Χουντολάγνοι (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Ξέρετε ποιοι γιορτάζουν σήμερα την «4η Αυγούστου», ε; Όλως τυχαίως(;) είναι οι ίδιοι που γιορτάζουν και την «21η Απριλίου», επιχειρώντας να ξεπλύνουν πραξικοπήματα, χουντικούς και τα εγκλήματα που έκαναν οι τελευταίοι κατά των αντιφρονούντων (κομμουνιστών κι αριστερών στην συντριπτική τους πλειοψηφία).
Καταστέλλοντας ταυτόχρονα φωνές αντίδρασης, περιστέλλοντας κοινωνικά κεκτημένα και τελικά δολοφονώντας αυτό που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο – αλλά δεν είναι. Την ίδια την δημοκρατία.
Συχνά, η συλλογική ιστορική μνήμη στην Ελλάδα υποφέρει είτε από… αμνησία, είτε από αυτή την ιδιότυπη πολιτική μυωπία που γέννησαν οι μετέπειτα δήθεν «κεντρώες» οπτικές, που ήθελαν να μην διχάζουν, να μην στενοχωρούν κανέναν, αλλά ακροβατώντας επάνω στην Ιστορία, στο τέλος να πετυχαίνουν το ξέπλυμα εγκλημάτων. Ως εκ τούτου, κάθε χρόνο, μέσα στο κατακαλόκαιρο, το μεταξικό πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου μετατρέπεται σε ακόμη μια ευκαιρία για μια πολύ συγκεκριμένη μερίδα του πολιτικού συστήματος – και με την ανοχή ή συμμετοχή στελεχών κομμάτων του ευρύτερου χώρου της Δεξιάς – να ανασύρει τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά από την Ιστορία και να τον επαναφέρει στο σήμερα. Ως «πολιτικό παράδειγμα», αλλά κυρίως ως ιδεολογικό όχημα, με στόχο την σχετικοποίηση του αυταρχισμού – «για το καλό της πατρίδος».
Σήμερα κλείνουν 90 χρόνια από την μέρα κατά την οποία ο Μεταξάς, αφού ήρθε πρώτα σε συμφωνία με τον Γερμανό βασιλιά της Ελλάδας, Γεώργιο Β΄ και έχοντας αποκτήσει και την στήριξη του στρατού, προέβη στην ωμή αναστολή άρθρων του Συντάγματος. Αυτομάτως η Βουλή καταργήθηκε, τα κόμματα απαγορεύτηκαν, ενώ «αλυσίδες» σιωπής έδεσαν πισθάγκωνα την ελευθερία του λόγου. Παράλληλα, οι φυλακές αλλά και οι τόποι εξορίας πλημμύρισαν από Έλληνες κομμουνιστές, αλλά κι από πολίτες δημοκρατικών φρονημάτων που κρίθηκαν ως «εχθροί του Έθνους».
Όλα αυτά όμως δεν συνέβησαν «ξαφνικά», από τη μία μέρα στην άλλη καθώς το μεταξικό κατάμαυρο καθεστώς δεν ήταν παρά η συνέχεια μιας ακολουθίας γεγονότων, ήταν ουσιαστικά η συνέχιση των απηνών διώξεων σε βάρος των κομμουνιστών. Διώξεις που εκκίνησαν κιόλας από την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της Μικρασιατικής Καταστροφής που την ακολούθησε και φιλτραρίστηκαν μέσα κι από το «ιδιώνυμο» του Ελευθέριου Βενιζέλου το 1929, πριν φτάσουμε τελικά στην «4η Αυγούστου» που απλώς ήρθε να συστηματοποιήσει και κυρίως να κλιμακώσει την απολύτως επιτυχημένη πολιτική διώξεων του τότε αστικού κράτους.
Σήμερα οι (δυστυχώς όχι και λίγοι) σύγχρονοι νοσταλγοί της μεταξικής δικτατορίας, που… τυγχάνουν και υμνητές της χούντας του ’67, αποφεύγουν βέβαια κάθε αναφορά στα εγκλήματα του καθεστώτος. Ενώ, βιάζοντας ξανά την Ιστορία, εστιάζουν τις αναφορές τους στον Μεταξά σε τεράστια ψεύδη και σε κατασκευές όπως ήταν το «κοινωνικό πρόσωπο της κυβερνήσεώς του», «η στρατιωτική προετοιμασία» της Ελλάδας πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και στο περήφανο «Όχι» – το οποίο πάντως το είπε ο ελληνικός λαός κι όχι ο δικτάτορας. Ο ελληνικός λαός που το έγραψε με το αίμα του και στα βουνά της Πίνδου, αλλά κι αργότερα – όταν γεννήθηκε το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης απέναντι στους Ναζί κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους.
Οι ίδιοι εργολάβοι της λήθης, που… τυγχάνουν βεβαίως και υμνητές της Χούντας του ’67, «ξεχνούν» το κάψιμο «αντεθνικών» βιβλίων, «ξεχνούν» τα ρετσινόλαδα, τις εκτοπίσεις και τα βασανιστήρια. «Ξεχνούν» επίσης, πέρα από την διάλυση των κομμάτων και την συντριβή των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά και των αγροτικών συνεταιρισμών. Οργανισμοί που στην πορεία ανασυγκροτήθηκαν αλλά «αναβαπτισμένοι». Υπό το άγρυπνο βλέμμα των αστυνομικών αρχών.
Τίποτα αθώο δεν έχει το διαχρονικό ξέπλυμα της «4ης Αυγούστου». Καθώς δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο δούρειος ίππος για την ευθεία αμφισβήτηση των δημοκρατικών κεκτημένων στο μετα-πολιτικό μας παρόν. Κι αν αποδεχτούμε συλλογικά, ως αμνήμονες, ότι μια δικτατορία μπορεί να θεωρείται «και χρήσιμη» ή «καλή, αν δεν τους πειράζεις», επειδή «έκανε δρόμους» ή «ίδρυσε οργανισμούς», τότε ήδη ως λαός έχουμε παραδώσει τα όπλα στους αυριανούς σφετεριστές της λαϊκής κυριαρχίας. Ενώ ταυτόχρονα, έχουμε παραδώσει και την πένα για την παραχάραξη της Ιστορίας, την ώρα που η τελευταία θα μας κοιτά (μάλλον) απορημένη, γράφοντας την επόμενη κατάμαυρη σελίδα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια