Το Βερολίνο ψήφισε Αριστερά, όχι… «Κέντρο»
Του Γιώργου Τραπεζιώτη
- Καλές οι εισαγωγές και τα δάνεια νικηφόρων χαμόγελων από το Βερολίνο μετά τον θρίαμβο της Die Linke, αλλά πάνε χρόνια από τότε που εξάγαμε και δανείσαμε τα δικά μας στο εξωτερικό. Και καιρός είναι, εδώ στο μη παρέκει που φτάσαμε, ως λαός, να το ξανακάνουμε. Σε πείσμα των καιρών και σε πείσμα εκείνων που επιμένουν να τραγουδούν (ξώ)φαλτσα Δεξιά ανοησίες για «κέντρα», κέντρα φιλελεύθερα και κέντρα δημοκρατικά, αλλά και σε πείσμα όσων σαφώς ιδεολογικά για να κάνουν την πολιτική τους δουλίτσα, ισχυρίζονται πάλι απ’ τα δεξιά, πως «οι ιδεολογίες πέθαναν».
Δεν πέθαναν όμως. Και είναι εδώ, λειτουργώντας ως οδηγός για το παραπέρα.
Πέρα όμως από τα «μπράβο», τα «ζήτω» και τα «γιούπι» του αριστεροχωρίου σε όλες του τις εκφάνσεις («ορθόδοξες», «ανορθόδοξες», «πεντακάθαρες», «παρθένες» ιδεολογικά και μη), που καλά έκανε και πανηγύρισε για την νίκη της γερμανικής Αριστεράς στο Μπερλίν, υπάρχει και η ουσία των πραγμάτων. Το πώς το πέτυχε; Γιατί κέρδισε; Πώς έπεισε τον κόσμο, να ρίξει τελικά Die Linke στο «κουτί» κι όχι κάτι άλλο;
Προφανώς η συζήτηση δεν έγινε πάνω στην υπνωτιστική πρακτική του «αντισυστημισμού». Ούτε στη βάση της επιχείρησης γοητείας κάποιου θολού κέντρου. Δεν έγινε όμως ούτε στην βάση κάποιας φαντασιακής εφόδου στα Χειμερινά Ανάκτορα, ούτε και στο «πάμε παιδιά να ξανακαρφώσουμε τη σοβιετική σημαία στο Ράιχσταγκ». Προγραμματικά έγινε, πολιτικότατα και το κυριότερο ιδεολογικά. Γιατί, για παράδειγμα, πάντα αλλιώς θα προσεγγίζει το πρόβλημα της στεγαστικής κρίσης που γονατίζει τον κόσμο η Αριστερά κι αλλιώς οι νεοφιλελέ και τα κάθε λογής δεξιά κι ακροδεξιά, δήθεν «αντισυστημικά» της κολαούζα.
Η Die Linke ιδεολογικά, ιδεολογικότατα έλεγε καθαρά και ξάστερα προεκλογικά ότι η κατοικία, η στέγη, αποτελεί δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Ζητούσε μεταξύ άλλων την επιβολή άμεσου πλαφόν ενοικίων στις δημόσιες κατοικίες, ενώ εξήγγειλε πρόγραμμα για την ανέγερση 75.000 νέων, προσιτών οικονομικά κατοικιών μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Στον αντίποδα, επίσης ιδεολογικά, ιδεολογικότατα η ακροδεξιά AfD φώναζε για «προτεραιότητα στους ντόπιους» με point system για την απόκτηση στέγης. Απέρριπτε κάθε κοινωνική προσέγγιση του προβλήματος και πρότεινε μείωση των περιορισμών που υπάρχουν ώστε να δοθούν κίνητρα για να χτίσουν σπίτια οι ιδιώτες – οι έχοντες δηλαδή. Συνδέοντας παράλληλα την έλλειψη στέγης με το αγαπημένο της θέμα, αυτό της μετανάστευσης.
Ιδεολογικά, ιδεολογικότατα η Αριστερά για το ζήτημα των μεταφορών μιλούσε για το γεγονός πως δεν πρέπει να εξαρτάται από το πορτοφόλι, καθώς αποτελεί ζήτημα προσβασιμότητας από όλους και για όλους. Ιδεολογικά μίλησε για πάγωμα των αυξήσεων στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, για επιστροφή του κοινωνικού εισιτηρίου στα 9 ευρώ, για προτεραιότητα στην κίνηση των μέσων μαζικής μεταφοράς, για προτεραιότητα στους πεζούς και στα ποδήλατα. Κι αυτό, ενώ η ακροδεξιά AfD, ιδεολογικά κι αυτή, ιδεολογικότατα μιλούσε για την προστασία του αυτοκινήτου και για την συνέχιση των μεγάλων οδικών έργων.
Ιδεολογικά μιλούσε η Die Linke και για το μεταναστευτικό, ιδεολογικά μιλούσε για ίσα δικαιώματα και πλήρη ένταξη των νόμιμων προσφύγων και μεταναστών από την αρχή και για ισότιμη πρόσβαση σε στέγη, εργασία, υγεία και παιδεία, την ώρα που η μισαλλόδοξη, ακροδεξιά AfD ιδεολογικά απαιτούσε λουκέτο στις διαδικασίες υποδοχής, «remigration» και αποκλεισμό κάθε μετανάστη από τις δημόσιες κατοικίες.
Και στο πεδίο της εργασίας όμως η Αριστερά ιδεολογικά μιλούσε όταν έλεγε ότι όσοι κρατούν την πόλη του Βερολίνου ζωντανή πρέπει να ζουν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους. Με ισχυρές συλλογικές συμβάσεις και σε καλές εργασιακές συνθήκες, εξειδικεύοντας το πλαίσιο. Ενώ την ίδια ώρα η ακροδεξιά AfD ιδεολογικά περιοριζόταν στα γνωστά και σε εμάς γενικόλογα «πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές» – αλλά ακόμη κι αυτά τα έλεγε με το βλέμμα στραμμένο μόνο στους «εργαζόμενους Βερολινέζους».
Τέλος, για την ακρίβεια που καίει και ζεματάει τους πάντες πλέον, ιδεολογικά η Die Linke πρότεινε να μπει φρένο στο κόστος της καθημερινής ζωής, με χαμηλότερο κόστος ενέργειας, κοινωνικά διαφοροποιημένα τιμολόγια και ισχυρότερο δημόσιο έλεγχο στις ενεργειακές υποδομές. Στο ευρύτερο φορολογικό της πλαίσιο τάσσεται επίσης υπέρ της μεγαλύτερης φορολογικής επιβάρυνσης του μεγάλου πλούτου. Στον αντίποδα, η AfD ιδεολογικά επέμενε στη μείωση φόρων και επιβαρύνσεων, ενώ συνέδεε την πίεση στο κόστος ζωής με τη μετανάστευση και τις κοινωνικές παροχές.
Αυτή είναι η ουσία, λοιπόν.
Σαφώς και δεν κέρδισε η Die Linke τις εκλογές στο Βερολίνο επειδή φώναξε, ούρλιαξε πιο δυνατά «κάτω το σύστημα», πουλώντας εύπεπτο σανό και φύκια για μεταξωτές κορδέλες σε απεγνωσμένους πολίτες. Κέρδισε κάνοντας δουλειά μυρμηγκιού, επειδή τους απευθύνθηκε ιδεολογικά και προγραμματικά για τα προβλήματα που τους πνίγουν.
Εδώ λοιπόν, στην Ελλάδα του 2026 και της επταετίας Μητσοτάκη όπου η στεγαστική κρίση, η ακρίβεια και η ανασφάλεια στην εργασία κατατρώνε καθημερινά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, οι υποψήφιοι διεκδικητές της εξουσίας, αν θέλουν να ισχυρίζονται πως «έλαβαν το μήνυμα από το Βερολίνο», πρώτα θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως αυτό που θα κάνει την διαφορά στο πεδίο, είναι οι ιδέες των ανθρώπων. Οι ιδέες που συγκροτούν ολόκληρα πολιτικά σύμπαντα και ιστορικά συνεχίζουν να συγκινούν και να κινητοποιούν τους ανθρώπους.
Σαφώς οι ιδεολογίες λοιπόν, δεν πέθαναν, ποτέ δεν θα πεθάνουν. Και το νου σας, το νου μας, απέναντι σε όσους προσπαθούν να τις θάψουν επιμελώς. Θάβοντας μαζί τους και τις σαφείς γραμμές, τα σύνορα που τις διαχώριζαν πάντα. Είναι εκείνοι των πραγματικών «δυο άκρων» της ίδιας όμως γραμμής, του δήθεν Κέντρου και της Δεξιάς, που απλώς προετοιμάζουν το έδαφος για το επόμενο στάδιο της υπνωτιστικής αποπολιτικοποίησης. Αλλά και της περαιτέρω κανονικοποίησης της ακροδεξιάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια