Στην κωμική ταινία του 1971 «Bananas», ο ισχυρός ηγέτης μιας χώρας του Τρίτου Κόσμου ανακοινώνει τις νέες πολιτικές του: από σήμερα και στο εξής, η επίσημη γλώσσα του Σαν Μάρκος θα είναι η σουηδική. Σιωπή! Επιπλέον, όλοι οι πολίτες θα υποχρεούνται να αλλάζουν τα εσώρουχα τους κάθε μισή ώρα. Τα εσώρουχα θα φοριούνται εξωτερικά, ώστε να μπορούμε να τα ελέγχουμε.

Χθες, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε, μεταξύ άλλων:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτουν επίσης κατηγορηματικά κάθε απόπειρα δημιουργίας ενός παγκοσμιοποιημένου σχεδίου για τον έλεγχο της τεχνητής νοημοσύνης, για την οποία γίνεται τόσο πολύς λόγος, η οποία πλέον θα ονομάζεται υπερνοημοσύνη.

Η χρήση της λέξης «τεχνητή» καθιστά τη νοημοσύνη ψεύτικη, την κάνει να ακούγεται ψεύτικη… Από εδώ και στο εξής, όλα τα έγγραφα των Ηνωμένων Πολιτειών —και ελπίζουμε και του κόσμου— θα τροποποιηθούν ώστε να χρησιμοποιείται ο πολύ πιο ακριβής όρος «υπερ-» αντί του «τεχνητή».

Διαβάστε: Τραμπ στον ΟΗΕ / Ανακρίβειες, απειλές και πρωτοφανής επίδειξη επιθετικότητας

Αυτό συνέβη μόλις δύο ημέρες αφότου ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι η προγραμματισμένη γιγαντιαία Αψίδα του Θριάμβου του, που θα επισκιάζει την Ουάσιγκτον, θα στεγάζει, θα αποθηκεύει και θα διαθέτει την άμεση δυνατότητα χρήσης μεγάλου αριθμού drones, καθώς και ελεύθερων σκοπευτών, τόσο στην οροφή όσο και στους χώρους της πλατείας, ενώ επιπλέον θα διαθέτει και θα αποθηκεύει μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών.

Οι περισσότερες αναφορές στην ομιλία του Τραμπ έδωσαν έμφαση είτε στην επιθετικότητά του — την απόρριψη της παγκόσμιας συνεργασίας — είτε στο γεγονός ότι σχεδόν όλα όσα είπε ήταν ψέματα.

Αλλά δεν είναι η πιο σημαντική είδηση, το γεγονός ότι ο ηγέτης αυτού που κάποτε ήταν η ισχυρότερη χώρα του κόσμου — λέω «κάποτε ήταν» επειδή η δύναμη της Αμερικής καταρρέει μπροστά στα μάτια μας — έχει σαφώς και αναμφισβήτητα χάσει το μυαλό του;

Δεν είμαι καθόλου ο μόνος σχολιαστής που βλέπει παραλληλισμούς μεταξύ της ομιλίας του Τραμπ στον ΟΗΕ και της σκηνής στην ταινία «Bananas». Όμως, η σύγκριση του Τραμπ με έναν φανταστικό χαρακτήρα είναι άδικη — για τον φανταστικό χαρακτήρα. Άλλωστε, στην ταινία «Bananas» ο τρελός δικτάτορας απομακρύνεται γρήγορα από την εξουσία.

Στη σημερινή Αμερική, ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι αποστασιοποιούνται σιωπηλά από τον Τραμπ. Μερικοί εκφράζουν μάλιστα διακριτικές, ελλειπτικές κριτικές. Αλλά πρόταση μομφής ή διαδικασίες καθαίρεσης; Ούτε κατά διάνοια.

