Προτού ν’ αποφανθεί η “επιστήμη” των δημοσκοπήσεων, κάποιοι προεξoφλούν την ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ, στη μάχη για την δεύτερη θέση.

Μάχη άνιση, καθώς ο Τσίπρας νικάει στα σημεία.

i. «Οι παλιοί του φίλοι για πάντα φύγαν», αλλά γεγονός παραμένει ότι ο Τσίπρας ηγήθηκε της δημοκρατικής παράταξης στις πιο ένδοξες μεταπολιτευτικές στιγμές, μετά τον Ανδρέα. Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει! Δεν θεωρώ λοιπόν θαύμα την εντός τετραμήνου «κατάκτηση» της δεύτερης θέσης (δημοσκοπικά).

Εξάλλου το αντισύριζα μέτωπο εξεμέτρησε το ζειν με την βοήθεια του ανιψιού Gregory, του Dylian και των αρχειοθετημένων, οι ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ κατάντησαν ΜΕΝΟΥΜΕ ΟΠΕΚΕΠΕ και Λάουρα Κοβέσι, ενώ το κάποτε αρραγές μέτωπο της ολιγαρχίας και των ΜΜΕ έχει γίνει πια δαντέλα.

ii. Περισσότερο μοιάζει για θαύμα το ότι ο ένας στους πέντε Έλληνες εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο ο Τσίπρας να έχει αναγεννηθεί πολιτικά μέσα από δύο έτη αποχής, περισυλλογής και συγγραφής.

Το ότι τόσοι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πιστέψουν κάτι εμφανώς παράλογο, δείχνει πόσο απελπισμένοι είναι οι πολλοί. Η απελπισία των πολλών δίνει όμως δεύτερη ευκαιρία σε λίγους.

iii. Παρέλκει η τόση εμβρίθεια στην εξέταση των φθινοπωρινών δημοσκοπικών διακυμάνσεων. Ο κοινός νους γνωρίζει καλώς, ότι η ομάδα που έχανε 3-0 κι ισοφάρισε, έχει λογικά από δω και πέρα τον πρώτο λόγο στο να σκοράρει για 4η φορά και να επικρατήσει.

Το ΠΑΣΟΚ άφησε ανεκμετάλλευτη μια τριετία παρατηρώντας τις εξελίξεις στην αριστερά εκ του μακρόθεν. Ανείχε βρει κάτι το καινοτόμο, δεν θα το είχε ήδη εμφανίσει; Παρά λοιπόν τις επιφυλάξεις για το πόσο φρέσκοςείναι ο Τσίπρας, έχει την αμφιβολία υπέρ του.

iv. Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι υπερέχει σε στελέχη συγκρίνοντας εαυτόν με τα τσικό της Ε.Λ.Α.Σ, που συχνά λένε τα άρρητα ρήματα. Βέβαια ψελλίζοντες και ψελλίζουσες πιστοποιούν, δια της αδυναμίας τους, ότι πρόκειται για κάτι νέο. Οπότε ουδέν κακόν αμιγές καλού! Μετρήσανε άραγε ποτέ στο ΠΑΣΟΚ την υποτιθέμενη νοσταλγία του κοινού για όσους συνταξιοδότησε το 2011 ή την προεξοφλούν από μόνοι τους;

Αν υπήρχε όντως κάτι τέτοιο, δεν θα είχε εκλεγεί στην ηγεσία του η κ Διαμαντοπούλου; Τα δύο μεγάλακόμματα (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) που συνετρίβησαν και είδαν τα ποσοστά τους να υποδεκαπλασιάζονται, θα έπρεπε κανονικά τις παλιές τους γραφειοκρατίες να τις έχουν εξαφανίσει από προσώπου γης κι όχι να τις επαναφέρουν ως ξαναζεσταμένη σούπα.

Ο Ανδρουλάκης εδώ ως νέο πρόσωπο είχε πλεονέκτημα αλλά περιορίστηκε να εμφανίσει δυο-τρία νέα ικανά πρόσωπα. ενώ οι Γέροντες διατήρησαν δικαίωμα βέτο κι επέβαλαν ατζέντα νοσταλγίας. Ο Τσίπρας, έστω με καθυστέρηση έστησε ‘εξώστες’, αντιγράφοντας τον Μητσοτάκη.

v. Η ΕΛΑΣ από την εικόνα των νεοσσών της επωφελείται κι όχι μόνον γιατί οι νεοσσοί είναι φύσει συμπαθείς. Μερικοί εξ αυτών είναι πιο ελπιδοφόροι από τους πολλαπλά μεταχειρισμένους και συχνά αδίστακτους της πρώτης φοράς. Σωστά το πρόβλεψε ο Πολλάκης ότι η δεύτερη φορά θα ήταν αλλιώς κι οι άλλοι δεν τον πίστευαν!

Είναι χαρακτηριστικός όμως κι ο ενθουσιασμός με τον οποίο ο Τσίπρας συνεχίζει να προβάλει τους νεοπροσήλυτους. Ακριβώς δι’ αυτών των προσώπων προσπαθεί να πείσει περί του πόσο άλλαξε ο ίδιος!

Ο Ανδρουλάκης αντιθέτως τους βάζει από την πίσω πόρτα, σιωπηλά και κρυφά σαν κλέφτες, γιατί το δικό του μήνυμα είναι το αντίθετο. Επιθυμεί να αποδείξει ότι ο ίδιος ουδόλως άλλαξε! Οπότε «Κρύβδην, μηδ᾽ ἀναφανδόν», όπως συμβούλευε ο νεκρός Αγαμέμνων στην Νέκυια (Λ’ ραψωδία) τον Οδυσσέα να σχεδιάσειτην επιστροφή του στο παλάτι, προκειμένου να μη δει τα ραδίκια ανάποδα από καμία Κλυταιμνήστρα.

Του Ανδρουλάκη οι πεπειραμένοι προσήλυτοι προσέρχονται σιωπηλοί, στοχαστικοί, με τα κεφάλια κάτω χωρίς σχόλια για τα παρελθόντα, τα παρόντα ή τα μέλλοντα.

Ακόμη όμως κι οι νοτιο-αμερικάνοι ποδοσφαιριστές στο αεροδρόμιο κάτι οφείλουν να πουν για να νοηματοδοτήσουν την μετακίνηση τους, ότι γνωρίζουν τάχα το κλέος της ομάδας που τους πήρε κλπ κλπ. Εδώ γιατί τόση αφωνία, με εξαίρεση τον Αυλωνίτη που απλώς επιβεβαίωσε τον κανόνα;

Τα πάντα αποπνέουν μετάνοια και λιβάνι αφού δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που άλλαξε -προς Θεού- είναι οι προσερχόμενοι αυτοί που αλλάξανε, για τους δικούς τους λόγους. ‘Πανέξυπνο κόλπο’ που ακυρώνει πλήρως την όποια πολιτική σημασία των μεταγραφών…

Άραγε οι γέροντες το σκέφτηκαν ή τίποτε κόλακες προτρέψανε στο βυζαντινό σκηνικό του ελεήμονος που συγχωρεί; Κανείς παραέξω δεν δίνει δεκάρα για την δικαίωση κανενός παρελθόντος και δεν τον απασχολεί πια το «τότε που ζούσανε», όπως θα έλεγε κι ο Πανσέληνος.

vi. Το έκτο σημείο της υπεροχής Τσίπρα είναι ότι αφουγκραζομενος το λαικό αίσθημα, αρχίζει ν’ αρθρώνει μια κατανοητή πολιτική συμμαχιών. Αν το καθεστώς είναι όντως τόσο επικίνδυνο κι ανώμαλο, τότε οι μικρομεγαλισμοί κι οι εκβιασμοί του “ή εγώ ή τίποτε” ακούγονται κίβδηλοι κι ανειλικρινείς.

Αν συνεχίσει να υπεκφεύγει έτσι το ΠΑΣΟΚ, σε λίγο την συντηρητική εικόνα δεν θα την δίνει η στιβαρή Διαμαντοπούλου αλλά ο ασυνάρτητος Κωνσταντόπουλος. Παρεμπιπτόντως, τέτοιες δημόσιες συμπεριφορές αποτελούν ‘ιδιωτική διαφορά’ μόνο με την έννοια της ιδιωτείας.

vii. Τέλος, με κάποιο τρόπο ισχύει αυτό που λέει ο Τσίπρας, πως στην κρίσιμη στιγμή όταν παραμέρισε, όλοι πήραν την ευκαιρία τους. Τι ακριβώς την έκαναν; Για τον Ανδρουλάκη τα είπαμε αλλά και το ΚΚΕ παρέμεινε απαράλλαχτο, αποδεικνύοντας ότι δεν του ‘φταιγε ο Τσίπρας.

Η Ζωή, που δημοσκοπικά έφτασε μέχρι 20%, συνέχισε την μοναχική παρουσία χωρίς καμία επιδίωξησυλλογικότητας. Η Καρυστιανού κατάφερε να συρρικνώσει μέσα σε ένα εξάμηνο το 60% της δημοφιλίας της, σε επίπεδα Νατσιού.

Τα δε κομματίδια που προκύψανε από την παλιά αυτοκρατορία του Τσίπρα, όταν αυτός ηττήθηκε με 17,8%, δηλαδή οι κ Κασελάκης, Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Γαβριήλ, Φάμελος και πιο πρόσφατα η κ Δούρου με την χρόνια παθολογία του θλιβερού κρατιδίου της Κομμαγηνής, παραπέμπουν την φράση του Γκαίτε που χρησιμοποίησε κι ο Μαρξ: “ό,τι υπάρχει αξίζει να καταστραφεί!”