Αραγε ‘Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ’, ως εφημερίδα του πλέον ακραίου αντιβενιζελικού Γεωργίου Βλάχου (πολύ τοξικού όπως θα έλεγαν κι οι σημερινοί απόγονοι του) έχει τίποτε υπολειπόμενους ανοικτούς λογαριασμούς με την Πηνελόπη Δέλτα και το σόι της;

Δεν εξηγείται διαφορετικά η χυδαία επίθεση αρθρογράφου της εφημερίδας κατά του Αντώνη Σαμαρά. Καθόλου για τις πολιτικές θέσεις που εκφράζει, κάτι που θα ήταν απόλυτα θεμιτό. Αλλά για τα ψυχολογικά του και την υποχρέωση του να αποσυρθεί και να πεθάνει ήσυχα σπίτι του.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα: «Ανέτρεψε τον πατέρα Μητσοτάκη, θέλει να ανατρέψει και τον γιο με άλλο τρόπο, σε άλλη συνθήκη, για άλλους λόγους..

…Το ηθικό περίβλημα της απαίτησής του είναι η επαναφορά της Ν.Δ. στις ιδεολογικές της ράγες και ο τερματισμός μιας διαδικασίας εκσημιτισμού που πιστεύει ότι οφείλεται στον Κ. Μητσοτάκη..

..Η δυσκολία ηγετών να αποχωρήσουν από την ενεργό πολιτική συνδέεται συχνά με τη συγχώνευση της δημόσιας με την προσωπική ταυτότητα και με τον εθισμό στη διαρκή ναρκισσιστική ανατροφοδότηση που προσφέρει η άσκηση εξουσίας». (όλο το άρθρο στη συνέχεια)

Μια μικρή ιστορική αναδρομή

Ως γνωστόν η Ελένη, κόρη της Βιργινίας Δέλτα και του Αλέξανδρου Ζάννα, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σαμαρά. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένα από τα τέκνα τους. Ο τέως πρωθυπουργός γεννήθηκε βέβαια 10 ολόκληρα χρόνια μετά την αυτοκτονία της Πηνελόπης Δέλτα, που ήπιε δηλητήριο στις 27 Απριλίου 1941, την ίδια ημέρα που οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα.

Ωστόσο την παράδοση του Κωνσταντίνου Α’, των έξι τυφεκισμένων της τότε δεξιάς και του Γ Βλάχου μόνον οι Χρυσαυγίτες επέμειναν να την διεκδικούν, κρατώντας ψηλά το λάβαρο του αντιβενιζελισμού. Γιατί λοιπόν να είναι σε μια τέτοια γραμμή η αλαφουζιέν σημερινή ιδιοκτησία της εφημερίδας;

Εξάλλου από την ΝΔ μέχρι τις παρυφές του ΚΚΕ, είμεθα πλέον όλοι βενιζελικοί! Ο Σαμαράς των Μπενάκηδων ασυζητητί. Αλλά και το κυβερνόν σόι σεμνύνεται ότι αποτελεί κληρονόμο της μεγάλης βενιζελικής οικογένειας. Οσο κι αν οι Μητσοτάκηδες πάντα πίστευαν ότι η Ιστορία λάθεψε και στάθμευσε σ’ έναν ελάσσονα κλάδο, δηλαδή στους κατώτερους εξαδέλφους Βενιζέλους.

Κι εφόσον κανένα από αυτά τα προπολεμικά σενάρια δεν είναι πιθανό, υποπτεύεται κανείς μήπως η απρέπεια κι η ιταμότητα υποκρύπτουν μια αποστολή δολοφονίας χαρακτήρα, με εμπνευστές τους Maximians.

Ανάμεσα σε Γεωργιάδη, Φλωρίδη, Καρατζαφύρερ και άλλους υβριστές η εν λόγω δημοσιολογούσα της «Κ» ξεχώρισε και ξεπέρασε κάθε όριο! Ίσως να ζήλωσε δόξα Κασιμάτη, που όμως μετά την περιύβριση της νεκρής Φώφης Γεννηματά αποβλήθηκε του συγκροτήματος.

Έχω δει κι έχω δει πληρωμένα πιστόλια στα ελληνικά ΜΜΕ αλλά είναι μερικοί/ες που ξεχωρίζουν .Γι’ αυτό είναι παντός καιρού και χαίρουν διακομματικής εκτίμησης. Μήπως διεκδικεί ανάλογο ρόλο η κ Αγγελική Σπανού, η επί παντός του επιστητού κονδυλοφόρος κι φερομένη ως κάτοχος μιας ειδημοσύνης αγνώστου μεν, αυτονοήτου δε;

Μας διαβεβαίωνε πχ πρόσφατα το Dnews για την υπεράνω πάσης υποψίας εγκυρότητα της, αν κι έχει διατελέσει διακεκριμένη υβρίστρια του Τσίπρα ως Πρωθυπουργού. Τον οποίο τώρα υποστηρίζει -σε σημείο his masters voice- το site.

Μέσα στην πολυπραγμοσύνη της,  θεωρεί δικαίωμα της να διαγιγνώσκει με την σοβαροφάνεια του αδαούς ότι ο διαχρονικός αντίπαλος του μητσοτακισμού  είναι διαταραγμένη προσωπικότητα. Η ψυχιατρικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας χαρακτηρίζει τα άθλια υποκείμενα, αλλά εδώ η επιχειρηματολογία της πιστεύει ότι είναι πολύ ισχυρή.

Δεν μπορεί, μας λέει, ο τύπος να φύγει από την πολιτική και για αυτό προσποιείται ότι  ανακαλύπτει μια ιστορική αποστολή κι ένα ανύπαρκτο πολιτικό κενό. Που τα ξέρει όλα αυτά η επιστήμων, θα πείτε; Μπορεί και να ρώτησε την Αγαπηδάκη την ψυχολόγο, που ανέλυσε τα κακάκια του Πολάκη. Και αντί για Nobel,  της δώσανε υπουργείο και Α΄ θέση στο Επικρατείας της ΝΔ.

Βαριά λοιπόν η πάθηση του Μεσσήνιου για να τα βάλει με τον Μεσσία. Ξαπόστειλε σου λέει  Πατέρα κι Αδελφή, τι είναι δα τούτος που θέλει τώρα να τριτώσει η αμαρτία του; Μην μου τον τσαντίζετε κυρία Αγγελική μου … Μπορεί να τα πάρει τόσο στο κρανίο που να κατέβει και για δήμαρχος Αθηναίων, μόνο και μόνο για να κόψει το δρόμο στο παλιόσογο.

Το άρθρο πάντως της κυρίας Σπανού στην «Κ» για τον κ Σαμαρά με τίτλο «Τέλος» και ιδιαιτέρως η παρομοίωση του με τον Ντε Γκωλ, λίγο προτού εκείνος πεθάνει μόνος κι έρημος αλλα αξιοπρεπώς, είναι απολύτως αήθης και αντιαισθητική.  Πόσω μάλλον, που αναφέρεται σε ένα πρόσωπο με τόσο πρόσφατες δοσοληψίες με τον Χάρο.

Ο κ Σαμαράς είναι μεν στα 75 του αλλά γιατί αυτό αυταπόδεικτα σημαίνει τελειωμένος, που θα πρέπει μάλιστα με την βοήθεια της ερασιτέχνιδος ψυχαναλύτριας να το αποδεχθεί για το καλό του και να πεθάνει το ταχύτερο, σιωπώντας;

Ως ποιητής που είναι αν τυχόν την καταδεχόταν, θα της απαντούσε είτε με τίποτε καβαφικούς στίχους για τον Γάλβα που έφαγε τον Νέρωνα έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τα εβδομήντα, είτε με στίχους Νίκου Γκάτσου για τον κυρ Αντώνη και την οργή του.

Του αρέσει και το ρεμπέτικο αλλά οι στίχοι του δεν τυγχάνουν πάντοτε politically correct.

Αντώνης Σαμαράς: Τέλος

Της Αγγελικής Σπανού

Η δυσκολία ηγετών να αποχωρήσουν από την ενεργό πολιτική συνδέεται συχνά με τη συγχώνευση της δημόσιας με την προσωπική ταυτότητα και με τον εθισμό στη διαρκή ναρκισσιστική ανατροφοδότηση που προσφέρει η άσκηση εξουσίας.

Η αποδοχή της ιδέας ότι η Ιστορία θα συνεχιστεί ερήμην σου και ότι αύριο μπορεί να πεις κάτι που δεν θα προκαλέσει ενδιαφέρον είναι οδυνηρή. Γι’ αυτό και η άρνηση του τέλους πολλές φορές συγχέεται με μια αίσθηση καθήκοντος και αποστολής.

Δηλαδή, το «μικρό», η αδυναμία απομάκρυνσης από τη σκηνή, καλύπτεται από κάτι «μεγάλο», την ανάγκη κάλυψης ενός πολιτικού κενού και προσφοράς στην πατρίδα.

Το 1946 ο Σαρλ ντε Γκωλ παραιτήθηκε από την ηγεσία της μεταπολεμικής προσωρινής κυβέρνησης, διαφωνώντας με το κοινοβουλευτικό σύστημα που διαμορφωνόταν. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι έφυγε για να γυρίσει με λαϊκή απαίτηση.

Χρειάστηκε να περιμένει 12 χρόνια που περιγράφηκαν στον γαλλικό Τύπο ως «la traversée du désert» (η διάσχιση της ερήμου). Το 1958 η κρίση της Αλγερίας έφερε την Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία στα όρια κατάρρευσης και ο Ντε Γκωλ επέστρεψε ως πρωθυπουργός και απολύτως δικαιωμένος.

Το 1969 έκανε δημοψήφισμα για μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα δηλώνοντας ότι αν χάσει θα φύγει. Το «όχι» κέρδισε και ο Ντε Γκωλ παραιτήθηκε την επόμενη ημέρα με μια ανακοίνωση δέκα λέξεων. Αυτή τη φορά ήξερε ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει.

Απομονώθηκε στην επαρχία, απείχε από δημόσιες τοποθετήσεις, έγραφε απομνημονεύματα και πέθανε ενάμιση χρόνο αργότερα έχοντας διασφαλίσει μια αθόρυβη κηδεία. Είχε πια δεχτεί ότι η Ιστορία δεν θα τον καλέσει ξανά, ότι το παιχνίδι τελείωσε.

Αν κάτι σίγουρα συνδέει τον Αντώνη Σαμαρά με τον Σαρλ ντε Γκωλ είναι η αγωνία της επιστροφής στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, η ανθεκτικότητα στην έρημο, η πίστη στο ιδεώδες, το πείσμα. Αυτό που ακόμη δεν έχει φανεί είναι αν ο πρώην πρωθυπουργός έχει το ίδιο θάρρος στη συμφιλίωση με το τέλος.

Για την ώρα δείχνει να πιστεύει ότι έχει πατριωτικό καθήκον να προκαλέσει αλλαγή ηγεσίας στη Ν.Δ. συνδέοντας τη μετεκλογική συνεργασία ενός δικού του κόμματος με αυτόν τον όρο. Το ηθικό περίβλημα της απαίτησής του είναι η επαναφορά της Ν.Δ. στις ιδεολογικές της ράγες και ο τερματισμός μιας διαδικασίας εκσημιτισμού που πιστεύει ότι οφείλεται στον Κ. Μητσοτάκη.

Ανέτρεψε τον πατέρα Μητσοτάκη, θέλει να ανατρέψει και τον γιο με άλλο τρόπο, σε άλλη συνθήκη, για άλλους λόγους. Τον καλεί η Ιστορία ή τον αγνοεί; Στον μεγάλο Ντε Γκωλ συνέβησαν και τα δύο και τα άντεξε.

tvxs.gr