Τα εκσυγχρονιστικά «κοιτάσματα» του ΠΑΣΟΚ (του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- «Φράγκο ρεζέρβα φαλιμέντο, περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία», έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Γιάννης Μηλιώκας. Και ταυτόχρονα, μιλούσε και για «τσίρκο παράγκα, φίρμα γκρέκα» αλλά και για «ράτσα μπαρούφα, ομελέτα Ιστορία» απευθυνόμενος – σε ποιον άλλον; – στον «Γκρέκο Μασκαρά». Κοντά τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι στίχοι ακούγονται και σαν το ιδανικό (ξαναπαιγμένο όμως πολιτικά) «σάουντρακ» για τα πρόσφατα δημοσιεύματα περί δείπνου Γεραπετρίτη, Διαμαντοπούλου, Χριστοδουλάκη.
Δημοσιεύματα που εύλογα προκάλεσαν θόρυβο και συζητήσεις, διαψεύστηκαν όμως κατηγορηματικά από τους εμπλεκόμενους, αλλά παρόλα αυτά αποκάλυψαν κάτι βαθύτερο και πιο ουσιαστικό. Την επίσημη έναρξη των δοκιμαστικών… γεωτρήσεων στα μετασημιτικά κι εκσυγχρονιστικά κοιτάσματα του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Από ποιον; Μα, από την Νέα Δημοκρατία! Από την Νέα Δημοκρατία η οποία εδώ και πολύ καιρό βλέπει το κυβερνητικό καράβι να μπάζει νερά και τρέχει να κάνει τα κουμάντα της, πολιτικά, επικοινωνιακά αλλά και «παροχολογικά» για να περισώσει την παρτίδα ενόψει εκλογών.
Και το ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ με μια σχεδόν ενστικτώδη ροπή προς την πολιτική αυτοχειρία, μοιάζει έτοιμο για ακόμη μια φορά να κάνει παραχωρήσεις – αλλά μετεκλογικά. Μέχρι τότε, προεκλογικά, κι ενώ το ημερολόγιο γράφει πια 2026, το πολιτικό σύστημα του «παλαιού δικομματισμού» συμπεριφέρεται σαν να ζει ξανά το 2015. Η Νέα Δημοκρατία, στερούμενη φρέσκων και κυρίως πειστικών αφηγημάτων για την καταταλαιπωρημένη κοινωνία, ξεθάβει τα σκουριασμένα «καριοφίλια» της vintage αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρητορικής. Το πιο σουρεαλιστικό, όμως, είναι ότι η Χαριλάου Τρικούπη σπεύδει να της κάνει σιγόντο. Υιοθετώντας σχεδόν απόλυτα το πλαίσιο της επιχειρηματολογίας του Μαξίμου, το ΠΑΣΟΚ επιμένει σε έναν πραγματικά εμμονικό και ετεροβαρή διμέτωπο. Καθώς πέρα από τα βέλη προς την κυβέρνηση, οι κοφτερότερες των αιχμών που αφήνει στοχεύουν «στην ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα», ενώ – όπως κάνει η δεξιά, αλλά και το δήθεν αντισυστημικό υπηρετικό της προσωπικό – επιχειρεί να τραυματίσει και το «ηθικό πλεονέκτημα» του πρώην Πρωθυπουργού που κατηγορείται πια μέχρι και για το… προπατορικό αμάρτημα.
Το πόσοι πείθονται από αυτή την πολιτική-επικοινωνιακή τακτική μένει να φανεί. Όταν υιοθετείς όμως τη γλώσσα και τη ρητορική αυτού που κανονικά θα έπρεπε να θεωρείς ως βασικό αντίπαλό σου πριν από τις κάλπες, δεν κάνεις κάτι άλλο από το να του στρώνεις το κόκκινο χαλί για να συγκυβερνήσεις μαζί του μετά από αυτές. Η στάση στελεχών όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, που αρνούνται πεισματικά να κόψουν κάθε συζήτηση για μια «μετεκλογική κολεγιά» με τη ΝΔ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Παρερμηνείες δεν επιτρέπει επίσης ούτε η παρουσία του (άλλοτε ΠΑΣΟΚ) Γεραπετρίτη στο πρόσφατο πολιτικό catering, ούτε κι εκείνη του Χριστοδουλάκη. Όλοι αντιλαμβάνονται, πως το πάλαι ποτέ «εκσυγχρονιστικό μπλοκ» δεν αντιμετωπίζει πλέον τη Σοσιαλδημοκρατία ως ιδεολογικό ρεύμα, αλλά ως μια «τεχνοκρατική υπηρεσία» έτοιμη να πουλήσει αφήγημα «σύνεσης» ή «κυβερνητικής σταθερότητας», σερβίροντας τελικώς ακόμη ένα πιάτο εξουσίας στον Μητσοτάκη.
Τα «σημάδια» εδώ και καιρό δείχνουν πως η Νέα Δημοκρατία θα επιχειρήσει να εξορύξει και τα τελευταία μετασημιτικά αποθέματα στελεχών της Χαριλάου Τρικούπη, πετυχαίνοντας τελικά να αλώσει πολιτικά έναν ολόκληρο χώρο. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, θα πρέπει να μην ξεχνά κανείς πως στην πολιτική, όποιος προσφέρεται να σώσει αυτόν που θα έπρεπε να λογίζει ως τον βασικό πολιτικό-ιδεολογικό αντίπαλό του, συνήθως είναι κι αυτός που πνίγεται πρώτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια