Κασιδιάρηδες και κασιδιαρίζοντες
του Γιώργου Τραπεζιώτη
- Είναι ανατριχιαστικό τα σύγχρονα «Όχι» απέναντι στον φασισμό, στον ναζισμό και στους σύγχρονους εκφραστές τους – που δηλώνουν παρόντες, ξανά – να εξαντλούνται σε παρελάσεις και στην αναπαραγωγή των γνωστών ανιστόρητων νεο-μεταξικών αφηγημάτων; Σαφώς και είναι.
Και γίνεται ακόμη πιο ανατριχιαστικό εάν αναλογιστεί κανείς, όσα συνέβησαν χθες στην Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου τα ΜΑΤ έδειραν με την ψυχή τους «αποκαθιστώντας την τάξιν» αλλά «και την ασφάλειαν», αντιφασίστες που είχαν συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθούν για την ομιλία που έκανε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, ο καταδικασμένος για συμμετοχή στην εγκληματική ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή και άρτι αποφυλακισθέντας, Ηλίας Κασιδιάρης.
Τί κάνουν όμως για να αλλάξει αυτό, οι αρμόδιοι; Συγχρόνως όμως τί κάνουμε κι εμείς ως πολίτες, ο καθένας και η καθεμιά ξεχωριστά; Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα, ένα-ένα.
Η πολιτεία, τουλάχιστον στην παρούσα κυβερνητική της εκδοχή, κάνει απολύτως τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση. Αντιλαμβάνεται το δικαίωμα του συνέρχεσθαι μάλλον ως… παραχώρηση, ενώ αισθάνεται και ως νόμιμη ιδιοκτήτρια των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας. Τι κι αν το κάλεσμα για την χθεσινή συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη αφορούσε σε διαμαρτυρία απέναντι σε κάποιον που παριστάνει πως χαιρετάει «αρχαιελληνικά», το μπράτσο του οποίου «κοσμεί» η σβάστικα, ενώ το 1940 οι πολιτικοί του πρόγονοι ήταν με τους «άλλους»; Οι εντολές στις δυνάμεις καταστολής ήταν σαφείς και το ποιους είχαν στόχο, ακόμη σαφέστερο.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εντός κι εκτός Βουλής, αλλά όχι όλα, πολύ σωστά εξέδωσαν ανακοινώσεις καταδικάζοντας τόσο την ανοχή απέναντι στους Κασιδιάρηδες, όσο κι εκείνη απέναντι στους κασιδιαρίζοντες. Αρκεί όμως αυτό; Μάλλον όχι. Στο δρόμο προς τις κάλπες, στον δημόσιο διάλογο τίθενται μία σειρά από σοβαρά ερωτήματα που αφορούν στην καθημερινότητά μας. Και τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου, καταθέτουν τις προτάσεις τους προκειμένου οι πολίτες να κρίνουμε και να επιλέξουμε. Για την φασιστική φουσκοθαλασσιά που σαρώνει τον καιρό αυτό στις τάξεις των νέων παιδιών δεν ακούγεται παρά ελάχιστα. Σαν να μην υπάρχει, σαν να μην συμβαίνει όλη αυτή η αντιδραστική, κατάμαυρη διεργασία στην βάση της κοινωνίας που απειλεί να δηλητηριάσει – αν δεν το έχει καταφέρει ήδη – ένα κομμάτι της επόμενης μέρας της, του ίδιου του μέλλοντός της. Οι δημοσκόποι ταυτόχρονα, δεν μετρούν το φαινόμενο, επισήμως άγνωστο γιατί, με αποτέλεσμα τελικά να ελλοχεύει ο κίνδυνος να τα βρούμε όλα ξανά μπροστά μας, και μετά που θα είναι αργά, να αρχίσουν πάλι οι περισσότεροι να πέφτουν από τα σύννεφα.
Την ίδια ώρα, το «σινάφι» μας, επικυριαρχούμενο και αυτό από τις δυνάμεις του δήθεν καθωσπρεπισμού και της (τοξικότατης όπως έχει αποδειχθεί) «μετριοπάθειας», επιμένουν στην ίδια συνταγή. Είδηση δεν είναι ότι ένας φασίστας-ναζί μιλάει ανήμερα της εθνικής επετείου. Είδηση δεν είναι επίσης ούτε το αγριότατο ξύλο των ΜΑΤ στους διαδηλωτές. Είδηση είναι, «τα επεισόδια στην καρδιά της Θεσσαλονίκης» – και πάρε τηλεοπτικά πλάνα με το κιλό. Διότι ως γνωστόν, η «κομμουνιστική απειλή», είναι η… απειλή και η «θεωρία των δυο άκρων» υπάρχει για να στοχεύει μόνο το ένα «άκρο». Την Αριστερά.
Και μέσα σε όλο αυτό τον κουρνιαχτό, τίθεται βέβαια και το κρίσιμο ερώτημα-γέφυρα που ενώνει τις δύο όχθες. Την μιντιακή που αποτελεί την… χερσόνησο της πολιτειακής, με εκείνη του πιο συντηρητικού-αντιδραστικού κομματιού της κοινωνίας. «Ωραίοι δημοκράτες είστε!», λένε. «Δεν έχει δηλαδή δικαίωμα ο Κασιδιάρης να μιλήσει; Μόνο εσείς να διαδηλώνετε;».
Το ερώτημα αυτό όμως εκτός από παρελκυστικό, δεν είναι ούτε καινούργιο. Ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ, έχει περιγράψει με σαφήνεια το «Παράδοξο της Ανεκτικότητας». Μια κοινωνία που ανέχεται απεριόριστα εκείνους που επιδιώκουν να καταργήσουν την ανεκτικότητα, κινδυνεύει τελικά να χάσει την ίδια της την ελευθερία. Η δημοκρατία, όταν διαθέτει ισχυρούς θεσμούς και υπερασπίζεται τις αρχές της, δεν είναι υποχρεωμένη να παραμένει άοπλη απέναντι σε όσους επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τις ελευθερίες της για να υπονομεύσουν τις ίδιες της τις αρχές. Η επίκληση της δημοκρατίας λοιπόν ως επιχείρημα από φασίστες και νεοναζί, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την κανονικοποίηση του ναζισμού. Γιατί τότε το ερώτημα δεν αφορά στο εάν η δημοκρατία ανέχεται τους εχθρούς της, αλλά το αν, στο όνομα αυτής της ανοχής, τους επιτρέπει να υπονομεύουν τις προϋποθέσεις της ίδιας της ύπαρξής της.
«Ναι, αλλά μίλησε σε ιδιωτικό χώρο! Τί λόγος τους πέφτει;», λένε επίσης – και το ερώτημα το διατυπώνουν και «συνάδελφοι», στο όνομα πάντα της «διατηρήσεως της τάξεως και της ασφάλειας» των πολιτών. Πολίτες οι οποίοι μάλλον κινδυνεύουν περισσότερο ας πούμε από τις διαδηλώσεις, παρά από τον φασιστικό-ναζιστικό εσμό που ανακάμπτει.
Κάθε «ιδιώτης» όμως έχει ευθύνη. Γιατί ακόμη και της «εταιρικής», προηγείται η «ατομική» ευθύνη, αυτή των πολιτών – του καθενός μας και της καθεμιάς ξεχωριστά. Απέναντι στο φίδι του φασισμού που άρχισε πάλι να σουλατσάρει στα πόδια μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια