Βία είναι…
Του Γιώργου Τραπεζιώτη
- Τί είναι βία λοιπόν, αφού με αυτούς τους όρους θέλουν να μιλήσουμε, οι νεκροθάφτες της πραγματικότητας; Βία είναι να χρειάζεται να κάνεις δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλεις πέρα. Βία είναι, ακόμη και τότε, να μην σου φτάνουν τα χρήματα για να βγει ο μήνας. Βία είναι να γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι και να μην έχεις κουράγιο να μιλήσεις σε κανέναν από την κούραση. Βία είναι να περνούν οι μέρες και να συνειδητοποιείς ότι ουσιαστικά δεν εργάζεσαι, αλλά δουλεύεις. Και δουλεύεις όλο και περισσότερο, ζώντας ολοένα και λιγότερο.
Βία είναι να είσαι νέος και να μην μπορείς να φύγεις από το παιδικό σου δωμάτιο που δε σε χωράει πια. Βία είναι να έχεις σπουδάσει, να έχει πάρει πτυχίο, να έχεις κάνει μεταπτυχιακό, να έχεις ξεκινήσει δουλειά, αλλά να διαπιστώνεις πως ο μισθός δεν φτάνει «ούτε για ζήτω» και πως ακόμη χρειάζεσαι τη βοήθεια των γονιών σου για να πληρώσεις το νοίκι, για να καλύψεις τις υποχρεώσεις σου. Βία είναι να ερωτεύεσαι και να σκέφτεσαι αν αντέχεις οικονομικά να συγκατοικήσεις. Να κάνεις σχέδια, όνειρα για τη ζωή σου και τελικά να τα αναβάλλεις μέχρι νεωτέρας, «για αργότερα».
Βία είναι να είσαι εργαζόμενη μητέρα ή εργαζόμενος πατέρας και να τρέχεις σαν την τρελή ή σαν τον τρελό από το πρωί μέχρι το βράδυ, να γίνεσαι «λάστιχο» για να τα προλάβεις όλα και στα μικρά διαλείμματα από το διαρκές σφυροκόπημα του σπίτι-δουλειά-σπίτι-δουλειά να μην έχεις τον χρόνο, να ασχοληθείς με τα παιδιά σου, να κάτσεις να τα ακούσεις για να μην παραμιλάνε μόνα τους μπροστά σε μια οθόνη αφής.
Βία είναι να είσαι γονιός και το καλοκαίρι να πρέπει να πεις στο παιδί σου ότι «φέτος δεν μπορούμε να πάμε λίγες ημέρες διακοπές», γιατί δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα. Και βία είναι επίσης, να προσπαθείς να το πεις με τέτοιο τρόπο ώστε το παιδί να μη νιώσει ότι του στερείς κάτι, ενώ μέσα σου ήδη αισθάνεσαι ότι έχεις αποτύχει – ενώ δεν απέτυχες.
Βία είναι όταν η γιαγιά και ο παππούς, βάζουν κρυφά ένα δεκάευρο ή ένα εικοσάευρο στην τσέπη του εγγονιού τους κλείνοντάς του το μάτι, χαμογελώντας του κι αγκαλιάζοντάς το, επειδή ξέρουν, γνωρίζουν καλά ότι «οι γονείς του παιδιού δυσκολεύονται». Βία είναι επίσης και όταν η ίδια γιαγιά και ο ίδιος παππούς λένε στα γεράματά τους πια ότι «δεν πειράζει», «δεν χρειάζεται» να αγοράσει τα φάρμακά της/του αυτόν τον μήνα ή αν τα αγοράζει να το κάνει αγοράζοντάς τα «βερεσέ» από το φαρμακείο της γειτονιάς, για να τα πληρώσει «λίγα-λίγα» όταν πάρει την επόμενη σύνταξη.
Βία είναι να ξέρεις ότι στη δουλειά σου γίνεσαι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον εργοδότη, αλλά δεν μιλάς, γιατί φοβάσαι πως αύριο μπορεί να μην έχεις δουλειά – ενώ έξω σου τσαμπουνάνε «εργασία και μετά την σύνταξη» και «ελάτε να μιλήσουμε για τα 7ήμερα», πουλώντας αφήγημα «κανονικότητας» και διαλόγου «επί ίσοις όροις» ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο. Βία είναι να εξαρτάται η αξιοπρέπειά σου από την ανάγκη σου να επιβιώσεις.
Βία είναι να έχεις δουλέψει όλη σου τη ζωή και πλέον να φοβάσαι τον ταχυδρόμο, που θα φέρει τον λογαριασμό του ρεύματος στο σπίτι. Βία είναι επίσης, να στέκεσαι μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ και να επιστρέφεις ένα προϊόν στη θέση του, όχι επειδή άλλαξες γνώμη, αλλά επειδή πρέπει να κάνεις (κι άλλη, ακόμη περισσότερη) οικονομία. Βία είναι, να ανοίγεις το ψυγείο στο σπίτι και να σκέφτεσαι «τί να μαγειρέψω» με όσα απέμειναν, ενώ στην τηλεόραση λένε οι κυβερνώντες ότι «η οικονομία πηγαίνει καλά».
Βία είναι να ξεκινάει το παιδί σου με το τρένο από την Αθήνα με προορισμό την Θεσσαλονίκη και να μην φτάνει ποτέ και μετά το έγκλημα να σου μιλάνε για «διαχρονικές ευθύνες» και να σου κουνάνε από πάνω και το δάχτυλο λέγοντάς σου πως «όσοι μιλάνε για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα».
Βία είναι να είσαι εργάτρια ή εργάτης σε εργοστάσιο ή σε κάποια βιομηχανία και να καίγεσαι ζωντανή ή ζωντανός στη βάρδια, επειδή «κάτι μύριζε» εδώ και καιρό αλλά κανείς δεν πήγε να το ελέγξει για να επιδιορθώσει τη διαρροή αερίου. Βία είναι επίσης να πηγαίνεις για δουλειά, να σακατεύεσαι και να γυρνάς μισός στο σπίτι, ανήμπορος πια να δουλέψεις και να ακούς να λένε «ήταν η κακιά η ώρα» και «η κακιά στιγμή». Τον κακό τους τον καιρό!
Βία είναι ακόμη να περιμένεις το επόμενο pass από τους δήθεν συνετούς λογιστές των ψίχουλων που πέφτουν από το τραπέζι, ενώ οι κάθε λογής παρασιτικοί ΟΠΕΚΕΠΕδες κάνουν πάρτι στην υγειά των κορόιδων.
Θέλουν να μάθουν λοιπόν γιατί ο κόσμος ξεσηκώνεται; Αναρωτιούνται γιατί οι μαθητές, οι φοιτητές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές βγαίνουν σήμερα στους δρόμους; Το ξέρουν ήδη.
Και αυτό φοβούνται. Την οργή και τον πολιτικό της μετασχηματισμό – που νομοτελειακά θα προκύψει. Πάντα έτσι γίνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια