Σταύρος Μπένος: Φάκα
Πρακτικά προσφέρθηκε ως άλλοθι της πολιτικής που μετατρέπει κονδύλια κρατικής μέριμνας, μετά από καταστροφή, σε ευκαιρία για μπίζνες.
Όταν ανέλαβε την κομματική ηγεσία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε και τους «τρεις καμπαλέρος» που είχε μεταφέρει ο Σαμαράς από τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, ανατρέποντας το δόγμα: «η ΝΔ δεν συνεργάζεται με τα άκρα».
Πολλοί περίμεναν να τους βάλει στο ψυγείο: ο ένας υπήρξε προσωπικός υβριστής του, ο άλλος εκπρόσωπος του έγκλειστου δικτάτορα, ο τρίτος με θητεία στην κακόφημη πατρική οργάνωση. Τους χρησιμοποίησε ως άλλοθι για «διεύρυνση» προς το ΠΑΣΟΚ.
Σταδιακά άρχισε να βάζει σε κατάσταση «κόκκινης προβιάς» επώνυμους της Σημιτικής περιόδου — που θα χρησιμοποιούσε αργότερα στις κυβερνήσεις του — αποκλείοντας μόνο δύο: τον Βενιζέλο και τη Διαμαντοπούλου.
Ο πρώτος παρά ήταν βαρύ όνομα και θα τον «έπνιγε» — ίσως όπως ο πατέρας του τους πρωτοκλασάτους της ΝΔ. Τη δεύτερη τη θεωρούσε «τοξική», όπως έλεγε σε συνομιλητές του.
Όσο πλησίαζαν οι εκλογές, και άλλοι από το ΠΑΣΟΚ — είτε από αντίθεση στον Τσίπρα, είτε από προσδοκία «αξιοποίησης» — ανυπομονούσαν για την επικράτησή του. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, που επιχείρησε να του πάει το ΠΑΣΟΚ στο πιάτο, ο γνωστός Γιάννης Παναγόπουλος, που, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, διανύει την έβδομη θητεία του στη ΓΣΕΕ με τη συνδρομή Μητσοτάκη και ο Σταύρος Μπένος.
Ο τελευταίος εξελίχθηκε πολιτικά στη σκιά του Γεννηματά, το ενδιαφέρον του οποίου στην αποκατάσταση της Καλαμάτας, μετά τους σεισμούς του 1986, ιδιοποιήθηκε ως δήμαρχος. Αλλά κρυφοκοίταζε προς τον Σημίτη, που τον έκανε υπουργό Πολιτισμού, Αιγαίου και τελικά… υφυπουργό Εσωτερικών! Σαν να μην υπήρχαν ποτέ προϊστάμενοί του υπουργοί – ο Παπαδόπουλος, η Βάσω, ο Σκανδαλίδης — παρουσιάστηκε ως εμπνευστής των ΚΕΠ.
Όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε τα κάτω του, ο Μπένος σταδιοδρόμησε ως πρόεδρος του σωματείου «Διάζωμα», αποκαθιστώντας αρχαία θέατρα.
Εκεί τον βρήκε ως πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης — που τον «γνώριζε καλά και είχε προσωπική άποψη», όσο και για τη Μενδώνη προφανώς — και του ανέθεσε την ανασυγκρότηση της καμένης Εύβοιας και αργότερα του καμένου Έβρου.
«Είναι η πιο τιμητική και πιο πατριωτική πρόσκληση που μου έγινε στο διάστημα των 43 ετών που είμαι στη δημόσια ζωή», κολακεύτηκε.
Οι υποψιασμένοι τον προειδοποίησαν: «Πού πας ρε Καραμήτρο;». Εκ των ιδρυτών του «Διαζώματος», ο Γιάννης Ζωχιός παραιτήθηκε: «Διαφωνώ με την επιλογή σας να ανταποκριθείτε σε ρόλο… κοινοτάρχη Εύβοιας».
«Σύνθεση ονείρων» ονόμασε τη μελέτη για τη Βόρεια Εύβοια, εκθειάζοντας την «αντιληπτική επάρκεια» των υφυπουργών Αμυρά και Τριαντόπουλου. Μετά προέκυψε ότι το μυστικό ήταν πως «το οικονομικό σκέλος της θα υπάγεται στο Γραφείο του Πρωθυπουργού». Οι αναθέσεις σε ιδιώτες και φιλικά… ιδρύματα είχαν ήδη προαποφασιστεί. Όνειρο ήταν και πάει.
Τώρα στον Έβρο η κυβέρνηση αντικατέστησε τη μελέτη του με σχέδιο κολλητού της, που θα κάνει τη δουλειά με το… 10% του κόστους. «Ήρθα ως εθελοντής, γιατί με παγιδέψατε;», κλάφτηκε απομακρυνόμενος. Πολύ αργά για δάκρυα Στέλλα…
Μάλλον είχε ψυλλιαστεί το άδειασμα και τον περασμένο Μάρτιο, επειδή «ο πολιτικός του χώρος ήταν και παραμένει το ΠΑΣΟΚ», επέστρεψε ως… διεύρυνση του Ανδρουλάκη. Αν και προτιμούσε τον Δούκα και είναι Διόσκουρος με τη Διαμαντοπούλου, ως γέφυρες ΠΑΣΟΚ – ΝΔ.
Εργαλειοποιήθηκε εθελουσίως από τον Μητσοτάκη, καθώς είχε ήδη διασυνδέσεις με μία από τις αδελφές του και τον Σκυλακάκη. Πρακτικά προσφέρθηκε ως άλλοθι της πολιτικής που μετατρέπει κονδύλια κρατικής μέριμνας, μετά από καταστροφή, σε ευκαιρία για μπίζνες.
Στα 75 του, ο προβεβλημένος Μεσσήνιος αποτελεί τυπικό συνδυασμό πολιτικού εξανδραποδισμού και πολιτικού που είδε το τυρί αλλά όχι και τη φάκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια