Τάκης Λιδωρικιώτης / Διαγωνισμός υπερβολής και χοντράδας
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Τελευταία αρκετοί πολιτικοί αρχηγοί προχώρησαν στην έμμεση παραδοχή ότι βρίσκονται στην τελευταία πράξη του δράματος κι αισθάνονται κάπως χειραφετημένοι για το παρακάτω.
Μοιάζει δηλαδή σαν να τους είναι σχετικά αδιάφορες οι εξελίξεις αφότου θα έχει πέσει η εκλογική αυλαία, ως να μην προβλέπεται περαιτέρω συμμετοχή τους. Τουλάχιστον όχι αν οι εξωπραγματικοί στόχοι που έθεσαν για τον εαυτό τους δεν ευοδωθούν.
Παίζουν πράγματι το τελευταίο τους χαρτί;
Την αρχή μάλλον έκανε ο κ Τσίπρας με το σπαραξικάρδιο δίλημμα «ή ΕΜΕΪΣ ή ΚΑΝΕΙΣ». Με το Εμείς εννοούσε προφανώς εγώ ή το πολύ-πολύ: Εγώ κι η Μαριζέτα κι ο Νυφούδης κι άλλα τσικό. Υποτίθεται ότι επέλεξε αυτό το λεκτικό σχήμα για να υπογραμμίσει ότι έχει καπαρώσει (;) την θέση του βασικού ανταγωνιστή του απερχόμενου Κυριάκου. Όλοι ξέρουν ότι ο κ Τσίπρας αρέσκεται στις συνθηματολογικές απλοποιήσεις αλλά σπανίως τις εννοεί. Ακολούθησε όμως ένας παράδοξος συναγωνισμός χοντράδας κι απο τους υπόλοιπους
Η κ Καρυστιανού είπε ότι αν τυχόν δεν μπει στην Βουλή, θα φύγει από την χώρα! Βεβαίως εισιτήρια δεν πρέπει να έχει κλείσει δεδομένου ότι ταυτοχρόνως μιλά για πιθανή αυτοδυναμία της. ‘Ο,τι πάντως ξεκίνησε ως συναισθηματικός εκβιασμός κατέληξε μάλλον ως μια τρικυμία εν κρανίω, μέσα στην προσπάθεια να βρει ένα πειστικό reason why για όσους σκέφτονται ακόμη να την ψηφίσουν.
Αν όμως για την Καρυστιανού υπάρχει το ελαφρυντικό της απειρίας, τι να πει κανείς για τον κ Ανδρουλάκη που επιμένει να θέτει ως κυρίαρχη εκλογική διακύβευση το αν θα είναι αυτός πρώτος, έστω με μια ψήφο. Άλλως προειδοποιεί ότι μας περιμένει η σκληρή τιμωρία μιας τρίτης δεξιάς τετραετίας μιας κι ο ίδιος ως ‘μη πρώτος’, θα περιοριστεί σε μη κυβερνητικό ρόλο.
Η σκληρή πραγματικότητα υπαγορεύει ότι πόρω απέχει της πρωτιάς κι ίσως κινδυνεύει να βρεθεί εκτός βάθρου, χάνοντας ακόμη και την τρίτη θέση από τον Σαμαρά. Θεωρεί άραγε ότι αυτή η πολιτική στρουθοκαμήλου περί πρωτιάς κάτι προσθέτει;
Η αποθέωση πάντως του μαξιμαλισμού εκ μέρους κάποιου που δεν έχει πια τίποτε να χάσει, υπήρξε η πρωθυπουργική εξαγγελία για εκλογικό στόχο άνω του 40% κι άνετη αυτοδυναμία. Θα πείτε γενέθλια είχαν, κάτι φάγανε κάτι ήπιανε, είπανε και μια κουβέντα παραπάνω. Δεν πάει όμως έτσι γιατί τον πήχη αυτό όλοι θα τον θυμούνται την Κυριακή το βράδυ. Φαίνεται όμως ότι ο κ Μητσοτάκης το έχει πάρει απόφαση πως τα ψωμιά του τελείωσαν και κοιτάζει πια τι θα κάνει όταν θα μεγαλώσει.
Ο σώζων εαυτόν σωθήτω
Απόδειξη της εκ μέρους του κ Μητσοτάκη πλήρους αδυναμίας αναστροφής της κατάστασης είναι η παραμονή στα υπουργεία του longevity Αδώνιδος και του μπαζαίου Φλωρίδη. Είναι ακόμη η εμφάνιση προσωπικής ατζέντας εκ μέρους τόσων πολλών παραγόντων της ΝΔ, ακόμη και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Π Μαρινάκη που είπε άλλωστε και την πιο αλαζονική χοντράδα της περιόδου (περιστολή επιδόματος ανεργίας).
Αστείοι μεν αλλά χαρακτηριστικοί του κλίματος ο σωζων εαυτόν σωθήτω που επικρατεί στην ΝΔ ήταν κι οι “αυθόρμητοι” εναγκαλισμοί του Προέδρου Πατούλη μετά του γραμματέως της ΝΔ Πατατούλη-Κυρανάκη. Η ζημία στην γενική εικόνα του ταλαίπωρου κόμματος αντιρροπείται φαίνεται απο την παρεχόμενη υποστήριξη Πατούλη προς Πατατούλη στην εκλογική μάχη της Β3
Τακτική στόχευση
Ο μεγαλεπήβολος στόχος του >40% αποτελεί ταυτόσημο του μοναδικού σεναρίου με Κυριάκο στο Μαξίμου.
Αυτός ο στόχος όσο και να μην είναι πειστικός, αποσκοπει΄στο ν’ αναβάλλει την έναρξη της μάχης διαδοχής για την επομένη των εκλογών. Τουλάχιστον στα χαρτιά προβλέπεται ότι μέχρι τότε όλοι τους θα μάχονται για την διατήρηση του Μητσοτάκη στο Μαξίμου/αυτοδυναμία κι όχι για το αληθινό ματς, του ποιος θα του πάρει την καρέκλα στα γραφεία της Πειραιώς την επομένη.
Στον πίνακα που δημοσιεύουμε κι ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις εκλεκτές του Μαξίμου δημοσκοπικές εταιρείες φαίνεται πως επι 2,5 χρόνια ήταν ελάχιστες οι αποκλίσεις που σημειώθηκαν από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Ποτέ δεν ξεπέρασε η ΝΔ το 30%, πλην της περιόδου των πρώτων βομβαρδισμών στο Ιράν (war effect 31,8%).
Τι είναι λοιπόν αυτό που προδικάζει για το αντίθετο (>40%) και το οποίο θα επιτευχθεί τάχα μέσα στο χειμώνα που έρχεται; Μήπως η τιμή των καυσίμων κι οι επιπτώσεις στον πληθωρισμό, μήπως η ίδρυση του κόμματος Σαμαρά και τα like της Πρέσβειρας στις αναρτήσεις του ή μήπως η νέα γενεά σκανδάλων που βοά ο τόπος ότι επίκειται η εισαγγελική τους ανάδειξη;
Συμπέρασμα
Ο Μητσοτάκης δεν έπαθε Καρυστιανού ούτε φυσικά τον παρέσυρε ο Ανδρουλάκης στο συμπέρασμα ότι οι δημοσκοπικές εταιρείες είναι του Τσίπρα. Τότε τι σημαίνει αυτή η υπερβολική προσπάθεια κομματικής συσπείρωσης, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια στο κομματικό ακροατήριο;
Υπονοεί ότι ο «θριαμβευτής» δεν καταδέχεται τίποτε λιγότερο από έναν νέο θρίαμβο. Δεν θα βολευτεί λοιπόν με κάποιο σενάριο «ολίγον ήττας» αλλά θα παραμερίσει και πόσο μάλλον θα το κάνει αν το >40% αποδειχθεί στην κάλπη <25%.
Από την ψωροπερήφανη αυτή στάση του Μητσοοτάκη, που στην πραγματικότητα είναι force, επωφελούνται οι δελφίνοι που σε αντάλλαγμα θα πρέπει αξιοπρεπώς να βάλουν τα ξίφη στα θηκάρια μέχρι να έρθει επισήμως η ώρα της διαδοχής. Το πρόβλημα όμως δεν είναι στην βιασύνη των δελφίνων όσο στην αξιοπιστία αυτού που τους καλεί στο παραταξιακό συμβόλαιο αξιοπρέπειας.
Τους τα λέει αυτός που συμμάχησε και με τον διάολο (Σαμαρά) προκειμένου να φάει την σειρά της αδελφής του, αυτός που εξασφάλισε υπόγεια υποστήριξη του απερχομένου αρχηγού (Σαμαρά) το 2015 κόντρα στον επίσημο διάδοχο Μειμαράκη, αυτός που για να αναδειχθεί αρχηγός συνομώτησαν Δρυμιώτης, σαμαρικός γραμματεύς και συνυποψήφιος Άδωνις ώστε να επαναληφθούν οι εσωκομματικές εκλογές «γιατί μπλοκάρανε οι υπολογιστές» (2016), αυτός που τον πολλαπλώς ευεργέτη του Σαμαρά αρχικώς τον παρακολουθούσε και στο τέλος τον διέγραψε.
Ακριβώς γι’ αυτό κι ο αξιοπρεπέστερος όλων των παρισταμένων, ο κ Άδωνις Γεωργιάδης, εξαπέλυσε μόλις τέλειωσε αυτό το μητσοτακικό κήρυγμα για προεκλογικό μορατόριουμ των δελφίνων, έναν ακόμη φιλιππικό κατά Δένδια (δεν μπορώ να αντιληφθώ πως υπάρχουν υπουργοί που απουσιάζουν από την επετειακή εκδήλωση της ΝΔ) Business as usual, δηλαδή…
Δεν υπάρχουν σχόλια