Νίκος Χριστοδουλάκης: Υπόδειγμα
O πρωτος πολιτικός που παραδίδει την πρώτη αξιόπιστη επιστημονικά και έντιμη πολιτικά αξιολόγηση είναι ο Νίκος Χριστοδουλάκης.
Συνοπτική παρουσίαση του Ιανού της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας: με το ένα πρόσωπο θεμελίωσε τον πιο άρτιο κοινοβουλευτισμό, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και με το άλλο, τα δυο κεντρικά κόμματα του μεταπολιτευτικού συστήματος, οδήγησαν τη χώρα σε χρεοκοπία, εντός της Ευρωζώνης.
Για να αποφύγει την κήρυξη πτώχευσης, η Ελλάδα οδηγήθηκε σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και μπηκε στο προκρούστειο κρεβάτι της βίαιης προσαρμογής – όχι μόνο στα δημοσιονομικά.
Με τρία διαδοχικά Μνημόνια, που υπέγραψαν κυβερνήσεις τριών διαφορετικών αποχρώσεων- καθώς και η Αριστερά «πούλησε τη ψυχή της» στο διάβολο- – πήρε τρία δάνεια σωτηρίας και έδωσε εθνική ανεξαρτησία -υλοποιώντας τρία προγράμματα ανατροπών του μεταπολιτευτικού μοντέλου της.
Εν τέλει, η οικονομία σταθεροποιήθηκε, η συμμετοχή στον κεντρικό ευρωπαϊκό κύκλο διασφαλίσθηκε και το χρέος ρυθμίσθηκε, αλλά η κοινωνία γονάτισε από την ύφεση και τις περικοπές.
Αυτά εγκατέστησαν ενα συγκεκριμένο τύπο πολιτικής έντασης στο δημοσιο βίο την πολιτική ένταση: τον ανταγωνισμό των διαφορετικών εκδοχών για τις ρίζες και τους αίτιους της κρίσης και τη διαχείριση της πραγματικότητας που διαμόρφωσε.
Ανάμεσα στον Καραμανλή- που δεν έχει μιλήσει ακόμη- τον Γ. Παπανδρέου όπου παπαγαλίζει «αμάρτησα για τη σωτηρία», που δεν του ανέθεσε κανεί ς- τον Σαμαρά, που κομπάζει ως αντιμνημονιακός και μνημονιακός ταυτόχρονα, τον Τσίπρα που αλλαξοπίστησε και αυτοπυροβολήθηκε με την «Ιθάκη» και τον Μητσοτάκη, που σταδιοδρομεί προβάλλοντας ότι η Ιστορία άρχισε τον 2015 και ο ιδιος μετετρεψε τη δυστοπία σε Παραδεισο το 2019, υπάρχουν βάθη απροσμέτρητα.
Η χώρα δεν αναγνωρίσει τη σύγχρονη περίοδό της, στην οικονομία, την κοινωνική οργάνωση και την πολιτική, επειδή οι ταγοί της δεν έχουν θάρρος ή επάρκεια να μιλήσουν χωρίς κομματικές σκοπιμότητες. Όλες οι αφηγήσεις είναι θολές, αντιφατικές και ελλιπείς. Και όταν οι πολιτικοί δεν αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους, ανάκαμψη δεν μπορει να υπάρξει.
Η πλήρης αποτίμηση της περιόδου που άρχισε το 2008 και συνεχίζεται έγινε από έναν τραπεζίτη: τον Μιχάλη Σάλλα, με το βιβλίο «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα και τι θα μπορούσε να διορθωθεί». Και ο πρωτος πολιτικός που παραδίδει την πρώτη αξιόπιστη επιστημονικά και έντιμη πολιτικά αξιολόγηση είναι ο Νίκος Χριστοδουλάκης.
Αθροίζοντας την αρθρογραφία του στο βιβλίο «Μετά τα Μνημόνια , Οι χαμένες ευκαιρίες» – κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Παπαζήση» , με πρόλογο του δημοσιογράφου Αντώνη Καρακούση – αποδίδει τα των Καισάρων στους Καίσαρες.
Εξετάζοντας την ουσία, καταλογίζει στον Παπανδρέου ότι «υπήρχε και άλλος δρόμος», για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής εκτροπής της κυβέρνησης Καραμανλή και πιστώνει τον Τσίπρα με τη ρύθμιση του χρέους – αλλά του χρεώνει την υπονόμευση της παραγωγική ανάταξης, με την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας.
Αναγνωρίζει στον Μητσοτάκη ανάκαμψη στους δείκτες της οικονομιας , αλλά αποκαλύπτει και τις πονηρίες της: δεν οφείλεται σε υγιές σχέδιο αλλά στα 60 δισ. της πανδημίας που «έριξε» στην κατανάλωση και τις ευκολίες του Ταμείου Ανάκαμψης. Η εθνική παραγωγικότητα υποτάχθηκε στην φαυλότητα της κατανομής διάθεσης και τον «βολικό πληθωρισμό» που γεμίζει τα κρατικά ταμεία, προς κομματική χρήση.
Η διαδρομή του συγγραφέα -αρθρογράφο, αποτελεί τεκμήριο αξιοπιστίας. Παρών στους αγώνες των συνομήλικών του, ως εμβληματικό προσωπο του Πολυτεχνείου, πρώτα σπούδασε , εργάσθηκε και μετά μπηκε στο δημόσιο βίο- μεταφέροντας και την ηθική της γενιάς του.
Όπως ηταν υποδειγματική η παρουσία του στο δημοσιο βίο – όταν εκπροσωπούσε στην «εκσυγχρονιστική» περίοδο Σημιτη, άλλη αντίληψη από τον άξονα Παπαντωνίου – Στουρνάρα, έτσι είναι και η εξιστόρηση της εποχής ακολούθησε….
Δεν υπάρχουν σχόλια