Πράγματι, ας είμαστε ειλικρινείς: ο μόνος λόγος για τον οποίο αυτές οι αμυδρές ενδείξεις ρεπουμπλικανικής εξέγερσης αποτελούν είδηση, είναι ότι έρχονται μετά από χρόνια δουλοπρεπούς υπακοής και κολακείας. Υυπακοής και κολακείας που συνεχίστηκαν παρόλο που η επιδεινούμενη ψυχική κατάσταση του Τραμπ ήταν προφανής εδώ και πολύ καιρό.

Πριν από 8 μήνες έγραψα μια ανάρτηση με τίτλο «It’s Sundowning in America» («Σουρουπώνει στην Αμερική»), εμπνευσμένη από τις παράλογες απαιτήσεις του Τραμπ να του απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης.

Η ζημιά που προκαλούσε το «Σύνδρομο του Παραφρονούμενου Τραμπ» ήταν ήδη προφανής. Και αυτό πριν ο Τραμπ σπαταλήσει τη στρατιωτική αξιοπιστία της Αμερικής, καθώς και ένα επικίνδυνα μεγάλο μέρος των πυρομαχικών μας, στον καταστροφικό πόλεμο που επέλεξε να διεξάγει στο Ιράν.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η εξουσία του Τραμπ να μειωθεί σημαντικά μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα «μπλε κύμα» που είναι πολύ πιθανό να δώσει στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και, κατά πάσα πιθανότητα, και της Γερουσίας.

Αν αυτό το «μπλε κύμα» πράγματι υλοποιηθεί, αναμένω ότι θα ακουστεί ένας τεράστιος αναστεναγμός ανακούφισης σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς θα αποτελέσει μια σημαντική, αν όχι μοιραία, οπισθοδρόμηση για τον «Τραμπισμό».

Ωστόσο, δεν πρέπει να αφήσουμε τη βραχυπρόθεσμη ανακούφιση μιας νίκης τον Νοέμβριο, να μας τυφλώσει ως προς τις μακροπρόθεσμες πραγματικότητες. Ο Τραμπισμός δεν προέκυψε από το πουθενά – δηλαδή, ως μια ατυχής κλήρωση των καρτών της δημοκρατίας.

Αντίθετα, ο Τραμπ και ο Τραμπισμός αποτελούν το αποκορύφωμα μιας απειλής δεκαετιών για την αμερικανική δημοκρατία, για τον ηθικό, νομικό και κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας.

Υπάρχει μια ευθεία γραμμή που ξεκινά από τα χρήματα των αδελφών Κοχ, σε συμμαχία με τους υποστηρικτές του (ρατσιστικού) διαχωρισμού και τους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, περνάει από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ρόμπερτς, διατρέχει το «MAGA-ποιημένο» Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, τη βιομηχανία κρυπτονομισμάτων και την τεχνολογική «αδελφότητα», και καταλήγει στον Τραμπ.

Και θα χρειαστεί μια αποφασιστική, ατρόμητη και αδιάφθορη νέα γενιά Δημοκρατικών για να νικήσει αυτή την πολυκέφαλη Ύδρα.

Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι ο «Τρελός Βασιλιάς» Ντόναλντ θα διατηρήσει ακόμα μεγάλο μέρος της εξουσίας, ακόμη και με ένα Δημοκρατικό Κογκρέσο. Δεν θα αισθανθεί ότι απογοήτευσε την Αμερική, θα πιστεύει ότι η Αμερική τον απογοήτευσε και θα προσπαθήσει να τιμωρήσει την χώρα αναλόγως.

Έτσι, θα χρησιμοποιήσει την εναπομένουσα εξουσία του εκδικητικά, όχι μόνο εναντίον των νικηφόρων Δημοκρατικών, αλλά και εναντίον του αμερικανικού λαού.

Και αν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τον Λευκό Οίκο το 2028, θα κληρονομήσουν μια σοβαρά πληγωμένη χώρα.

Έτσι, ενώ μπορεί να έχουμε κάθε λόγο να πανηγυρίσουμε αν οι εκλογές εξελιχθούν όπως προβλέπεται τον Νοέμβριο, μην βγάλετε ακόμα τον εξοπλισμό μάχης σας. Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας.