Εμανουέλ Μακρόν: Πίσω
Ως επικοινωνιακό κατασκεύασμα χωρίς ιδεολογική βάση, ο «Μακρονισμός» τελειώνει, αφήνοντας τη Γαλλία σε χειρότερη θέση από ό,τι την παρέλαβε.
Τους υποσχέθηκε ανάπτυξη, εκπαίδευση, ειρήνη, δημοκρατία και την κορυφή της Ευρώπης, με την Ευρώπη στην κορυφή.
Τους έφερε ποντίκια στα σχολεία, πόλεμο, αστυνομική βία, τη Λεπέν και τον Μελανσόν ταυτόχρονα και τη Γαλλία προς χρεοκοπία —με την Ευρώπη υπό διάλυση, στο έλεος του Τραμπ, του Πούτιν και του Ζελένσκι!
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Στο κύκνειο άσμα του, ο Εμμανουέλ Ζαν-Μισέλ Φρεντερίκ Μακρόν —με μόλις το 14% των Γάλλων να τον εμπιστεύεται— είναι χειρότερος:
— Αποκαλεί τον αφρό της γαλλικής κοινωνίας που διαδηλώνει εναντίον του, «ταραχοποιούς της Άκρας Αριστεράς και παραβατικά στοιχεία».
Ο «πρόεδρος πλουσίων» κλείνει τον κύκλο του με οικονομικά αδιέξοδα και κοινωνικό χάος: αποτελέσματα της εχθρικής πολιτικής του απέναντι στους αγρότες, τους συνταξιούχους και τη νεολαία, υπέρ των επιχειρηματικών κολοσσών που τον κατασκεύασαν.
Οι διορατικοί το είχαν προβλέψει, από τον Απρίλιο του 2016, όταν ίδρυσε το κόμμα «Εμπρός» – στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου ως 12χρονος είχε ζητήσει να βαφτιστεί… καθολικός!
Ούτε καν 40ρης, έχοντας δίπλα του την 64χρονη σύζυγό του και το μιντιακό σύστημα των ισχυρών που τον παρουσίαζε ως «Μότσαρτ των οικονομικών», χειροκροτήθηκε για μια σχεδόν απολίτικη μπαρούφα: την υπέρβαση του διαχωρισμού μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.
Κρύβοντας ότι η αφετηρία του δεν ήταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, από το οποίο πέρασε μόλις για τρία χρόνια, αλλά η επενδυτική τράπεζα «Rothschild» —από στέλεχος της οποίας ο Ολάντ τον διόρισε το 2014 στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, για να αποπεμφθεί αργότερα, επειδή νομοθετούσε μόνο προς όφελος των επιχειρήσεων.
Η «ηγετοποίηση» του Μακρόν ήταν η μεταφορά του πειράματος Μπλερ που είχε προηγηθεί στη Μεγάλη Βρετανία. Με τον πολυδιαφημισμένο, αλλά πανάθλιο «Τρίτο Δρόμο», που μετέτρεψε το ιστορικό Εργατικό Κόμμα σε πολεμοκάπηλο παπαγάλο των αμερικανικών και νατοϊκών διαλυτικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια. Συνδυάστηκε συμπληρωματικά με το Brexit και την πρώτη θητεία Τραμπ.
Μετά την αποχώρηση της Μέρκελ, ο Μακρόν θα δρομολογούσε τη διάλυση της Ευρώπης, σε συντονισμό με τους αξιοθρήνητους διαδόχους της στη γερμανική πολιτική —Σολτς, Μερτς και φον ντερ Λάιεν.
Με φόντο την Ουκρανία και υποδούλωση στους συναφείς σχεδιασμούς του ανοϊκού Μπάιντεν, που εξυπηρετούσαν τους σχεδιασμούς του βουλιμικού Πούτιν —όπως τον εξυπηρετεί κραυγαλέα και η ανάστροφη πολιτική του παρανοϊκού Τραμπ. Με μαριονέτα τον διεφθαρμένο Ζελένσκι και μοχλό τον Μακρόν και την αυτοκρατορική του έπαρση.
Ο «χαρισματικός» αριβίστας, που έλεγε πριν από δέκα χρόνια στους Γάλλους «θέλω να γίνω ο πρόεδρός σας, εναντίον του εθνικισμού», ως πρόεδρος είχε απαξιωτική και ενίοτε «ντροπιαστική» συμπεριφορά για τη Γαλλία. Καταστρέφοντας την οικονομία της, την κατέστησε εγκαιροφλεγή βόμβα στα θεμέλια της Ευρώπης.
Η κατάρρευση της μεγαλομανίας και της αλαζονείας του αναδεικνύει πώς ούτε η Πέμπτη Δημοκρατία του στρατηγού Ντε Γκωλ, ούτε η κοινοτική Ευρώπη «από το Γιβραλτάρ ως τα Ουράλια», του Μονέ και του Σούμαν, είχαν σχεδιαστεί για τύπους της πολιτικής σαν αυτόν.
Ως επικοινωνιακό κατασκεύασμα χωρίς ιδεολογική βάση, ο «Μακρονισμός» τελειώνει, αφήνοντας τη Γαλλία σε χειρότερη θέση από ό,τι την παρέλαβε και την Ευρώπη στα νύχια της ακροδεξιάς —την οποία χρησιμοποίησε ως φόβητρο για να επικρατήσει.
Το δίδαγμα είναι ότι οι πολιτικοί κομήτες κοστίζουν ακριβά στην πολιτική και αναπόφευκτα την πάνε πίσω.
Είναι ανησυχητικές οι αναλογίες του Μακρόν με τον συνεργαζόμενο, «εν όπλοις», ημέτερο Μητσοτάκη, επικυρίαρχο την ίδια περίοδο στην Ελλάδα —και τον Τσίπρα που αρχίζει να αντιγράφει τις μεθόδους τους…
Δεν υπάρχουν σχόλια