Ο υπ. Οικονομικών πρόσθεσε στο πολιτικό μέλλον του ένα στοιχείο που τον συνδέει με τη μέση ελληνική οικογένεια…
Στην πολιτική δεν μετράνε οι εφήμερες δάφνες, αλλά οι ευκαιρίες που έχει κάποιος να ταυτιστεί με επιλογές που διαθέτουν ισχυρό συμβολισμό, ωφελούν τον πολίτη με συγκεκριμένο τρόπο και αντέχουν στο χρόνο.
Παραδείγματα: Ο Αναστάσης Πεπονής ταυτίσθηκε με το νόμο για την κατάργηση του ρουσφετιού στις προσλήψεις, που πήρε το όνομά του. Ο Δημήτρης Τσοβόλας με την κατάργηση της δοσοληψίας με τον εφοριακό, όταν εισήγαγε την έννοια της «αντικειμενικής αξίας» στα ακίνητα.
Από αυτήν την οπτική γωνία ποιος πολιτικός βγαίνει κερδισμένος από τα «Απαντα» όσων ακούσθηκαν τα τελευταία χρόνια κάτω από τον Λευκό Πύργο-στα εγκαίνια της ΔΕΘ; Ποιος συνδέεται με ότι θα μείνει από «μέτρα», «εξαγγελίες», «υποσχέσεις», «σχέδια» και ότι άλλο βάζει ο νους ενός γητευτή της κοινωνίας;
Απάντηση: Φυσικά ο Κυριάκος. Αλλά όχι ο Μητσοτάκης. Ο Πρωθυπουργός απλώς συμπεριέλαβε στο «πακέτο» των «παροχών του» – με 170 λέξεις και τον ανάλογο στόμφο τον «Κλειστό κουμπαρά για τη Νέα Γενιά».
Δείχνει κάπως παλιομοδίτικο και χωράει πολύ συζήτηση. Αλλά η πολιτική αξία του λειτουργεί ως επένδυση για τον Κυριάκο Πιερρακάκη.
Το ενημερωτικό βίντεο που ανάρτησε την επομένη του πιστώνει την ιδέα. Η μεταφορά της σε άλλο πεδίο με τη φράση «δεν είναι μέτρο είναι μεταρρύθμιση» τη μετατρέπει σε προσωπική του. Όποια αξία και αν αποδειχθεί ότι έχει ο «κουμπαράς» για όσους μπορούν – και όσους δεν μπορούν, για να μην ξεχνιόμαστε – να ανοίξουν έναν τέτοιο λογαριασμό, ο υπουργός Οικονομικών πρόσθεσε στο πολιτικό μέλλον του ένα στοιχείο που τον συνδέει με τη μέση ελληνική οικογένεια…
Δίπλα στο προσωπικό βιογραφικό του, τη «θέσπιση» του ψηφιακού κράτους, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια – που αναγνωρίζει και ο… Τσίπρας – και το αεροπορικό εισιτήριο διαρκείας τριάντα μηνών Αθήνα – Βρυξέλλες, για τη διεύθυνση των εργασιών του Eurogroup.
Για κάποιον που γεννήθηκε όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ήδη δυο χρόνια στην κυβέρνηση της «Αλλαγής» και στα 35 του υπήρξε διαδοχικά στέλεχος των κόμματων-πυλώνων της Μεταπολίτευσης , είναι συγκριτικό πλεονέκτημα – για ό,τι μπορεί να επιδιώκει ένας πολιτικός.
Αυτό που επιδιώκει ο Πιερρακάκης, δεν επηρεάζεται από τους ιδρυτικούς μύθους και τις μεταλλάξεις του κυβερνώντος κόμματος- και ίσως γι’ αυτό δεν δείχνει να πολυσκοτίζεται για τα εσωκομματικά. Άλλωστε στην πρώτη κάθοδο του στην Α’ Αθήνας, τα «τρία Κάπα» – Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κακλαμάνης – πνίγηκαν στη σκόνη του.
Τα σύνολα στα οποία κινείται δεν πάνε καλά. Η Κομισιόν, υπό την αμφιλεγόμενη φον ντερ Λάιεν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπό τον Κόστα, είναι σαν ξεκούρδιστες λατέρνες. Η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Μητσοτάκη, συλλέγει λαϊκή δυσφορία.
Αλλά το Eurogroup, υπό τον Πιερρακάκη σκίζει – σταθεροποιώντας συγκλίσεις που σε άλλα κοινοτικά πεδία παραπαίουν. Πολλοί θυμούνται τις μέρες του θρυλικού Ζαν Κλωντ Γιούνκερ – που έδωσε αίγλη σε ένα άτυπο όργανο.
Ότι ο υπουργός Οικονομικών ταυτίζεται στην εγχώρια σκηνή, με ένα μέτρο ευρέως βεληνεκούς στον χρόνο και στον – κοινωνικό – χώρο , είναι ορισμός της πολιτικής επιτυχίας στην Ελλάδα
Δεν είναι «φύλαρχος» της κομματικής ΝΔ, αλλά στα 43 του θεωρείται υποψήφιος για αυτό που μόνο ο Κωνσταντίνος Μητσοτακης κατάφερε: να μετακινηθεί από ένα κόμμα σε άλλο και να πάρει την ηγεσία του.
Οι άλλοι μνηστήρες στήνουν «μηχανισμούς» στις οργανώσεις του. Ο Πιερρακάκης τους περιμένει αλλιώς: να πάρουν τους κουμπαράδες τους και να έλθουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου