ΗΓκίλφόιλ επενέβαινε στην πολιτική και επιχειρηματική ζωή της χώρας, η οποία συμπεριφέρεται σαν αποικία. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στα 70 χρόνια από την ταινία «Η Θεία από το Σικάγο», σχολίασε ο Στέλιος Κούλογλου σε συνεντεύξεις του σε ΟΡΕΝ, ΟΝΕ Channel, ITV Ιωαννίνων και Ράδιο Θεσσαλονίκη.

Ανέλυσε επίσης την ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, τα κυβερνητικά μέτρα για την ακρίβεια, τις νέες αποκαλύψεις για το κατασκοπευτικό Pegasus και τη διαμάχη ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ. Ο Στέλιος Κούλογλου μίλησε με τους Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου και Σπύρο Χαριτάτο, Ηλιάνα Κουρλαμάνη, Βλάση Ντόκα και Στέφανο Διαμαντόπουλο.

Τα κυριότερα σημεία:

Η υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι βασικά αποτέλεσμα συγκρούσεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ανάμεσα στη διοίκηση Τραμπ και τη διπλωματική υπηρεσία.

Ο Τραμπ έχει απαξιώσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Στις επιλογές των πρεσβευτών κάνει ότι θέλει.

Οι διαρροές από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα

Στην Αθήνα τοποθετήθηκε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, πρώην σύντροφος του γιου του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ στο Παρίσι διορίστηκε ο Τσαρλς Κούσνερ, συμπέθερος του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος είχε καταδικαστεί στο παρελθόν σε ποινές φυλάκισης. Τέτοιες επιλογές έχουν προκαλέσει δυσαρέσκεια στους κόλπους της αμερικανικής διπλωματικής υπηρεσίας.

Η Γκίλφοϊλ, από την πλευρά της, εκτέθηκε για πολλούς λόγους. Είχε επιδείξει κακή συμπεριφορά απέναντι στο προσωπικό της πρεσβείας, ενώ παράλληλα λειτουργούσε ως εκπρόσωπος συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων παρά ως διπλωμάτης.

Η δραστηριότητά της στην Ελλάδα συνδέθηκε με επιχειρηματικές επιδιώξεις και με την προνομιακή μεταχείριση συγκεκριμένων εταιρειών, προκαλώντας αντιδράσεις και μεταξύ ανταγωνιστικών οικονομικών συμφερόντων.

Oι περισσότερες διαρροές που οδήγησαν στην αποπομπή της προέρχονταν από την Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.

Είδε Τσίπρα, Σαμαρά αλλά όχι Ανδρουλάκη

Έδινε επίσης, την εντύπωση ότι επιχειρούσε να επηρεάσει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Είχε συναντήσεις με πολιτικά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς, ενώ δεν είχε συναντήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκο Ανδρουλάκη.

Η ελληνική κυβέρνηση και τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης καλλιέργησαν την ιδέα ότι η άφιξη της Γκίλφοϊλ θα μπορούσε να επηρεάσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Εδώ επιστρέφουμε στη γνωστή «θεία από το Σικάγο», την παλιά ελληνική κωμωδία με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Ορέστη Μακρή. Σχεδόν 70 χρόνια μετά, φαίνεται ότι εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως θα έρθει κάποιος από την Αμερική για να μας σώσει.

Είναι μια αντίληψη τριτοκοσμική, η οποία δεν αρμόζει σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της διαθέτει σταθερή, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία δεν εξαρτάται από το ποιος είναι ο εκάστοτε πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτή είναι νοοτροπία αποικίας που περιμένει με αγωνία ποιον ύπατο θα διορίσει η Μητρόπολη.

Η ντροπιαστική στάση των περισσότερων ΜΜΕ

Η ευθύνη των μέσων ενημέρωσης είναι επίσης μεγάλη. Το 2015, όταν η Γκίλφοϊλ εργαζόταν στο Fox News, είχε χαρακτηρίσει τους Έλληνες τεμπέληδες και είχε υποστηρίξει ότι έπρεπε να τιμωρηθούν. Παράλληλα, είχε αποχωρήσει από το κανάλι έπειτα από καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά και σεξουαλική παρενόχληση.

Ωστόσο, όταν διορίστηκε πρέσβειρα στην Αθήνα, οι δημοσιογράφοι όχι μόνο δεν έθεσαν αυτά τα ζητήματα αλλά την παρουσίασαν περίπου ως τη σωτήρα που θα εξασφάλιζε στην Ελλάδα προνομιακή πρόσβαση στην Ουάσιγκτον και τη μετέτρεψαν σε ένα είδος ροκ σταρ.

Πρόκειται για μια εικόνα που αποκαλύπτει πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η αντίληψη ότι η χώρα χρειάζεται την έγκριση ή την προστασία μιας μεγάλης δύναμης για να προχωρήσει.

Το δείπνο. Η ελληνική κυβέρνηση διαψεύδει άλλα αντί άλλων

Ιδιαίτερη σημασία έχει το περιστατικό στο διαβόητο δείπνο με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, και άλλους καλεσμένους.

Η Γκίλφοϊλ, η οποία ήτανε σε εύθυμη κατάσταση αλλά και σε υπερδιέγερση…..είπε ότι ρίξαμε την κυβέρνηση στη Ρουμανία γιατί δεν μας έκανε το χατίρι με το φυσικό αέριο και είπε ότι μπορούμε το ίδιο να κάνουμε και στην Ελλάδα.

Αλλά το ‘πε θεωρητικά, μεταξύ τύρου και αχλαδίου. Εκεί αντέδρασε ο Παπασταύρου και είπε ότι, «Όχι, στην Ελλάδα είναι… έχουμε ανεξαρτησία» και τα λοιπά. Τότε τον τράβηξε από τη γραβάτα, για να δείξει ότι αυτή κάνει κουμάντο.

Δεν το είπε όμως με τη μορφή συγκεκριμένης απειλής. Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, αντί να διαψεύσει το συγκεκριμένο περιστατικό, άρχισε να διαψεύδει κάτι που κανείς δεν είχε ισχυριστεί: ότι »δεν τέθηκε ζήτημα απειλής κατά της χώρας». Χωρίς να απαντά στο πραγματικό ερώτημα, δηλαδή αν ειπώθηκαν τα συγκεκριμένα λόγια.

Ο Σταύρος Παπασταύρου ήταν παρών στο δείπνο. Αν ήθελε να κλείσει την υπόθεση, θα μπορούσε να δηλώσει απλώς ότι δεν ειπώθηκε τίποτε τέτοιο. Δεν το έκανε.

Γιατί δεν κλήθηκε η Αμερικανίδα πρέσβειρα στο υπουργείο Εξωτερικών για εξηγήσεις; Γιατί δεν υπήρξε σαφής αντίδραση από την ελληνική πλευρά; Αυτά είναι ουσιαστικά ερωτήματα.

Pegasus: οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές στην Πολωνία

Η νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση του Ντόναλντ Τουσκ στην Πολωνία ξεκίνησε έρευνες που απέδειξαν ότι η προηγούμενη ακροδεξιά κυβέρνηση χρησιμοποιούσε το κατασκοπευτικό λογισμικό Pegasus για να παρακολουθεί τη μισή χώρα: ολόκληρη την τότε αντιπολίτευση, δημοσιογράφους, αλλά και δικαστικούς ή εισαγγελείς που ερευνούσαν υποθέσεις διαφθοράς.

Η διαρροή ευαίσθητων στοιχείων σε ξένη μυστική υπηρεσία, συνιστά εθνική προδοσία και έγκλημα κατά της χώρας, όπως άλλωστε τόνισε και ο Πολωνός πρωθυπουργός

Είναι σημαντικό πώς αποδείχθηκε ότι οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες που υποκλέπτονται. Δεν ισχύει το επιχείρημα-που χρησιμοποιούν και στην Ελλάδα οι δράστες του Predator- ότι απλώς πουλούν ένα σύστημα σε μία κυβέρνηση και μετά δεν φέρουν καμία ευθύνη.

Αντίθετα, με όπλο τις κλεμμένες πληροφορίες μπορούν έτσι να εκβιάζουν πολιτικούς και να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις σε άλλες χώρες.

Στη δική μου περίπτωση, επιτέθηκαν στο κινητό μου με το Pegasus για να μάθουν τι ετοιμάζουμε για την Ελλάδα. Για αυτό τον λόγο μιλάω για «ελληνικό δάκτυλο».

Οι δημοσκοπήσεις, η αλήθεια και το τριπολικό σύστημα

Οι δημοσκοπήσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό και επιφυλάξεις. Δεν αποτελούν μόνο φωτογραφίες μιας συγκεκριμένης στιγμής, αλλά υπάρχει και ένα πρόσθετο πρόβλημα στην Ελλάδα: διαθέτουμε περισσότερες εταιρείες δημοσκοπήσεων από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Οι εταιρείες αυτές δεν μπορούν λοιπόν να επιβιώσουν μόνο από τις δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούν. Αναλαμβάνουν και άλλες εργασίες, μεταξύ των οποίων κυβερνητικά έργα, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα για τις σχέσεις τους με την πολιτική εξουσία και το χρήμα. Υπάρχει ο κίνδυνος τα αποτελέσματα να επηρεάζονται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ώστε να εξυπηρετούν εκείνους που χρηματοδοτούν τις μετρήσεις.

Ακόμη κι αν λάβουμε υπόψη αυτές τις επιφυλάξεις, η σημερινή εικόνα δείχνει ένα τριπολικό πολιτικό σύστημα, με τη Νέα Δημοκρατία λίγο πάνω από το 25%, την ΕΛ.Α.Σ στη δεύτερη και το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση.

Σαμαράς και ακροδεξιά, ως παράγοντες εξελίξεων

Το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ φαίνεται να έχουν φτάσει σε ένα όριο, πάνω από το οποίο δυσκολεύονται να κινηθούν. Αντίστοιχα, η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει τη δική της φθορά.

Υπάρχουν, ωστόσο, δύο παράγοντες που θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά την εικόνα: η πιθανή ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά και η δυναμική της ακροδεξιάς.

Ο Σαμαράς θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικές απώλειες στη Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και ένα ποσοστό της τάξης του 5% θα είχε καθοριστική επίδραση στους σημερινούς συσχετισμούς.

Παράλληλα, πρέπει να παρακολουθούμε την άνοδο της ακροδεξιάς, η οποία αποτελεί ευρύτερο ευρωπαϊκό φαινόμενο και εμφανίζει ανησυχητική δυναμική ακόμη και στις νεότερες ηλικίες.

Τα τρία βασικά κόμματα του σημερινού πολιτικού σκηνικού είναι δημοκρατικά, αλλά αποτελούν και μέρος του προβλήματος. Έχουν φθαρεί, το καθένα για διαφορετικούς λόγους, από την προηγούμενη ή τη σημερινή άσκηση της εξουσίας και δεν έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια πειστική πρόταση για τη χώρα.

Αυτή η αδυναμία δημιουργεί ένα πολιτικό κενό, το οποίο μπορεί να καλυφθεί είτε από νέους πολιτικούς σχηματισμούς, είτε από την κοινωνική αντίδραση και την αγανάκτηση.

ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ: Η δημοσκοπική φτώχεια φέρνει γκρίνια

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Στην περίπτωση της ελληνικής αντιπολίτευσης, πρόκειται κυρίως για δημοσκοπική φτώχεια, η οποία τροφοδοτεί τις διαμάχες μεταξύ των κομμάτων.

H αντιπαράθεση μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του Αλέξη Τσίπρα δεν ωφελεί κανέναν από τους δύο.

Ο Τσίπρας φαίνεται ότι αντιλήφθηκε πως η προσπάθεια να εμφανιστεί με ένα περισσότερο κεντρώο προφίλ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Έκανε ορισμένες αλλαγές στην τακτική του, στράφηκε περισσότερο προς τα αριστερά και υπογράμμισε ότι ο πραγματικός του αντίπαλος είναι η Νέα Δημοκρατία και όχι το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, όταν οι δύο πλευρές επανέρχονται στις αλληλοκατηγορίες, καταλήγουν να υπονομεύουν και οι ίδιες τις δυνατότητές τους.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η πλευρά Τσίπρα έχουν παρουσιάσει μια πειστική στρατηγική για το πώς θα φτάσουν στην κυβέρνηση.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ότι μπορεί να ξεπεράσει τη Νέα Δημοκρατία, ενώ ούτε ο Τσίπρας έχει δείξει με ποιον τρόπο θα μπορούσε να συγκροτήσει μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία.

Τα κόμματα που θέλουν να κυβερνήσουν πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες πώς σκοπεύουν να κερδίσουν τις εκλογές και να σχηματίσουν κυβέρνηση. Δεν αρκεί να διαμαρτύρονται ή να διεκδικούν ένα μεγαλύτερο ποσοστό στις δημοσκοπήσεις.

Η απάντηση βρίσκεται στις συνεργασίες. Μόνο αν υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των δυνάμεων της αντιπολίτευσης μπορεί να δημιουργηθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των κομμάτων είναι αναπόφευκτος, καθώς διεκδικούν ψήφους από παρόμοια ακροατήρια. Όμως ο ανταγωνισμός δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εχθρότητα και δεν πρέπει να καταστρέφονται οι γέφυρες επικοινωνίας.

Σήμερα, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ πυροβολούν το ένα κόμμα το άλλο, αλλά πυροβολούν και τα πόδια τους.

Τα μέτρα για την ακρίβεια

Τα μέτρα στήριξης που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι κατώτερα των περιστάσεων. Τα επιδόματα είναι καλοδεχούμενα, αλλά δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ακρίβειας.

Μια οικογένεια που πέρυσι αγόραζε πετρέλαιο θέρμανσης προς 110 ευρώ, φέτος καλείται να το πληρώσει 155 ευρώ, με την τιμή να ενδέχεται να φτάσει ακόμη και τα 160 ευρώ. Αυτό σημαίνει μια επιβάρυνση περίπου 500 ευρώ σε ετήσια βάση για ένα μέσο νοικοκυριό. Πού θα βρει αυτά τα χρήματα, όταν την ίδια στιγμή αυξάνονται οι τιμές στα σούπερ μάρκετ, στα σχολικά είδη και σχεδόν σε όλες τις υπηρεσίες που χρειάζεται υποχρεωτικά να χρησιμοποιεί ένας πολίτης;

Η κυβέρνηση πρέπει να μειώσει τον ΦΠΑ σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης, καθώς και τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα.

Ο κ. Μητσοτάκης επικαλείται περιορισμούς από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως αυτό δεν ισχύει με τον τρόπο που παρουσιάζεται. Με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο, υπάρχουν περιθώρια για τις εθνικές κυβερνήσεις να αποφασίζουν μειώσεις φόρων σε συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων.

Υπάρχει, άλλωστε, και ένα ζήτημα κοινής λογικής. Όταν αυξάνεται η τιμή της βενζίνης ή του πετρελαίου, αυξάνονται ταυτόχρονα και τα φορολογικά έσοδα του κράτους. Γιατί τα πρόσθετα έσοδα που προκύπτουν από τις ανατιμήσεις να μην επιστρέφουν στους πολίτες, μέσω της μείωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης και του ΦΠΑ σε βασικά είδη;

Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν αποτυπώνεται πάντοτε στις δημοσκοπήσεις με την πραγματική της ένταση.

Ήδη στην Αθήνα έχουν ξεκινήσει φοιτητικές διαμαρτυρίες, στα πρότυπα κινητοποιήσεων που βλέπουμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μια νεολαία που δεν βλέπει πλέον προοπτική για το μέλλον της αρχίζει να διεκδικεί πιο ενεργό ρόλο. Και οι αντιδράσεις αυτές ενδέχεται να επεκταθούν.

Η σύνοδος κορυφής και η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί ένα ακόμη ισχυρό δείγμα ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε βαθιά κρίση, ίσως βαθύτερη από κάθε άλλη φορά. Η Ένωση άγεται και φέρεται από τις επιδιώξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να διαθέτει μια πραγματικά ανεξάρτητη στρατηγική.

Οι ΗΠΑ την ενέπλεξαν στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, αφήνοντάς την να σηκώσει το μεγαλύτερο οικονομικό βάρος, ενώ οι ίδιες άρχισαν να πωλούν στην Ευρώπη ακριβό αμερικανικό φυσικό αέριο. Η Ελλάδα, μάλιστα, έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον ενεργειακό διάδρομο.

Στη συνέχεια, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ βρέθηκε αντιμέτωπος με τις επιπτώσεις της ανόδου των τιμών της ενέργειας, μεταξύ άλλων και λόγω του τυχοδιωκτικού πολέμου με το Ιράν, επιδίωξε συνεννόηση με τη Ρωσία, ακυρώνοντας την πολιτική κυρώσεων κατά της Μόσχας που είχαν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρέθηκε να έχει μείνει μόνη με τις κυρώσεις, χωρίς να γνωρίζει πώς να διαχειριστεί την κατάσταση. Αντί να αναζητήσει μια πολιτική εξόδου από την κρίση, προχώρησε πρόσφατα στην επιβολή νέων κυρώσεων, χωρίς να διαφαίνεται κάποια ουσιαστική προοπτική επίλυσης του προβλήματος.

Αυτό που θα έπρεπε να είχε γίνει εξαρχής ήταν να επιδιωχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τ την προμήθεια φθηνότερου πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Λίγους μήνες μετά την έναρξη του πολέμου το 2022, υπήρχε περιθώριο για μια συμφωνία. Στις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης, Ουκρανοί και Ρώσοι είχαν προσεγγίσει μια συμφωνία. Η βρετανική κυβέρνηση, υπό τον τότε πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον, διαδραμάτισε ρόλο στον τερματισμό των διαπραγματεύσεων.

Σήμερα, η Ευρώπη βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Οι τιμές της ενέργειας και το συνολικό κόστος ζωής επιβαρύνουν τις κοινωνίες, ενώ ήδη καταγράφονται αντιδράσεις σε πολλές χώρες. Το επόμενο διάστημα ενδέχεται να δούμε ακόμη περισσότερες κοινωνικές εκρήξεις, καθώς ιδιαίτερα τα φτωχότερα νοικοκυριά δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους.

«Γεννημένος δύο φορές»: Ένα ντοκιμαντέρ για τη δημοκρατία και τη μνήμη

Το ντοκιμαντέρ «Γεννημένος δύο φορές» έκανε πρεμιέρα με μεγάλη επιτυχία και απέσπασε ιδιαίτερα θετικές κριτικές.

Πρωταγωνιστής είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, τον οποίο γνώρισα στις Βρυξέλλες. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας και του lockdown, έπαιζε πιάνο από το παράθυρό του, προσπαθώντας να δώσει κουράγιο στους γείτονές του.

Είναι επιζών του Ολοκαυτώματος. Η μητέρα του τον έσπρωξε έξω από το τρένο που μετέφερε την οικογένειά του προς το Άουσβιτς, σώζοντάς του τη ζωή.

Σήμερα, σε ηλικία 95 ετών, εξακολουθεί να έχει τη δική του ομάδα τζαζ και να μιλά σε σχολεία, υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία και αντιτιθέμενος στην ακροδεξιά.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική προσωπικότητα, που συνδέει την προσωπική εμπειρία της επιβίωσης με τη διαρκή μάχη για τη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.