Ρε το παλιόπαιδο! (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
- Χαλάει τη σούπα. Είναι γεγονός.
Γιατί κακομαγειρεμένη σούπα θυμίζει, «μπλουμ», εδώ και χρόνια το πολιτικό σκηνικό του ενός – κι αυτού, οικονομικά χρεοκοπημένου και πολιτικά στιγματισμένου από έναν σωρό σκάνδαλα – κόμματος. Χαλάει τη σούπα ο Τσίπρας, το κατά meta-Γεωργιάδη «παλιόπαιδο» αφενός γιατί τόλμησε, διανοήθηκε να επανεμφανιστεί στα πολιτικά πράγματα. Κι αφετέρου, γιατί πήγε στη Θεσσαλονίκη να παρουσιάσει το πρόγραμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ). Δίνοντας εμφανώς προτεραιότητα στο «πώς» κι όχι στο παροχολογικό «πόσα;» και θέτοντας το σκληρότερο απ’ όλα τα διλήμματα: διαφθορά ή εντιμότητα; Γιατί, έπειτα από την επταετία Μητσοτάκη, γι’ αυτό μιλάμε – αυτό είναι το κεντρικό, το πιο βασικό ερώτημα που καλούνται οι πολίτες να απαντήσουν στην κάλπη.
Ρε, το παλιόπαιδο τον Τσίπρα!
Που εμφανίστηκε με ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο διακυβέρνησης στις πολιτικές του αποσκευές. Που δεν αναλώθηκε σε αόριστες υποσχέσεις, αλλά αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην επαναφορά της βιομηχανικής πολιτικής, σε στοχευμένες αλλαγές στη φορολογία, στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και στις πόλεις που πρέπει επιτέλους να καταστούν ανθεκτικές στην κλιματική αλλαγή. Εν μέσω κλιματικής κρίσης αυτό – με το θέμα να τίθεται πολύ σωστά κεντρικά, κεντρικότατα. Και να πρωταγωνιστεί στο προεκλογικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ – και (το βασικότερο) με ταξικό πρόσημο. Με τη ματιά στραμμένη δηλαδή στους οικονομικά πιο ευάλωτους που απειλούνται, που είναι πιο εκτεθειμένοι στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης σε σχέση με τους έχοντες και κατέχοντες.
Ρε, το παλιόπαιδο!
Που μίλησε για την ανάγκη άμεσης μείωσης του ενεργειακού κόστους, αλλά και για την καθιέρωση ΦΠΑ 6% στα βασικά αγαθά διαβίωσης, παρουσιάζοντας έναν εντελώς άλλον δρόμο, που δίνει εμφανώς προτεραιότητα στο «πώς» και όχι στο ανέξοδο, παροχολογικό «πόσα».
Ρε το παλιόπαιδο!
Που τόλμησε να επαναφέρει στην πολιτική συζήτηση το δίλημμα των επόμενων εκλογών ως ένα αμείλικτο «διαφθορά ή εντιμότητα». Που διανοήθηκε να εξηγήσει μάλιστα, πως αυτό δεν αποτελεί απλώς μια «θεωρητική άσκηση ηθικής στην πολιτική», αλλά είναι ζήτημα κρίσιμο, δομικό για την ίδια την οικονομία της χώρας. Που μίλησε επίσης ανοιχτά για μια «ηθική επανάσταση» που δεν μένει στα λόγια, αλλά κωδικοποιείται αυστηρά σε τρεις λέξεις – διαφάνεια, έλεγχος, λογοδοσία – και πάνω σε αυτή την υποδομή πρόβαλε το τρίπτυχο «να παράγουμε περισσότερο, να μοιραζόμαστε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα».
Άκου εκεί να δεις!
Που ακόμα και στο δύσκολο πεδίο των εσόδων και των δαπανών, αρνήθηκε, δεν «ψήθηκε» να παίξει το κλασικό λαϊκιστικό παιχνίδι της υπερβολής, των λαμπερών χαντρών και των «καθρεφτακίων». Για ιθαγενείς. Το σχέδιο Τσίπρα παίρνει ρεαλιστικά υπόψη έναν δημοσιονομικό χώρο 5,6 δισ. ευρώ στην τετραετία και τον προσαυξάνει συγκροτημένα κατά 1,92 δισ. ευρώ με νέα, μόνιμα έσοδα. Έσοδα που θα προέλθουν από τη δίκαιη λήξη του προκλητικού καθεστώτος του αναβαλλόμενου φόρου για τις τράπεζες αλλά και από τρεις συγκεκριμένους νέους φόρους. Που; Στα μερίσματα πάνω από ένα ορισμένο ύψος, στις εταιρείες στοιχημάτων και σε όσα ακίνητα υψηλής αξίας παραμένουν σκόπιμα αναξιοποίητα.
Ρε το παλιόπαιδο!
Που και στο επενδυτικό του σχέδιο, δεν ήρθε να τάξει ανύπαρκτους παραδείσους. Το ύψος των διαθέσιμων επενδυτικών δαπανών δεν διαφέρει σημαντικά από τις επίσημες εξαγγελίες του Εθνικού Προγράμματος Ανάπτυξης (Ε.Π.Α). Αλλά με βασικό πυλώνα χρηματοδότησης όμως το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης που προτείνεται για να διαδεχθεί το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, η πραγματική διαφορά εντοπίζεται στους στόχους και στις προτεραιότητες. Με βάση το σχέδιο της ΕΛ.Α.Σ το κράτος θα δίνει στρατηγική κατεύθυνση στις επενδύσεις, ώστε η χώρα να ξεφύγει επιτέλους από τη στρεβλή μονοκαλλιέργεια του real estate και των τουριστικών υπηρεσιών που οδηγούν στην «ντισνεϊλαντοποίηση» της χώρας. Και είναι λογικό το μήνυμα που ‘ναι σαφές, να ‘ναι και ενοχλητικό: δεν θα δίνεται ούτε ευρώ χωρίς αξιολόγηση, δεσμευτικές υποχρεώσεις και απόλυτη λογοδοσία.
Ρε, το παλιόπαιδο τον Τσίπρα!
Που τους ανησύχησε βραδιάτικα. Και κάνει και ζέστη! Ο πάλαι ποτέ… ψύχραιμος στις εμφυλιακού περιεχομένου αναρτήσεις του στο Τουίτερ κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, έσπευσε έντρομος (για το καλό της πατρίδος!) να δηλώσει ότι το πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ κοστολογείται στα 13 δισ. ευρώ και… «τινάζει την μπάνκα στον αέρα». Κούγκι! Και θυμήθηκε ξαφνικά και τη μεσαία τάξη – αυτήν που η παράταξή του αφήνει να χαροπαλεύει καθημερινά στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ – ενώ χαρακτήρισε «αμετανόητο» τον πρώην πρωθυπουργό, γιατί άκουσον-άκουσον «δεν είπε μια λέξη αυτοκριτικής για όσα προκάλεσε στη χώρα και στους πολίτες». Προφανώς θα εννοεί τους πολίτες που κατά το κυβερνητικό αφήγημα, τρέχουν με ξέπλεκες πλεξούδες στα ηλιόλουστα λιβάδια της «Αναπτύξεως».
Ρε το παλιόπαιδο!
Που κατάφερε να κάνει ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, παραμονές των γενεθλίων του, να πάθει… Κασσελάκη. Και να σχολιάσει σαν κακόψυχος διπλανός στο θρανίο, πως «κυρία-κυρία, η συμμαθήτριά μου η ΕΛ.Α.Σ»… «έκανε copy paste το 80% του προγράμματός του» αλλά και πως «αντέγραψε πλήρως την περυσινή ομιλία Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ»! Αστεία πράγματα – τουλάχιστον αστεία, αν όχι εντελώς φαιδρά. Γιατί μιλάμε για ένα ΠΑΣΟΚ που εδώ και χρόνια σαφώς και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το παπανδρεϊκό του παρελθόν αλλά αντίθετα (επέλεξε) να παλεύει με τους εκσυγχρονιστικούς του δαίμονες. Για ένα ΠΑΣΟΚ όπου δυνάμεις του με σώας τας φρένας πολιτικά, προσπαθούν όσο μπορούν να συγκρατήσουν τους ασυγκράτητους – αλλά και τις ασυγκράτητες – που δεν βλέπουν την ώρα να στηθούν κάλπες, πιθανώς για να προτείνουν συνεργασίες «εθνικής ευθύνης» με τη Δεξιά. Τα έχουμε ξαναζήσει αυτά. Το θέμα είναι όμως, να τα θυμόμαστε.
Ρε, το παλιόπαιδο τον Τσίπρα τί μας έκανε νυχτιάτικα!
Που δεν ήρθε απλώς να διεκδικήσει ξανά χώρο στα πράγματα, αλλά να υπενθυμίσει κάτι που το πολιτικό σύστημα προσπάθησε μεθοδικά να ξεχάσει αλλά και να ξεχαστεί μετά το 2019. Το γεγονός δηλαδή πως η πολιτική δεν είναι μόνο «διαχείριση», αλλά πως κυρίως αποτελεί, πρέπει να αποτελεί ιερή υπόσχεση διατήρησης της ηθικής τάξης μέσω της διαφάνειας και της δικαιοσύνης στην πολιτική διαδικασία. Και αυτή η υπόσχεση, όσο κι αν λοιδορείται είτε ως αφελής, είτε ως παρωχημένη (από τους διαχρονικά ανήθικους πολιτικά) παραμένει ακόμα επικίνδυνη.
Ειδικά για εκείνους που τρέμουν πως η μετατόπιση της συζήτησης από το πεδίο στο οποίο η Νέα Δημοκρατία νιώθει άνετα («ανάπτυξη», «επενδύσεις», «σταθερότητα» και κουραφέξαλα) σε ένα πεδίο όπου είναι στρατηγικά γυμνή, αυτό της ηθικής νομιμοποίησής της, τότε τα ανομήματά της παύουν να αποτελούν «μεμονωμένα περιστατικά». Αλλά αποκαλύπτονται ως μια απολύτως σάπια, συστημική κατάσταση που έχει κάθε λόγο να τρέμει, να μην την… ξηλώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια