Ο Παύλος ζει!
- Σήμερα, 13 χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά στο Κερατσίνι, η στήλη δίνει τον λόγο στον εξέχοντα νομικό, κύριο Θανάση Καμπαγιάννη, μέσω ενός αποσπάσματος της αγόρευσής του στο δικαστήριο, ως δικηγόρου πολιτικής αγωγής των Αιγυπτίων αλιεργατών στη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Αγόρευση η οποία δόθηκε στις συνεδριάσεις της δίκης, της 14ης, 15ης και 17ης Ιανουαρίου 2020. Ολόκληρη η συγκλονιστική αγόρευση του κυρίου Καμπαγιάννη, κυκλοφορεί και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Αντίποδες, υπό τον τίτλο «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους – Αγόρευση στη δίκη της Χρυσής Αυγής».
Ένα βιβλίο, που πρέπει να διαβάσει κάθε αντιφασίστας πολίτης αυτής της χώρας. Για να μην ξεχάσουμε ποτέ.
ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ
Ήταν πολύ σημαντική σ’ αυτό το δικαστήριο η προσέλευση των μαρτύρων, σε όλες τις υποθέσεις. Ειδικά στη δική μας περίπτωση, η προσέλευση των Αιγύπτιων αλιεργατών, ανθρώπων που είναι ξένοι, σε μια ξένη χώρα, που δεν ήρθαν εδώ για φασαρίες ούτε για να κάνουν πολιτικό αγώνα, ήρθαν για το μεροκάματο. Ήταν σημαντικό ότι βρήκαν το θάρρος, αφύλαχτοι, επώνυμοι, να σταθούν και να δείξουν.
Από αυτή την άποψη, αν κάτι μας κράτησε σε αυτή την πολύχρονη διαδικασία, ήταν ότι γνωρίσαμε συμπολίτες μας που στάθηκαν όρθιοι, τη δύσκολη στιγμή. Σας είπε ο κύριος Γκούτης, «όταν δεν τους είχαν πιάσει ακόμη, όλη η γειτονιά ήταν μαγκωμένη.
Με το που τους πιάσανε, ήρθαν όλοι και μου είπαν τους πιάσανε επιτέλους, καλά τους κάνανε». Το δύσκολο, κυρία πρόεδρε, είναι όταν είσαι μόνος, όταν δεν νιώθεις να έχεις τις πλάτες της κοινωνίας δεδομένες. Η κυρία Ανδρομάχη Παπαζήση, η εκπαιδευτικός που στάθηκε μπροστά στους φουσκωτούς με τον βουλευτή τους στην λαϊκή, ήταν τόσο μόνη. Κι όμως είπε, την επόμενη μέρα, που έγινε θέμα, «μ’ αγκάλιασε όλο το Μεσολόγγι».
Πιο σημαντικές ήταν απ’ αυτή την άποψη οι φοιτήτριες, η Δήμητρα Ζώρζου και η Παρασκευή Καραγιαννίδου. Δύο νέες κοπέλες που βρέθηκαν τυχαία σ’ ένα παγκάκι να λένε τα δικά τους και κατέληξαν να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες της σημαντικότερης πολιτικής δολοφονίας της γενιάς μας, τουλάχιστον των τελευταίων δεκαετίων. Και δεν φοβήθηκαν να δώσουν το όνομά τους και να πάνε να καταθέσουν, παρότι σας το είπαν οι αστυνομικοί, δεν υπήρχε προθυμία από πολύ κόσμο που είχε δει, γιατί το έγκλημα έγινε «σε δημόσια θέα». Έκαναν όμως αυτό το βήμα και τους είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό.
Στις πολλές ώρες αναμονής αυτής της δίκης, μαθαίναμε πράγματα. Ένα από αυτά ήταν μία συνομιλία που είχε τυχαία, μεταγενέστερα, η μητέρας της Παρασκευής Καραγιαννίδου με την κυρία Φύσσα. Το βράδυ εκείνο, η Καραγιαννίδου επικοινώνησε με τη μητέρα της για να της πει ότι είναι σε ένα αστυνομικό όχημα, ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας μιας δολοφονίας και ότι πάει να καταθέσει. Και η μητέρας της τότε της είπε: «Κατέβα τώρα από το αυτοκίνητο όπου κι αν είσαι, πάρε ένα ταξί και γύρνα σπίτι σου». Και η Καραγιαννίδου της απάντησε: «Αν ήταν κάτω πεσμένος ο αδελφός μου, θα έλεγες το ίδιο;». Και την αψήφησε και πήγε και κατέθεσε.
Τί φοβερό επεισόδιο στη ζωή ενός ανθρώπου. Να έχεις κάνει ένα παιδί, ένα κορίτσι, να μεγαλώνει, να γίνεται μια νέα κοπέλα, να ενηλικιώνεται, να έρχεται η ώρα να απογαλακτιστεί, να σε αψηφήσει. Και να χτυπάει το τηλέφωνο μετά τα μεσάνυχτα, να ακούς το παιδί σου να σου λέει ότι χύθηκε αίμα, ότι έχει εμπλακεί σε μια ιστορία από το πουθενά και ότι πάει να καταθέσει. Και να σε αψηφάει έτσι. Σε μια τέτοια περίσταση. Τί φόβο θα πρέπει να ένιωσε αυτή η μάνα εκείνο το βράδυ. Αλλά και τί καμάρι.
Δεν ξέρουμε για εσάς, κυρία πρόεδρε, αλλά για εμάς αυτές οι δυο νεαρές κοπέλες είναι ο λόγος που μπορούμε να κοιμόμαστε τα βράδια. Μέσα σε ένα ζοφερό τοπίο, για την κοινωνία, για τον κόσμο, αυτές οι δυο νεαρές κοπέλες εκτέλεσαν τα πολιτικά τους καθήκοντα, με την πραγματική έννοια του όρου «πολιτικά». Γιατί εκείνη την άγρια νύχτα, δεν έδρασε μόνο ο κόσμος των λύκων, γιατί αγέλη λύκων ήταν αυτοί που χύμηξαν επάνω στον Παύλο Φύσσα. Έδρασε, αναδύθηκε και ο κόσμος των μελισσών, ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, ο κόσμος που βλέπει έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω, αιμόφυρτο, σε ανάγκη, και δεν λέει «να ένας ξένος», αλλά λέει «να, ο αδελφός μου». Γι’ αυτό το λόγο, περισσότερο από κάθε άλλο μάρτυρα, στην περίπτωση αυτών των δύο νεαρών γυναικών, καλείστε όχι μόνο να κρίνετε την αξιοπιστία τους, αλλά καλείστε, κυρίες και κύριοι δικαστές, να τοποθετηθείτε, κι εσείς κυρία πρόεδρε, με ποιον είστε: με τις μέλισσες ή με τους λύκους;
Δεν υπάρχουν σχόλια