Μασημένα λόγια
- Καλά τα είπε χθες ο Ανδρουλάκης στη Βουλή. Σωστά απάντησε στον (προ)εκλογικό εκβιασμό περί «σταθερότητας» που θέτει μέρα-μεσημέρι ο Μητσοτάκης, υπογραμμίζοντας στον πρωθυπουργό πως «δεν φτάνει το προκλητικό δίλημμα για την δημοκρατία “Μητσοτάκης ή Ερντογάν” πήγαμε στο “Ελπίδα η Περιπέτεια”»! Μόνο που αργά θυμήθηκε να τα πει ο Ανδρουλάκης. Αργά, αλλά και «μασημένα».
Γιατί «μασημένα»; Γιατί «μάσησε» να κάνει την απαραίτητη πολιτικά, πλην όμως θαρραλέα στροφή. Μία στροφή όχι ιδεολογική, αλλά στρατηγική, που θα αποκάλυπτε-αναδείκνυε και τα ηγετικά του χαρακτηριστικά. Μία στροφή με ευρύτητα και συμπεριληπτικότητα η οποία θα έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα και στους «λοξοκοιτούντες προς τα δεξιά» εντός, αλλά το πιο σημαντικό θα έστελνε μήνυμα και προς τον Μητσοτάκη, ξεκαθαρίζοντάς του πως «ως εδώ!».
«Ως εδώ» οι εκβιασμοί σε ένα κόμμα ιστορικό όπως το ΠΑΣΟΚ που ακριβώς για τα μάτια αυτών των ορισμένων πλην όμως αρκετών «λοξοκοιτούντων», αλλά και «λοξοδρομούντων προς τα δεξιά» στελεχών του, στο πρόσφατο παρελθόν αποδέχθηκε να μετατραπεί στον «χρήσιμο εταίρο» των πιο τοξικών και διαλυτικών για τον πολιτικό και κοινωνικό ιστό της χώρας κυβερνήσεων από την Μεταπολίτευση και μετά.
Η «δυσκοιλιότητα» στην παραδοχή του αυτονόητου όμως, οδηγεί μαθηματικά σε νέα αδιέξοδα. Τον Ανδρουλάκη. Γιατί ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του. Θα συνεχίσει τους πολιτικούς εκβιασμούς και την εκστρατεία προπαγάνδας κατά των αντιπάλων του. Και το ερώτημα στο δρόμο προς τις εκλογές θα τίθεται διαρκώς από το εκλογικό σώμα (που βλέπει τί γίνεται) και θα ξεμπροστιάζει. Αυτούς που κουβαλούν τους πρωθυπουργικούς κουβάδες με την λάσπη.
Στόχος, πολιτικός αντίπαλος του Μητσοτάκη στ’ Αριστερά του, παραμένει ο Τσίπρας. Και το κυβερνητικό επιτελείο γνωρίζει καλά πως όπως και στην ζωή, έτσι και στην πολιτική, «τίποτε δεν αποκλείεται». Ως εκ τούτου, ενώ η επιχείρηση δαιμονοποίησης σε κάθε επίπεδο του πρώην πρωθυπουργού συνεχίζεται – και θα εντείνεται συν τω χρόνω – θα ανεβαίνουν και τα λέβελς της έντασης απέναντι στον πιο κοντινό του δυνητικό εταίρο, εάν προκύψει ανάγκη για συγκρότηση συνεργασίας την επομένη των εκλογών. Οπότε, το να θέσει στον Ανδρουλάκη «σκληρά διλήμματα», όπως έκανε χθες, είναι τόσο αναμενόμενο, όσο το γεγονός πως αύριο ξημερώνει Παρασκευή.
Το ζήτημα όμως παραμένει. Τί κάνει ο Ανδρουλάκης απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση; Αν κρίνει κανείς από την στάση που επέλεξε να τηρήσει η Χαριλάου Τρικούπη έναντι του βουλευτή της Απόστολου Πάνα που… διανοήθηκε, τόλμησε να εκτιμήσει με δηλώσεις του πως η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) «είναι ένα κόμμα που κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας» και άρα μπορεί να υπάρξει περιθώριο συνεργασίας, προσθέτοντας «που είναι το κακό;», του είπανε… πιπέρι στο στόμα!
Και τσιμπήσανε το αγκίστρι του Παύλου του Μαρινάκη των «προσωπικών απόψεων», και μαζεύτηκαν κι από το «ντου» του Κυριάκου του Μητσοτάκη κι αναρωτιέται κανείς «γιατί;». Σαφώς η αυτοτέλεια κάθε πολιτικού οργανισμού πρέπει να θεωρείται δεδομένη στο δρόμο προς τις εκλογές, αλλά και κάθε συζήτηση που ανοίγει σε θεωρητική βάση – στον ίδιο δρόμο – πρέπει να εκλαμβάνεται και να εισπράττεται ως απολύτως εύλογη.
Στην ΕΛ.Α.Σ την ίδια ώρα, καλά κάνουν και δεν μπαίνουν σε αυτό το – στημένο μέχρι και στα… σημαιάκια – παιχνίδι του Μητσοτάκη, στο προεκλογικό γήπεδο. Και καλά κάνουν και διατηρούν τις θύρες τους ανοιχτές για όσες και όσους επιθυμούν να συνεισφέρουν στην νέα πολιτική προσπάθεια. Στην πολιτική προσπάθεια, που δεν πουλάει ούτε γιαλαντζί «ορθοδοξία», ούτε «τελειότητα» κατά παραγγελία. Κι επιχειρεί και μέσα από τα λάθη ή τις παραλείψεις της να βελτιώνεται διαρκώς. Και να καθιστά σαφές, σαφέστατο και το σε ποιους – δίχως αποκλεισμούς και δίχως προκρατήσεις θέσεων – απευθύνεται πολιτικά και κυρίως, να μιλά ανοιχτά για το υπέρ ποιών επιθυμεί να δώσει την πολιτική μάχη την επόμενη ημέρα. Μέσα στην οικονομική, αλλά και πολιτική δυστοπία που διαμόρφωσε τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση των νεοφιλελεύθερων κομπογιαννιτών της «Αριστείας».
Του Γιώργου Τραπεζιώτη
Δεν υπάρχουν σχόλια