Κυριάκος Μητσοτάκης: Ρεαλισμός
Στην άλλη πλευρά του κυνισμού Μητσοτάκη για κυριαρχία, βρίσκεται ο ρεαλισμός του για αυτοπροστασία…
Τα νέα για τον πολιτικό κληρονόμο που από το 2016 μετέτρεψε τη ΝΔ σε εργαλείο προσωπικής επικράτησης στα πάντα – κράτος, θεσμοί, ροές χρήματος , ενημέρωση, δικαιοσύνη, διεθνείς σχέσεις- δεν είναι καλά. Σε κρίσιμα μέτωπα εμφανίζονται δείγματα κάμψης της ισχύος του .
-Η δικαστική προστασία της κυβέρνησής του υποχωρεί: ο υφυπουργός του που στο Ειδικό Δικαστήριο, ενδεχομένως αποκτήσει παρέα. Η εξέλιξη στη δίκη των Τεμπών δεν είναι διαχειρίσιμη από τον μηχανισμό συγκάλυψης ευθυνών, η δίκη των υποκλοπών είναι μπροστά και οι πολίτες κερδίζουν σε δικαστήρια τα αρπακτικά της περιουσίας τους.
-Το κύκλωμα επαφών -και συναλλαγών – εκτός της χώρας τρίζει: ο Ζελένσκι μετράει μέρες, για τον Νετανιάχου μετά το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο πλησιάζει η κρίση από τη Δικαιοσύνη της χώρας του. ο Μακρόν προσπαθεί να αποφύγει την ιδια τύχ …
-Η κυρία που έταζε ότι μπορεί να φέρει τον Τραμπ στην Αθήνα, αρκεί να μιλήσει από τον… Παρθενώνα, θα μιλάει εφεξής με τους δικηγόρους της. Χωρίς να αποκλείονται εκπλήξεις: αν ένας χορηγός του Τράμπ μπορεί να τον ρίξει – όπως απειλεί- με μια μαγνητοφώνησή της « από στην ΑΘήνα», τα θραύσματα θα φτάσουν στην Ελλάδα.
-Μια σπίθα αρκεί για να μετατρέψει τη διογκουμένη λαϊκή δυσφορία, σε έκρηξη πραγματικής αντιπολίτευσης, που δεν μπορούν να κάνουν τα λοβοτομημένα κόμματα της αντιπολίτευσης, περιστρεφόμενα γύρω από τους μειοψηφικούς αρχηγούς τους.
Συμπέρασμα: οι ευτυχισμένες μέρες του Νεομητσοτακισμού πέρασαν. Από έγκατα του οικονομικού και μιντιακού συστήματος που τον ανέδειξε, τώρα ακούγεται: «η κυβέρνηση Μητσοτάκη φεύγει – η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται».
Η απάντηση στον «γρίφο» δεν δείχνει κάποιον από τους δυο προκατόχους του. Ο ένας δεν έχει διάθεση να μπλέξει με -εγχώριους και υπερατλαντικούς- κύκλους χειραγώγησης του δημοσίου βίου, που καθιστούν τη χώρα «μη διακυβερνήσιμη», κατά την διατύπωση του Βενιζέλου. Ο άλλος δεν μπορεί .
Τότε; Απλώς ο διάδοχος θα προκύψει από το εσωτερικό της ΝΔ . Επειδή ως «κυβερνώσα δύναμη» είναι περισσότερο ανθεκτική, απ’ τους ερασιτέχνες αντιπάλους της.
Για τον ίδιο λόγο και ακριβώς έτσι, συνέβη επιτυχώς το 1996 με το ΠΑΣΟΚ και τον Σημίτη και ανεπιτυχώς το 2004 με τον Γ. Παπανδρέου.
Ατυχώς για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία, η Δεξιά έχει εφεδρείες, ενώ η Δημοκρατική παράταξη, για περισσότερο από δυο δεκαετίες, δεν βρίσκει ηγεσία με επάρκεια και διάρκεια. Ακόμη και… όταν κυβερνάει!
Αυτή όμως είναι η αλήθεια: το εκκρεμές της λαϊκής ετυμηγορίας, παραμένει κολλημένο στη δεξιά περιοχή του πολιτικού φάσματος. Και η έξοδος από το τούνελ του Νεομητσοτακισμού, οδηγεί εντός της ΝΔ, την αναζήτηση για πρόσωπα και σχήματα διακυβέρνησης.
Προσδεθείτε λοιπόν και μην καπνίζετε: αρχίζει η αλλαγή εν πτήσει. Και στην επικείμενη εσωτερική αναμέτρηση ενισχύεται η ιδέα να αλλάξει μόνο το επώνυμο του νέου επικεφαλής της Εκτελεστικής εξουσίας…
Το αντιλαμβάνεται -και έχει λόγους να το αποδέχεται- ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν κριθεί από την αναφορά του στο 25%.
Πιο έγκυρα από όλους την ερμήνευσε ο πορτ παρόλ του. Μίλησε για «ειλικρίνεια του Πρωθυπουργού» , που -«όχι ανοίγοντας αλλά κλείνοντας κάποιο θέμα»- έδωσε «απόδειξη ότι δεν είναι κολλημένος με την καρέκλα».
Το πιάσαμε το υπονοούμενο: στην άλλη πλευρά του κυνισμού Μητσοτάκη για κυριαρχία, βρίσκεται ο ρεαλισμός του για αυτοπροστασία…
Δεν υπάρχουν σχόλια