξία κι αυτό μας κάνει επιρρεπείς σε ό,τι το ρωσικό, από το-φιλοτσαρικο κόμμα του Κολοκοτρώνη και την Βασίλισσα Όλγα μέχρι τον Πούτιν και τον ΠΑΟΚ.
Η εν Ελλάδι δημοτικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν αποδίδεται σε αυτή την αδιάσπαστη φιλορωσική-φιλορθόδοξη άλυσο. Ανακατεύουν μάλιστα σε αυτήν ακόμη και τον άλλο Βλαντιμίρ, τον Ουλιάνοφ–Λένιν.
Ίσως ν’ αγνοούν τον προτεσταντικό πνεύμα της Γενεύης και της Ζυρίχης στο έργο του. Ο οργανωτισμός του “Τι να κάνουμε” θυμίζει πάντως πολύ περισσότερο τους παρ ‘ημίν οργανωσιακούς και τον μακαριστό Χριστόδουλο παρά τον σκληροπυρηνικό Ιερώνυμο, ακριβώς λόγω κοινών προτεσταντικών επιρροών. Κάποιοι σοφοί αντιθέτως λένε ότι μόνο σε προτεσταντικές κοινωνίες δεν άνθισε ποτέ το άνθος του κακού (ο κομμουνισμός) αλλά τόσο τους κόβει…
Εδώ φθάνουν να ισχυρίζονται ότι το 2015 εν Ελλάδι η Ιστορία βρικολάκιασε και με 600 χρόνια καθυστέρηση προσήλθαμε στις κάλπες του δημοψηφίσματος ψηφίζοντας ως ενωτικοί vs. ανθενωτικών. Προσπάθεια εκλογίκευσης του συντριπτικού 62% που φαίνεται ότι τελικώς δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα απαρέγκλιτο θέλημα της ιστορίας! Απορίας άξιο πώς μια τόσο ισχυρή τάση (ιστορικής δα προέλευσης) δεν την αντιλήφθηκαν οι δημοσκοπήσεις …
Τον μύθο του σωτήριου «ξανθού γένους» από την άλλη δεν τον παραδέχεται η Ντόρα κι ίσως γι’ αυτό κήρυξε, ελαφρά τη καρδία, πόλεμο στην Ρωσία. Πρόσφατα πλήθος συνάδελφοι του κ. Αυγερινού έσπευσαν να καταδείξουν το σύντομο πέρασμα του από την πολιτική ως απόδειξη «πουτινισμού».
Πίστέψαν άραγε τις θεωρίες ότι ρωσικά bots προκάλεσαν τις διαδηλώσεις των Τεμπών ή να φταίνε αυτές οι περίεργες χρηματοδοτήσεις για την εκρίζωση του ελληνικού φιλορωσισμού, που βγήκαν στην φόρα;
Στο γαϊτανάκι και το Ισραήλ
Ποιος δαιμόνιος νους να τα σκέφτεται άραγε όλα αυτά; Γιατί καταβάλλεται τόση προσπάθεια περιστολής της ανιστόρητης αυταπάτης για το «ξανθό γένος». Αυτό είναι στο φινάλε κάτι πολύ παλιό που υποκαταστάθηκε πλήρως μετά τον Εμφύλιο από το άγαλμα του Τρούμαν και την προσήλωση στις ΗΠΑ.
Μετά από την αμερικανοκίνητη Χούντα και τον ακρωτηριασμό της Κύπρου στραφήκαμε με μια παρεμφερή προσδοκία προς τους Ευρωπαίους αλλά κι αυτό κράτησε καμια 30αριά χρόνια και τελείωσε με πόνο (Σόιμπλε, Γερούν κλπ)
Ξανάρθανε πλέον στην σωτηριολογική μας μόδα οι ΗΠΑ είτε ως Μπαιντενόπουλοι είτε πιο πρόσφατα ως Τραμπαρίφες. ΟΚ παιδιά, δεν θα μας σώσει το «ξανθό γένος», το εμπεδώσαμε! Αλλά με όλους τους υπόλοιπους “σωτήρες” τι γίνεται; Έχετε μήπως στοιχεία ότι θα μας σώσει το πορτοκαλί γένος;
Έχουν πλάκα οι πρόσφατες θεωρίες σαλτιμπάγκων ότι τάχα ο δρόμος του πανισλαμιστή Ταγιπ-Σαλαντίν προς την Ιερουσαλημ περνά υποχρεωτικά απο Αιγαίο κι Αθήνα Ευτυχώς όμως το κατάλαβε εγκαίρως ο Μωυσής/Μητσοτάκης και μας έριξε στην ολόθερμη αγκάλη του Μπίμπι (Νετανιάχου ο καταζητούμενος).
Γράφουν μάλιστα ότι μετά από την ηττοπάθεια όλων των Ελλήνων ηγετών της Μεταπολίτευσης, πρώτος ο Μητσοτάκης κατάλαβε ότι η σωτηρία της φυλής θα έρθει τελικώς απο το αστέρι του Δαυίδ και έτσι πέρασε στην αντεπίθεση και στρίμωξε τους Τούρκους στα καρρέ τους ως νέος Μεγαλέξανδρος. Τέτοια αστεία σενάρια σαν των ψιττακών του Μαξίμου για τον Μεγαλέξανδρο δεν τα έγραφε ούτε ο συγχωρεμένος ο Σπαθάρης.
«Ιστορία» και πολιτική
Με αφορμή το ατελείωτο γαιτανάκι προστατών και σωτήρων του έθνους μας, που αποδεικνύονται συνεχώς γέννημα της φαντασίας μας, μπλέξαμε ιστορία και πολιτική. Δεν θα αποφύγω λοιπόν εδώ τον πειρασμό σχολιασμού της πρόσφατης διαμάχης με επίδικο το «δικαίωμα» αφόδευσης επι γλώσσας και ιστορίας των αδώνειων πολιτικών παραφυάδων.
Ο καγχασμός εν προκειμένω αφορούσε κυρίως στον μορφωμένο Πορτοσάλτε, που έδρασε ως κομφερασιέ της ασχήμιας. Είναι όμως μακρά η ελληνική συνέχεια του λογιοτατισμού ως μασκαραλίκι της αμορφωσιάς κι είναι συγκινητικό που ένα τέκνο της διασποράς κομίζει ζωντανό το πνεύμα αυτό.
Προηγήθηκε ωστόσο η κ Άννα Διαμαντοπούλου των βραβεύσεων του Αδώνιδος για την μορφωτική προσφορά του. Αυτή δεν είναι από την Βασιλεύουσα ωστόσο μια κάποια διαδρομή την έχει (Κοζάνη-Βρυξέλλες).
Θα μπορούσε κανείς να συμπληρώσει την θλιβερή εικόνα μας με επιπλέον «πινελιές» όπως την εδραία δημοσκοπική μας πεποίθηση ότι εμείς σεβόμαστε τις μειονότητες, καθότι είμεθα κοιτίδα του ξένιου Διός!
Την ίδια στιγμή οι πλείστοι εξ ημών πιστεύουν ακράδαντα στο δίκαιο του αίματος κι ότι «Έλληνας γεννιέσαι, και δεν γίνεσαι …» κι ως νέοι Ισοκράτες με τρικυμία εν κρανίω, ακούνε χαχανίζοντας στις τηλεοράσεις τον Βελόπουλο να παροτρύνει κρατικούς λειτουργούς σε έγκλημα (pushbacks).
Στις έρευνες κοινής γνώμης, με τις τόσο κολακευτικές για το κοινό ερωτήσεις, προκύπτουν κι άλλες μαγικές απαντήσεις όπως ότι κατά 87% το ελληνικό κοινό πιστεύει πως: «οι Ελληνίδες όλα τα μπορούν!».
Μυστήριο τότε γιατί κάθε τόσο στην Βουλή κάποιο ούγκανο τις προτρέπει να πάνε στο κομμωτήριο ή στην κουζίνα ή να κάνουν ‘κανα παιδί ή τόσα άλλα που δεν είναι καν δημοσιεύσιμα. Οι ψηφοφόροι τους πιθανώς το πάνε ένα βήμα παραπέρα με τα αλλεπάλληλα ρεκόρ γυναικοκτονιών.
Καρικατούρα ή δειλία;
Είθε να είναι μια καρικατούρα αυτός ο νεοέλληνας κι ιδιαιτέρως η φαιδρή σχέση του με την ιστορία Αλλιώς δικαιώνονται όσοι απαισόδοξοι λένε ότι αν ήταν νεότεροι θα έφευγαν απο την χώρα!
Στον αντίποδα εκφράζεται η αισιοδοξία των ταγών ότι τάχα «περνάμε ζάχαρη», «είμαστε στους πλουσιότερους» κοκ πράγμα που υποκρύπτει την αισιοδοξία του μαφιόζου ότι η κοινωνία θα συνεχίσει αενάως να του τα ακουμπάει, καθότι είναι δειλή ή ηλίθια.
Προφανώς δεν διακατέχονται από ψευδο-αισιόδοξες πεποιθήσεις οι αναγνώστες του TVXS και δεν θα παραβιάσω ανοικτές θύρες. Παραλείπω το ενδεχόμενο ενός λαού κρετίνων, ως μια θεωρητικά απαράδεκτη πιθανότητα κι εστιάζω κατευθείαν στο δεύτερο ενδεχόμενο, του να είναι η στάση κι η αυταπάτη αυτή απότοκο δειλίας.
Αλλά αυτό στην επόμενη συνέχεια …
Δεν υπάρχουν σχόλια