Μας απείλησαν ή όχι; Γιατί σιωπά το Μαξίμου;
του Γιώργου Τραπεζιώτη
- Το ρεπορτάζ προκαλεί σοκ – και ταυτόχρονα εδώ και ώρες ήδη θα έπρεπε να είναι ένα από τα πρώτα θέματα της επικαιρότητας. Αυτό τουλάχιστον θα συνέβαινε σε μια χώρα που δεν κατάντησε ούτε μεσογειακή μπανανία, ούτε προκεχωρημένο φυλάκιο των αμερικανικών ενεργειακών και στρατιωτικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Σε μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση θα λογοδοτούσε για τα πεπραγμένα της, θα έβγαζε όμως εγκαίρως στο φως και τους τυχόν εκβιασμούς σε βάρος της αν υπήρχαν. Κι αυτό θα συνέβαινε την ίδια ώρα που και τα μιντιακά συμφέροντα, πέρα από τα συμφέροντά τους και την διεπιχειρηματική τους διαπλοκή, θα σέβονταν έστω και στο ελάχιστο τον βασικό τους ρόλο – αυτόν της ενημέρωσης.
Διαβάστε επίσης: Ο άνδρας-μυστήριο που είναι η σκιά της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ καθώς προωθεί συμφωνίες σε όλη την Ευρώπη
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal λοιπόν, τον περασμένο Μάρτιο στην διάρκεια ιδιωτικού δείπνου στην Αθήνα με την συμμετοχή και του Έλληνα υπουργού Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ φέρεται να άφησε να εννοηθεί πως οι ΗΠΑ εμπλέκονταν στην ήδη δρομολογημένη όπως φάνηκε από τις εξελίξεις, παραίτηση της κυβέρνησης Ιλίε Μπολόζαν που ακολούθησε σχεδόν δύο μήνες αργότερα. Μάλιστα πηγή παρούσα στο δείπνο και στη συγκεκριμένη συζήτηση μετέφερε πως για την κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης, η Γκίλφοϊλ φέρεται να σχολίασε πως «μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ»!
Σύμφωνα με δημοσιεύματα εκείνης της περιόδου, ο Μπολόζαν είχε ήδη προβάλει σθεναρή αντίσταση στα αμερικανικά ενεργειακά σχέδια στην περιοχή. Συγκεκριμένα, εξέφραζε έντονες αντιρρήσεις στον λεγόμενο «Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου» (Vertical Gas Corridor) και κυρίως στην πίεση η χώρα του, η Ρουμανία, να αγοράσει το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) σε πολύ υψηλές τιμές.
Παρόλα αυτά και πάντα σύμφωνα με την αμερικανική WSJ, η ατάκα της πρέσβεως των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ φέρεται να προκάλεσε την έντονη αντιπαράθεση με τον Έλληνα υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, ο οποίος της σωστά της απάντησε – αν όντως συνέβη το περιστατικό – ότι οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είναι εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό.
Η περιγραφή της επίδειξης δύναμης των ΗΠΑ σε βάρος μίας ευρωπαϊκής χώρας, ήταν σαφής μέσω των όσων γράφει η εφημερίδα. Όπως σαφής – βάσει του ρεπορτάζ της WSJ – ήταν και η αμερικανική, τραμπικής κοπής απειλή έναντι της ελληνικής εθνικής μας κυριαρχίας, με πρωταγωνίστρια την… χιλιοτραγουδισμένη από τα εγχώρια μίντια στην πατρίδα μας, πρέσβη των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.
Η πλευρά της ωστόσο αμφισβητεί την περιγραφή της συνομιλίας. Και μέχρι εδώ, θα έλεγε κανείς… «όλα αναμενόμενα», καθώς ουδείς θα παραδεχόταν δημοσίως πως είπε κάτι τέτοιο, αν και η σύγχρονη παγκόσμια Ιστορία βρίθει παρασκηνιακών πολιτικών και διπλωματικών εκβιασμών.
Έτσι, το πρόβλημα μεταφέρεται στην άλλη πλευρά του τραπεζιού. Η ελληνική κυβέρνηση γιατί σωπαίνει; Ο ίδιος ο κύριος Σταύρος Παπασταύρου, τουλάχιστον έως αυτή την ώρα, δεν έχει απαντήσει για το δημοσίευμα. Το ίδιο και το Υπουργείο του. Αναλόγως πράττει και το Μέγαρο Μαξίμου. Μόνο που η σιωπή πολλές φορές λειτουργεί πιο εκκωφαντικά από οποιαδήποτε επιβεβαίωση. Είπε αυτά τα αδιανόητα πράγματα η κυρία Γκιλφόιλ; Ναι ή όχι; Αν δεν τα είπε, γιατί δεν διαψεύδονται; Αν ισχύουν όμως όσα γράφει η WSJ γιατί τα μαθαίνουμε τώρα, σχεδόν έξι μήνες αργότερα κι όχι τότε; Ακριβώς όταν εκτοξεύτηκαν αυτές οι απειλές. Γιατί όλη αυτή η σιωπή, όλους αυτούς τους μήνες;
Όλους αυτούς τους μήνες πάντως, αυτό που παρακολουθούσαμε ήταν μια σχέση που παρουσιάζονταν στο πόπολο σχεδόν ως «υποδειγματική». Κοινές εμφανίσεις, δημόσιοι έπαινοι, «κοινή γλώσσα» για τον Κάθετο Διάδρομο, για το (πανάκριβο) αμερικανικό LNG, για την «Ελλάδα που γίνεται σημαντικός ενεργειακός κόμβος». Φωτογραφίες, δηλώσεις, εκδηλώσεις, αποθεωτικά δημοσιεύματα από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης για την υπερκομψότητα της Γκιλφόιλ, τις χαιρετούρες της με εκδότες, επιχειρηματίες και λοιπούς κόλακες κι αυλοκόλακες. Κανένα σύννεφο στον ορίζοντα και πρώτο τραπέζι πίστα – η πρέσβης στον Αργυρό και η χώρα στην πίστα των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.
Το «καλό κλίμα» όμως, δεν εξαιρεί τον κύριο Παπασταύρου και βεβαίως τον πολιτικό του προϊστάμενο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, από το να εξηγήσουν και να απαντήσουν αν όσα γράφει σήμερα η Wall Street Journal ισχύουν και σε ποιο βαθμό ή όχι.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μία διαφωνία «σε τεχνικό επίπεδο», αλλά για μια φράση που, αν ειπώθηκε, συνιστά ευθεία πρόκληση και απειλή απέναντι στην πολιτική αυτονομία μιας χώρας. Και το περιεχόμενο είναι τόσο σοβαρό που ουδείς δικαιούται να σιωπήσει στη λογική του «ας το προσπεράσουμε για να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα». Γιατί αν πράγματι ειπώθηκαν όσα λέγεται πως ειπώθηκαν, τότε το ερώτημα δεν αφορά μόνο το τι συνέβη σε ένα δείπνο. Αφορά στο πώς αντιλαμβάνεται η ελληνική πλευρά τον ρόλο της απέναντι σε έναν υποτίθεται «σύμμαχο». Αφορά στο ίδιο το όριο ανάμεσα στη στρατηγική συνεργασία και στην ανοχή σε συμπεριφορές που υπονομεύουν την ίδια την έννοια της εθνικής μας κυριαρχίας.
Ο Σταύρος Παπασταύρου δεν είναι ένας τυχαίος συνομιλητής. Είναι υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης. Αν ήταν λοιπόν παρών σε μια τόσο χυδαία απειλή κατά της χώρας και αν (καλώς) αντέδρασε όπως περιγράφεται, οφείλει να τοποθετηθεί δημόσια και να εξηγήσει γιατί δεν το κατήγγειλε εξ’ αρχής. Αν επίσης δεν συνέβη τίποτα από όλα όσα γράφει η αμερικανική εφημερίδα, τότε η διάψευση είναι ακόμα πιο εύκολη, πλην όμως παραμένει και αναγκαία.
Ας μας πουν λοιπόν, τί έγινε.
Δεν υπάρχουν σχόλια