Δ.Ε.Θ με ..άσματα

Sep 5, 2026

Δημήτριος Αντωνόπουλος

Σήμερα, στη ΔΕΘ, ξανά το ίδιο έργο.

Άλλη μια σκηνή, άλλος φωτισμός, ο ίδιος Πρωθυπουργός, οι ίδιες υποσχέσεις. Αριθμοί που "θα" γίνουν, μέτρα που "θα" αλλάξουν τη ζωή μας, πάντα σε μελλοντικό πολλά υποσχόμενο χρόνο. Όσοι υπογράψατε αυτό το αίτημα ξέρετε ήδη τι σημαίνει "θα" ! 

Σημαίνει Τέμπη χωρίς δίκη, ΟΠΕΚΕΠΕ χωρίς λογοδοσία, Predator χωρίς εξηγήσεις.

Σημαίνει Άρθρο 86 που προστατεύει, όχι τον πολίτη, αλλά όποιον σχεδόν κάθεται αυτό το βράδυ, σ'αυτή την αίθουσα!

  Τις προηγούμενες μέρες της ΔΕΘ, γράφτηκαν κάποιοι στίχοι-πεζός λόγος. Αναγράφονται στο τέλος. 

  Ακούστε τους από τα links στο youtube, πριν την επόμενη Υπόσχεση από τη ΔΕΘ-Θεσσαλονίκης. Ίσως αναγνωρίσετε σ'αυτούς, κάτι που δεν είπε κανένας Πρωθυπουργός απόψε, κάτι που το ξέρουμε ήδη, γιατί το ζούμε:

https://youtu.be/ZGLmCBnC4hk?is=3bXl0FsJkCiwOgoy

Η φωτιά της αντίστασης δεν σβήνει με εξαγγελίες. Ανθίζει με κάθε υπογραφή, με κάθε φωνή που δεν κουράζεται να ζητά Δικαιοσύνη.

Δείτε το. Μοιραστείτε το. Και ετοιμαστείτε, γιατί ο δρόμος δεν περιμένει άλλα λόγια.

 Όχι σαν σχόλιο πάνω στις εξαγγελίες αλλά σαν απάντηση σε αυτές. Μελοποιήθηκε, σε διαφορετικά στυλ, με τη βοήθεια της TN, γιατί ο θυμός αυτού του τόπου δεν έχει μία μόνο φωνή.

Υπάρχουν λοιπόν κι άλλες μελοποιήσεις των ίδιων στίχων, σε διαφορετικό ύφος η καθεμιά:

🎵 https://youtu.be/hV1X6q57xxw?is=wHF8S6Y7Eo5qbYZF

 

🎵 https://youtu.be/w3uZ6nr8U60?is=ZNFVHWwV2UwZJHqy

 

🎵 https://youtu.be/UVFkzcv0QiU?is=t4X_KqJs-VQEXNSr

 

"Η Χώρα που λίγοι φορούν κοστούμια, γεμάτα λάμψη από χρήμα

Κι ο ήλιος αστράφτει στις βιτρίνες τραπεζών

Όταν οι πολλοί αγκαλιάζουν το σκοτάδι της ανέχειας

Του αδιόρατου Αύριο των Υποσχέσεων

Κι οι γειτονιές μετρούν τους ήχους των παρακλήσεων

Ο Ανώτατος Θώκος, πύργος γυάλινος

Κοιτάζει με τα μάτια, της αλαζονείας

Στριμώχνοντας τη φωνή ενός λαού

Των παιδιών που ζητούν Ψωμί, Παιδεία.

Ένα μέλλον, σ'έναν τόπο. ΕΔΩ!

Μήνυμα που..δεν φτάνει, στις πόρτες του

Σκάνδαλα, λαβράκια ψαρεμένα από αληθολάτρες Ψαράδες

Κρυμμένα στο βυθό μαγαζιών της εξουσίας

Όπου το χρήμα μεταμορφώνεται σε Αίγλη 

Κι ένας ο λαός που αφήνει πίσω του τα κουρασμένα βλέμματα

Φτωχοποιούμενος, απελπισμένος, πίσω από παράθυρα χωρίς φως

Παρά την άτεγκτη γλώσσα, της λάβρας Εξουσίας 

Υπάρχει ένας ήχος, σα νερό κάτω από τον πάγο 

Ανύσιμος, αγνός, που περιμένει τον αέρα να τον πιάσει

Και να τον τραγουδήσουμε μαζί του

Ένα όνειρο ότι ο αιώνιος έρωτας της Δικαιοσύνης 

Δεν θα χαθεί

Ένα κρεμαστό αστέρι που δεν σβήνει,

Ένα παιδί που καρτερά να το αγγίξει τη νύχτα

Να το κρατήσει σαν όνειρο, σαν φτερό στη μασχάλη

Ας γίνει το μίσος μια άμμος που σκαλίζει η θάλασσα

Μια ελπίδα

Ένα παράθυρο ανοιχτό σε κάθε σπίτι

Αν πρέπει να γράψω για αυτή την ώρα

Ας είναι με τη φωνή ενός αγάλματος που πονά κι αγκαλιάζει

Πως η φωτιά της αντίστασης δεν τρέμει, μ' ανθίζει

Και το τέλος, σαν ήλιος που δύει, υπόσχεται την Αυγή

Ότι ο Λαός, με τα ίδια του τα χέρια

Θα κόβει τα σχοινιά των καταπιεστών

Θα τραγουδά ένα νέο κεφάλαιο, καθαρό και δίκαιο.

Θα 'ρθει, λένε, μια μέρα η Δικαιοσύνη.

Ίσως.

Οι Εποχές που το λένε αυτό

Δεν είναι απλά οι εποχές που έρχονται

Είναι οι Εποχές που..κάποιος πρέπει να τις ΠΙΣΤΕΨΕΙ."

Translation :

The Land where few wear suits, yet gleam with money's shine,

And the sun flashes on the windows of the banks

While the many embrace the darkness of want,

Of the intangible Tomorrow of Promises,

And the neighborhoods count the sounds of pleading.

The Supreme Seat, a glass tower,

Watches with the eyes of arrogance,

Crushing the voice of a people,

Of children who ask for Bread, Education,

A future, in one place. HERE!

A message that... never reaches its doors.

Scandals, great catches fished by truth-worshipping Fishermen,

Hidden in the depths of the shops of power,

Where money is transformed into Splendor,

And a people who leave behind their weary gazes.

Growing poorer, despairing, behind windows without light.

Despite the unyielding tongue of scorching Power,

There is a sound, like water beneath the ice,

Unceasing, pure, waiting for the air to catch it

And for us to sing it together 

A dream that the eternal love of Justice

Will not be lost.

A hanging star that does not fade,

A child who waits at night to touch it,

To hold it like a dream, like a feather tucked beneath the arm.

Let hatred become a sand the sea carves away,

A hope,

A window open in every home.

If I must write of this hour,

Let it be with the voice of a statue that suffers and embraces 

That the fire of resistance does not tremble, but blooms,

And the end, like a setting sun, promises the Dawn:

That the People, with their own hands,

Will cut the ropes of their oppressors,

Will sing a new chapter, clean and just.

Justice will come, they say, one day.

Perhaps.

The Ages that say thisAre not simply the ages yet to come —They are the Ages that... someone must BELIEVE into being.

change.org