Φρίντριχ Μερτς: Αφροσύνη
Εκεί που οδήγησε τα πράγματα, η απομάκρυνσή του —μετά τη νέα εκλογική πανωλεθρία του κόμματός του— είναι όρος ευρωπαϊκής επιβίωσης.
Πες μου σε ποιον αναθέτεις να σε κυβερνήσει, να σου πω τι σε περιμένει. Πάρτε για παράδειγμα τη Γαλλία.
Η λαμπερή Ε΄ Δημοκρατία παραδόθηκε σε έναν φαντεζί πολιτικό που κατασκεύασαν οι ισχυροί του χρήματος —παρότι ο Ολάντ τον είχε διώξει από την κυβέρνηση Βαλς ως αποτυχημένο υπουργό Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακής Πολιτικής.
Αποτέλεσμα; Περιόρισε το διεθνές αποτύπωμα και το κύρος της Γαλλίας, κατέστρεψε την οικονομία της, εισήλθε σε έναν πόλεμο που ανατινάζει την κοινοτική Ευρώπη και εξασφάλισε την επικράτηση του νεοφασιστικού «Μετώπου» της Λεπέν. Χρίζοντας αντίπαλό της τον ανισόρροπο Μελανσόν, διά του κινήματος «Κίτρινα Γιλέκα» που προκάλεσε η αντιλαϊκή πολιτική του.
Στη Γερμανία —της οποίας το κρυολόγημα φέρνει φτάρνισμα σε όλη την Ευρώπη— τα πράγματα είναι χειρότερα.
Θα συζητούσαμε για την επικράτηση της Αριστεράς στο Βερολίνο και το ενδεχόμενο σχηματισμού, με το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ενός τριγώνου παγκόσμιας προοδευτικής πρωτοπορίας μητροπολιτικών δημάρχων. Με τροχιοδεικτικά χαρακτηριστικά αντιστροφής της συντηρητικοποίησης.
Συζητάμε όμως για τον συνδυασμό εδραίωσης του Νεοναζισμού με την καταβαράθρωση ενός παλιάτσου της γερμανικής πολιτικής σκηνής. Που εξακολουθεί να νομίζει ότι είναι Καγκελάριος της πιο ισχυρής ευρωπαϊκής χώρας – επιμένοντας να τη σύρει στην άβυσσο.
Ένας «λεφτάς» —νομικός σύμβουλος επιχειρηματικών κολοσσών και τραπεζίτης, ανεκτικός στις ακροδεξιές θεωρίες, σαν κάποιους δικούς μας, επίσης εκλεκτός πολιτικός των πλουσίων και ανθέλληνας. Ένας «πολιτικός νάνος», όπως τον χαρακτήρισε ο πρώην ευρωβουλευτής Στ. Κούλογλου, απέκτησε ισχύ που δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Σταδιοδρόμησε ως κολαούζος του Σόιμπλε —που όσο τον έσπρωχνε σε αξιώματα, τόσο τον ξήλωνε η Μέρκελ— αλλά κέρδισε την κομματική ηγεσία με την τρίτη απόπειρα και έμελλε να γίνει Καγκελάριος με εκλογική επίδοση μόλις 28,5%. Τον στήριξαν οι Σοσιαλδημοκράτες του Σολτς, που οδήγησε το ιστορικό SPD σε κατάρρευση, υιοθετώντας τις επιλογές της Δεξιάς. Να τα βλέπουν εδώ μερικοί και μερικές που ονειρεύονται τα ίδια.
Αυτός ο περίεργος τύπος ανέλαβε τη Γερμανία —και συνακόλουθα και την Ευρώπη— σε περίοδο που η Ιταλία είχε παραδοθεί στη Μελόνι και τον Σαλβίνι, η ακροδεξιά ανεβοκατέβαζε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ο Τραμπ μετέτρεψε την παραφροσύνη σε πολιτική των ΗΠΑ.
Ο Μερτς πριμοδότησε —συντονιζόμενος με τη συμπατριώτισσά του Φον ντερ Λάιεν— τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία. Όπως τον επέβαλαν οι Αμερικανοί του Μπάιντεν, προσφέροντας στον Πούτιν άλλοθι παράνομης εισβολής.
Αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες στη γερμανική οικονομία, διαολίσθηκε στη χίμαιρα της «κοινής ευρωπαϊκής άμυνας» —χωρίς ομοσπονδιακή Ευρώπη— με στρατιωτικές δαπάνες στις οποίες πρωτοστατεί η κυβέρνησή του, με μια εφιαλτική επιδίωξη: τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας, που είχε αποκλείσει η διεθνής κοινότητα, μετά το αιματοκύλισμά της από τον Χίτλερ.
Η μεγαλομανία και η πολιτική του τύφλωση παραβλέπουν τον κίνδυνο να περιέλθει η πολεμική μηχανή που στήνει, στη νεοναζιστική ακροδεξιά – που γκαζώνει με καύσιμο την αντικοινωνική και αντιευρωπαϊκή πολιτική του. Με αντιρωσικό τυχοδιωκτισμό, παραδίδει τη Γερμανία σε… φίλους της Ρωσίας!
Εκεί που οδήγησε τα πράγματα, η απομάκρυνσή του —μετά τη νέα εκλογική πανωλεθρία του κόμματός του— είναι όρος ευρωπαϊκής επιβίωσης. Αλλά οι Σοσιαλδημοκράτες αποδεικνύονται άβουλοι και ανιστόρητοι…
Δύο φορές σε τρεις δεκαετίες, η πολιτική αφροσύνη στη Γερμανία οδήγησε την ανθρωπότητα στην κόλαση δύο πολέμων. Τρίτη μέσα σε έναν αιώνα δεν αντέχεται…
Δεν υπάρχουν σχόλια