- Για την κανονικοποίηση της ρητορικής των Κασιδιάρηδων έχουν φροντίσει ήδη οι Πλεύρηδες. Και για την κανονικοποίηση των ακροδεξιάς κοπής αντιδραστικών πολιτικών, έχουν ήδη φροντίσει συνεργατικά το δήθεν φιλελεύθερο γκουβέρνο του Μητσοτάκη και οι «συνετοί» μιντιακοί του παρατρεχάμενοι.
Και καλό είναι το 2026, να μην πέφτει κανείς από τα σύννεφα.
Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη αποτελεί την οργανική απόληξη μιας σχετικά μακράς διαδικασίας στη διάρκεια της οποίας, αρχικά παραχωρήθηκε ο χώρος κι ακολούθως χάθηκε και η μάχη στο πεδίο των ίδιων των όρων ύπαρξης της κοινωνίας. Μία μάχη την οποία εξ αρχής η παρούσα κυβέρνηση δεν θέλησε να δώσει, γιατί πολύ απλά το πολιτικό της σχέδιο δεν αφορούσε στους πολλούς, αλλά στόχευε στην εξυπηρέτηση των λίγων.
Στην εξυπηρέτηση των καρτέλ, κάτι Φραπέδων, κάτι κολλητών αλλά και κάθε λογής κομπογιαννιτών.
Όσοι επιμένουν όμως να πέφτουν από τα σύννεφα, οφείλουν να θυμούνται πως η «ακροδεξιόψυχη» ατζέντα του αυταρχισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού είχε ήδη κανονικοποιηθεί και εφαρμοστεί από τα πιο… κυριλέ μέλη του ίδιου πολιτικού σογιού. Και συνέβη πολύ πριν οι λούμπεν συγγενείς του, διαβούν το κοινοβουλευτικό κατώφλι τα προηγούμενα χρόνια.
Σε αυτή τη διαδικασία, ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ υπήρξε καταλυτικός. Η μετατροπή της ακροδεξιάς ατζέντας σε κανονικοποιημένο καθημερινό τηλεοπτικό θέαμα και η σταδιακή υιοθέτηση της ορολογίας της υπό τον μανδύα της «αντικειμενικής ενημέρωσης» για μία σειρά από θέματα και στο πλαίσιο του καθησυχασμού των διαρκώς σκανδαλισμένων «νοικοκυραίων», δημιούργησαν το απαραίτητο πολιτικό, αλλά και πολιτισμικό υπόβαθρο. Και οι «συνετοί» πολιτικοί αναλυτές, που άλλοτε ξέπλεναν τα τάγματα εφόδου ως «παραπλανημένους πατριώτες» σήμερα εμφανίζονται ως κήνσορες της νομιμότητας, αλλά και ως ανησυχούντες. Άραγε απέναντι σε τί;
«Και τώρα, τι;», λοιπόν. Για δεκαετίες, η πάλαι ποτέ κυρίαρχη σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η κεντροδεξιά εγκλωβίστηκαν σε μια τεχνοκρατική συναίνεση που έλαβε ουκ ολίγες φορές και κυβερνητικά χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα; Μετέτρεψαν την πολιτική από πεδίο σύγκρουσης αξιών σε μια στεγνή διαδικασία, λογιστικής διαχείρισης μεγεθών και τήρησης των δημοσιονομικών κανόνων. Μόνο που όταν η πολιτική στεγνώνει από το πάθος των ιδεών, απομακρύνεται από το όραμα της συμπεριληπτικής κοινωνικής δικαιοσύνης, οι πολίτες φτωχοποιούνται – και οικονομικά και πολιτικά. Κι αισθάνονται πως η ψήφος τους «δεν αλλάζει κάτι». Και προκύπτει κενό. Και η καραδοκούσα ακροδεξιά σπεύδει να το καταλάβει όχι βέβαια με ένα συγκροτημένο πολιτικό πρόγραμμα, αλλά καρτελοποιώντας το συναίσθημα, εργαλειοποιώντας τον φόβο – κι επικαλούμενη μια δήθεν «κοινή λογική».
Και η Αριστερά; Οι προοδευτικές δυνάμεις ευρύτερα; Οφείλουν να δώσουν την μάχη τους. Με ποιο τρόπο;
Εν πρώτοις, επενδύοντας πολιτικά στην άμεση αποδόμηση της «ιδεολογικής σύγκλισης». Άλλωστε, η άποψη/στρατηγική ότι η υιοθέτηση της ατζέντας των άλλων θα «στερέψει» τη δεξαμενή των ακραίων ψηφοφόρων έχει αποδειχθεί ψευδαίσθηση. Και το μόνο που κατάφερε μέχρι τώρα, ήταν απλώς να μετατοπίσει το πολιτικό κέντρο βάρους, να προκαλέσει ανισορροπίες και τελικά να νομιμοποιήσει τη βαρβαρότητα ως «κοινή λογική». Η απάντηση απέναντι στον κάθε Κασιδιάρη (αλλά και στον καθε κομπογιαννίτη «αντισυστημικό»… σωτήρα) ξεκινά από την ίδια την επίμονη άρνηση συμμετοχής σε αυτόν τον ιδεολογικό εκβιασμό και ταυτόχρονα μέσα από την ανάδειξη των πραγματικών πολιτικών κι αξιακών διαχωριστικών γραμμών.
Εν δευτέροις, η Αριστερά και οι προοδευτικές δυνάμεις ευρύτερα, οφείλουν να δώσουν αμετακίνητα την μάχη για την επαναφορά της «υλικής πραγματικότητας» στο επίκεντρο της πολιτικής. Άλλωστε ο εκφασισμός δεν αποτελεί κάποιου είδους «ιδεολογική εκτροπή» της συνείδησης, αλλά το πολιτικό παράγωγο της κοινωνικής αποσύνθεσης. Πρόσφατα στοιχεία έκθεσης της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εθνικών Οργανισμών που Εργάζονται με Αστέγους (FEANTSA) και του Ιδρύματος για τη Στέγαση σοκάρουν καταγράφοντας 1.400.000 άστεγους συνολικά στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή», οι νέοι στην Ελλάδα αναγκάζονται να μένουν στο πατρικό τους μέχρι τα 31 τους χρόνια επειδή η στέγαση έγινε απρόσιτη πολυτέλεια. Συγχρόνως, η εργασία απορρυθμίζεται και τα δημόσια αγαθά μετατρέπονται σε πεδία κερδοσκοπίας. Κι όσο συμβαίνουν όλα αυτά, όπως και άλλα, η ανασφάλεια θα τροφοδοτεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και θα παράγει πολύ συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα. Η Δημοκρατία λοιπόν αμύνεται αποτελεσματικά μόνο όταν λειτουργεί εύρυθμα, και όταν οι πολιτικές που εφαρμόζονται στο πλαίσιό της εξασφαλίζουν και προστατεύουν τους όρους επιβίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, μετατρέποντας την τυφλή οργή σε οργανωμένη διεκδίκηση.
Τέλος, όπως σημείωνε η στήλη και χθες, κρίσιμης ζωτικής σημασίας ζήτημα αποτελεί η επανάκτηση του χώρου του δημόσιου διαλόγου αλλά και της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης από τους μηχανισμούς που καλλιεργούν την απολιτικοποίηση των νέων. Η συστηματική υποβάθμιση της κριτικής σκέψης στα σχολεία και ταυτόχρονα η επικυριαρχία μιας στείρης τεχνοκρατικής, λογιστικού τύπου, κουλτούρας, αποτελούν συνειδητές πολιτικές επιλογές που στοχεύουν στη δημιουργία υπηκόων δίχως ιστορική και κοινωνική μνήμη, και οι οποίοι τελικά καταντάνε εύκολη λεία για την προπαγάνδα της μισαλλοδοξίας.
Ας μη περιμένει κάποιος λοιπόν πως η μάχη απέναντι στην κανονικοποίηση του φασισμού, πως η μάχη απέναντι στους κάθε λογής Κασιδιαραίους θα κριθεί νομικά ή στα τηλεοπτικά πάνελ των «συνετών» αναλυτών. Η μάχη αυτή θα δοθεί (και θα κριθεί) στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και στις γειτονιές. Εκεί όπου η κοινωνική αλληλεγγύη και η ταξική συνείδηση μπορούν να συγκροτήσουν ένα εναλλακτικό, συμπεριληπτικό «εμείς», ικανό να ανατρέψει το αφήγημα του φόβου και να δώσει πραγματικό περιεχόμενο στην έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου