ΟΆδωνις δεν είναι κανένας «φελλός», όπως του καταλογίστηκε προσφάτως. Είναι παμπόνηρος και θρασύτατος «καταφερτζής» χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές ή πολιτικές δεσμεύσεις (τιποτόφρων).

Όταν χρειαστεί να το στρίψει, το στρίβει αδίστακτα και συμπεριφέρεται με θρασύτητα.

Όσοι έχουν γευτεί δυο σταγόνες ιστορίας γνωρίζουν ότι αυτός ακριβώς είναι ο κατάλληλος τύπος πολιτικού για εγχειρήματα εξωκοινοβουλευτικού τύπου.

Αυτοί που φαντάζονται ως καταλληλότερο για τέτοιο ρόλο κάποιον από τον υπόκοσμο της Χρυσής Αυγής, πλανώνται.

Σήμερα, ακόμη…

Προς το παρόν περιφέρεται, υποτίθεται πασίχαρος, με το μυστρί του Παττακού κι εγκαινιάζει καθημερινώς ψευδοροφές, που μόλις φεύγει πέφτουν στο κεφάλι των ασθενών (ΓΝ Κορίνθου-ΤΕΠ).

Πασίχαρος είναι για το ανεπανάληπτο αυτό έργο κι ο Αφεντικός, που δεν τον πιάνουν σφαίρες. Εξάλλου κι ο ίδιος εγκαινιάζει πυροσβεστικά αεροπλάνα συντονισμού που λιάζονται χωρίς πιλότους.

Σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες κλόουν που παρέχει στον Αφεντικό, ο τύπος «κανονικοποιεί» την ακραία φιγούρα του. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολιτικά έχει αποκτήσει ισχυρό fan club όχι μόνο μέσα στην δεξιά αλλά και στα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.

Δεν πήγαν τσάμπα τόσες αγκαλιές με Βενιζέλο, Άννα, τον καμπούρη Ανδρέα ή τον Αρκάδα Οδυσσέα.

Τους δύο τελευταίους τους έχασε βέβαια από τον μοβόρο, αλλά διαθέτει πιο κάτω πλήθος φυντάνια όπως: πρόεδρο Παναγόπουλο (ΓΣΕΕ), πρόεδρο Γιαννάκο (ΠΟΕΔΗΝ), βουλεύτρια κ Σταρρακά (Αιτ/νίας) Χάσαμε δυστυχώς τον Παρασκευαϊδη, τον Λέσβιο.

Δεν είναι λοιπόν μόνο ο ξετσιτσιπάς Κασσελάκης με το πολιτισμένο τένις του, ούτε οι φλούφληδες της ΕΛΑΣ, που ενώ τους σέρνει τα μύρια όσα, αυτοί «του στέλνουν λουλούδια».

Είναι μάλλον γενικευμένο το σύνδρομο της ρακέτας στην Αντιπολίτευση και λίγες φωνές απομένουν που μιλούν καθαρά.

Στοχοποιούνται δε ως «τοξικές» από τις διάφορες ποικιλίες ψιττακόμορφων του Μαξίμου!

Έχει όμως την ικανότητα να εκπροσωπεί πολίτικά κάθε είδος παραοικονομίας. Δεν είναι μόνο το παρασκήνιο του φαρμάκου, παλαιόθεν όπως απέδειξε προσφάτως κι ο Σαλμάς.

Αλλά συγκροτεί κι ευρύτερες συμμαχίες όπως δείχνει το αηδιαστικό φαινόμενο του Παγωνοπατουλισμού, των «κορυφαίων» δηλαδή ιατρών του κατεστημένου, που κερδοσκοπούν στο ιδιωτικοποιημένο ΕΣΥ σε βάρος των πολιτών.

Δεν είναι διόλου παράξενο που ένας καταγέλαστος πωλητής νανογιλέκων (κομπογιαννίτης) έχει σήμερα εκλογικό μηχανισμό στην Β1 στηριζόμενο κατ’ εξοχήν στους «μορφωμένους» υγειονομικούς.

Στους πιο διακεκριμένους μαθητές του περιλαμβάνεται κι ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, καρδιολόγος κ Σιάτσιος! Μην ξεχνάτε δε ότι ο εξοχότατος Πατούλης πέραν απο ιατράρχης διετέλεσε κι αττικάρχης κι από ότι φαίνεται και ολίγον τεξανάρχης. Όπερ Έδη Δείξαι…

Να μην τα πολυλογούμε, από ορφανό του Παττακού ο τύπος χάρη στην μητρική στοργή μιας αδιόρθωτης δεξιάς ετοιμάζεται να εμφανιστεί ως ηγέτης με διασυνδέσεις οικονομικές, ενδοκομματικές (το προσκύνημα της Τήνου γίνεται για το ποιος θα πάρει τον δεύτερο σταυρό των αδωνιζόμενων της Β1) κι ευρύτερη επιρροή ακόμη και σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Λέω «αδιόρθωτη δεξιά», γιατί κάπως έτσι μεγάλωσε η Δεξιά επί είκοσι χρόνια και τους συνταγματάρχες στον κόρφο της, μέχρις ότου ήρθε η ώρα που την περιποιήθηκαν καταλλήλως.

Αύριο;

Μητσοτάκης και Γεωργιάδης γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια, όχι μόνο για τις κορινθιακές γυψοσανίδες αλλά γενικότερα ο ένας για την ποιότητα του άλλου. No problem, όσο έχουν το γκουβέρνο!

Δοθέντος όμως ότι ο Μητσοτάκης έχει πια ορατή ημερομηνία λήξης κι ο μητσοτακισμός του Αδώνιδος έχει ημερομηνία λήξης. Τι θα κάνει άραγε ο κ Αντιπρόεδρος όταν με το καλό ξεμείνει από Πρόεδρο;

Δεν τον βολεύουν οι επωαζόμενες συναινετικές λύσεις παραγραφής ούτε φυσικά μπορεί να ηγηθεί κάποιου διάδοχου σχήματος κεντροδεξιάς, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η μετωπική παράταξη ης ΝΔ θα διατηρηθεί ενιαία στις νέες συνθήκες.

Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του για ένα κεντρώο rebranding, όλοι ξέρουν καλά με ποιόν έχουν να κάνουν…

Το πιθανότερο εξάλλου είναι ότι σταδιακά θα δούμε κι από την άλλη πλευρά ένα φαινόμενο συζυγές προς την σημερινή πανσπερμία συριζογενών σχημάτων.

Στην μελλοντική αυτή πολυδιάσπαση θα πρωταγωνιστήσει ο χθεσινός Μπουμπούκος. Θα ηγηθεί αρχικά ενός μικρομεσαίου σχήματος και μετά…έχει ο Θεός.

Γκούλας στο μενού

Ο θορυβώδης, συχνά στο όριο της φαιδρότητας super-αγωνιστής της παράταξης, δεν είναι παρά ένας αδωνιστής, που δουλεύει από τώρα για πάρτη του.

Δεν είναι μόνο τα καραγκιοζιλίκια του αλά Τραμπ, τα οποία φυσικά δεν αρκούν σε κανέναν προκειμένου να γίνει Τραμπ.

Είναι κι ο εμφατικός αντιευρωπαϊσμός του αντικοβεσιανού αγώνος του, που έχει διττή στόχευση. Αφ’ ενός παρέχει μια ομπρέλα προστασίας σ’ όλους τους διωκόμενους ή φοβούμενους ότι θα φθάσουν και σ’ αυτούς συν τώρα τελευταία με την ομπρέλα του ν’ ανοίγεται και προς τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις της διαπλοκής.

Το επισήμανε πρόσφατα ο κ. Τσουκαλάς στην υπόθεση Texan/σπιτάκια ανακύκλωσης των 350.000 έκαστο!!!

Πέραν όμως αυτής της «συντεχνιακής» δράσης, δια της προσέλκυσης πλήθους ευάλωτων υποστηρικτών, ο αντικοβεσιανός αγων του παρέχει και το πολιτικό πλαίσιο της μελλοντικής στροφής του προς ένα λόγο μισαλλόδοξο, αντιμεταναστευτικό, ψευδοεθνικιστικό κι εντελώς ανορθολογικό.

Αυτό θα είναι το μοντέλο που θα υπηρετήσει ο σημερινός προβεβλημένος Αντιπρόεδρος που συχνά υπερβάλει στα ΜΜΕ, «μαχόμενος υπέρ της παράταξης».

Στο φινάλε κι οι αγαπημένοι του εχθροί, Ζωή, Γιάνης και Πολάκης προτού να σολάρουν από μόνοι τους ως πολιτικοί ηγέτες, προυπήρξαν εξέχοντα μέλη πολυμελούς ορχήστρας μεγάλου κόμματος.

Αν το πολιτικό μενού Γεωργιάδη σας θυμίζει ολίγο από Βίκτορα Όρμπαν κι ουγγρική μιζέρια ίσως αναρωτηθείτε και ποιος τρώει ουγγρικό γκούλας καλοκαιριάτικα; Μάλλον κανείς αλλά όταν θα έρθει το χειμωνιάτικο πανηγύρι του Αι Αντώνη, του κακού σαμαρίτη;

Τότε η ατζέντα αυτή θα έχει σοβαρές πιθανότητες να κυριαρχήσει κι ο Γεωργιάδης φιλοδοξεί να είναι τότε, ένας εκ των βασικών συνομιλητών στο τραπέζι της ντροπής.

Εξ όνυχος τον λέοντα

Όποιος πιστεύει ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να συμβεί στην Ελλάδα, αρκεί να προβεί σε μια απλή καταμέτρηση στα αυγουστιάτικά δελτία ειδήσεων όπου υπάρχουν δυο εικόνες, πολύ συγκινητικές:

Στην πρώτη μια αστυνομικός έχει στην αγκαλιά της ένα κατσικάκι, που το διασώζει στην φωτιά της Βοιωτίας ενώ στην δεύτερη εικόνα ένας άλλος αστυνομικός έχει αγκαλιά ένα 12χρονο αγοράκι, που τον εκλιπαρεί να μην το απωθήσει έξω από τα σύνορα της ισπανικής Θέουτα, φωνάζοντας του σπαρακτικά: «Νο Μαρόκο, Νο Μαρόκο!»

Η συχνότητα προβολής των δυο εικόνων, ακόμη κι αν θεωρήσουμε καταχρηστικά ότι αυτές ήταν εξίσου συγκινητικές, είναι 50:1. Με τους/τις άνκορμαν να δακρύζουν μεν δείχνοντας την πρώτη ενώ αντιθέτως να παρουσιάζουν την δεύτερη εικόνα σφιγμένοι και σοβαροί. Σαν μιλούσαν για κάτι δυσάρεστο μεν ωστόσο απαραίτητο κι αυτονόητο, κάτι σαν ένα κλύσμα.

Υ.Γ.: Μήπως βολτάρουμε αμέριμνοι στον κήπο της συμπαθητικής βιλίτσας του Ρούντολφ Ες, που απλώς μοιραζόταν με το Άουσβιτς μια ψηλή μάντρα ηο ποία εμπόδιζε την άμεση ορατότητα;

tvxs.gr