Συνηθίσαμε; (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Συνηθίσαμε τις φωτιές, συνηθίσαμε την καμμένη γη που αφήνουν πίσω τους οι φλόγες, συνηθίσαμε πολιτικούς απατεώνες να αποκαλούν «ήρωες» τους νεκρούς πυροσβέστες, συνηθίσαμε τα καμμένα σπίτια γιατί λένε πως «ξαναγίνονται», συνηθίσαμε να μας κοψοχολιάζει το «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» 112. Να ηχεί σαν συναγερμός που σου λέει «βάλτο στα πόδια», τρέξε σαν την Λόλα, τρέξε(!) ή «μείνε στο σπίτι, κάτσε εκεί που ‘σαι», αναλόγως την περίπτωση.
Συνηθίσαμε τους «εμείς μετράμε στρέμματα, εσείς μετράγατε φέρετρα» να τρέχουν – άλλοι ξυρισμένοι κι άλλοι αξύριστοι, με γένια τριών ημερών για τις κάμερες – στα συντονιστικά κέντρα της πυροσβεστικής. Συνηθίσαμε να μιλάνε για «δύσκολες καιρικές συνθήκες», θέλοντας ξανά να πετάξουν το μπαλάκι των ευθυνών τους αλλού, στον κακό μας τον καιρό. Συνηθίσαμε να μας περνάνε για ηλίθιους.
Συνηθίσαμε επίσης την (παν)ακρίβεια, συνηθίσαμε να πληρώνουμε «το ένα, άλλο ένα», συνηθίσαμε να θεωρούμε τα pass «βοήθημα» και τα κάθε λογής ψίχουλα που διαμοιράζει η εθνοσωτήριος κυβέρνηση Μητσοτάκη, ως «κοινωνική πολιτική». Συνηθίσαμε και τα καύσιμα στα 2 ευρώ πλας ανά λίτρο, όπως συνηθίσαμε και τις «πολλές» αλλά κακοπληρωμένες δουλειές που πρέπει να κάνουμε για να βγει ο μήνας. Συνηθίσαμε την υπερφορολόγηση, συνηθίσαμε και το αφήγημα περί νοικοκυρέματος της οικονομίας από τους μπαταχτσήδες των δανεικών κι αγύριστων δανείων στις τράπεζες. Συνηθίσαμε τον πολιτικό εσμό που χρεοκόπησε τη χώρα οικονομικά – και την εκμαύλισε κοινωνικά.
Συνηθίσαμε να θεωρούμε κανονικότητα το «ο 1 στους 2 θα καταφέρει φέτος να πάει λίγες ημέρες διακοπές», όπως συνηθίσαμε και «συναδέλφους» δημοσιογράφους να ισχυρίζονται είτε πως «με 4 τοστ χορταίνει ολόκληρη η οικογένεια», είτε πως «ο συνταξιούχος μπορεί να κάνει και διακοπές απολαμβάνοντας τον καφέ στο μπαλκόνι του».
Κι έχουμε συνηθίσει επίσης εγκλήματα σαν αυτό των Τεμπών, όπως συνηθίσαμε τις συγκαλύψεις σκανδάλων σαν κι αυτό των υποκλοπών. Συνηθίσαμε να ζούμε σε συνθήκες δημοκρατίας «σε προσφορά» ενώ καταγράφονται ελλείψεις, ενώ συνηθίσαμε και το καθεστώς της (λανθασμένης) αντίληψης πως, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Κι αυτό είτε επειδή το λέει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα παπαγαλάκια της, είτε γιατί το παπαγαλίζουν εκ δεξιών πολιτικοί τυχοδιώκτες, που αντιλαμβάνονται την κρίση ως (πολιτική) ευκαιρία κι επιχειρούν να πιάσουν στασίδι πουλώντας «αντισυστημισμό».
Ναι, συνηθίσαμε. Συνηθίσαμε τόσο πολύ μάλιστα, που πια δεν θυμόμαστε πώς είναι να μην καίγεται κάθε καλοκαίρι η χώρα, πώς είναι να μην χάνονται νέοι άνθρωποι στον τριτοκοσμικό ελληνικό σιδηρόδρομο, δεν θυμόμαστε πώς είναι να βγαίνει ο μήνας, αλλά και πώς είναι να μην έχεις μία κυβέρνηση «Predatorιανών» και υποτακτικών παρακολουθούμενων.
Συνηθίσαμε στην ταπείνωση, αλλά και στην πληκτρολογιακή εκτόνωση της οργής. Συνηθίσαμε να αποκαλούμε τη χυδαιότητα, «αριστεία». Και παραμένει ζητούμενο – μοναδικό ζητούμενο – το πότε επιτέλους θα αποφασίσουμε να το πάρουμε αλλιώς. Να ξε-συνηθίσουμε. Γιατί η μέρα που θα σταματήσουμε να θεωρούμε ως «φυσιολογικό» το (επιεικώς) απαράδεκτο, θα είναι τελικά και η μέρα που μπορεί να αλλάξει κάτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια