Α. Σαμαράς: Θύμα του Predator ή Δούρειος Ίππος του Ισραήλ
του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ
Η παρουσία Σαμαρά (και όχι μόνο) στη συνάντηση για δημιουργία βουλευτικής ομάδας υπέρ του Ισραήλ δείχνει τα όρια της πολιτικής διαφοροποίησης στην Ελλάδα.
Πρώτα και κύρια, οι κοινοβουλευτικές ομάδες συμφερόντων δεν είναι κάτι καινούριο στην ελληνική πολιτική (και όχι μόνο) σκηνή. Πρόκειται για έναν επίσημο τρόπο να ονομαστεί αυτό που λέγαμε στο καφενείο «οι άνθρωποι του Βήτα ή του Ψι επιχειρηματία». Αν αντικαταστήσουμε τη φράση «δημιουργία ενός σώματος (caucus) της Israel Allies Foundation με μέλη της ελληνικής Βουλής» με τη φράση «σώμα συμφερόντων Ισραήλ με μέλη της ελληνικής Βουλής», δε θα είμαστε πιστοί στο αρχικό ρεπορτάζ, αλλά εκτιμούμε πως θα είμαστε πιστοί στην πολιτική ουσία της υπόθεσης.
Ημι-επίσημη αδιαφάνεια
Ρεπορτάζ του Reporters United αποκάλυψε τη διενέργεια συνάντησης μεταξύ πρώην και νυν βουλευτών με τους επικεφαλής της οργάνωσης λόμπινγκ «Israel Allies Foundation» στην Αθηναϊκή Λέσχη, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ στην Ελλάδα, στις 12/10/2026. Το ρεπορτάζ μας ενημερώνει για τρία σημαντικά πράγματα:
- Πρώτον, πως σκοπός ήταν »η δημιουργία ενός σώματος (caucus) της Israel Allies Foundation με μέλη της ελληνικής Βουλής. Με μία λεπτομέρεια: Η σύνθεση αυτών των σωμάτων είναι ως επί το πλείστον μυστική.»
- Δεύτερον, για τη λίστα των συμμετεχόντων, που μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν με τη φυσική τους παρουσία.
- Τρίτον, πως «Ισραηλινά δημοσιεύματα υποστηρίζουν ότι “η ελληνική Βουλή ίδρυσε μια ομάδα βουλευτών για το Ισραήλ”. Όμως, η Βουλή δεν έχει εκδώσει δελτίο Τύπου.»
Η έλλειψη δελτίου Τύπου τρεις ημέρες μετά τη συνάντηση από μόνη της δείχνει τη διάθεση για πολιτική κάλυψη στην προσέγγιση αυτή. Πράγμα μάλλον αναμενόμενο, καθώς είναι απίθανο να αυτομόλησαν ταυτόχρονα οι υπουργοί και υφυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας Α. Γεωργιάδης, Θ. Πλεύρης, Ν. Κεραμέως, Κ. Καραγκούνης, Σ. Καλαφάτης και οι βουλευτές Κ. Τσιάρας, Α. Νικολακόπουλος, καθώς και οι βουλευτές της Κ. Τσιάρας, Α. Νικολακόπουλος, Δ. Μαρκόπουλος και Δ. Γκολιδάκης.
Στο πολύ άμεσο περιβάλλον της Νέας Δημοκρατίας ανήκει επίσης ο δήμαρχος Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης Γ. Κωνσταντέλλος, ενώ οι επιχειρηματίες Ε. και Θ. Καρυπίδη έχουν μάλλον εξαιρετική συνεργασία με το ελληνικό Δημόσιο μετά την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας. Στο ίδιο περιβάλλον θα εντάξουμε το Γ. Δ. Δημητριάδη, πρώην διευθύνων σύμβουλο του ΣΚΑΪ και νυν του Υπερταμείου. Την επόμενη ημέρα υπήρξε δεύτερη συνάντηση μεταξύ του Κ. Τσιάρα (επικεφαλής του νεοσυσταθέντος σώματος συμφερόντων Ισραήλ στη Βουλή), των εκπροσώπων της Israel Allies Foundation και της Ε. Καρυπίδη στο χώρο της Βουλής.
Πρέπει να σημειώσουμε πως στην πρώτη συνάντηση συμμετείχε και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Π. Χρηστίδης, ο οποίος μετά τη δημοσίευση του ρεπορτάζ έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση του από τη διοργάνωση με επιστολή στο Reporters United. Το γεγονός αυτό από μόνο του δείχνει την πολιτική φθορά που μπορεί να επιφέρει μια τέτοια συμμετοχή, ακολούθως και το μέγεθος της πολιτικής ταύτισης των συμμετεχόντων που δεν ένιψαν τας χείρας τους.
Στην Ενημέρωση Συντακτών, ο εκπρόσωπος της Κυβέρνησης αρνήθηκε να μιλήσει για το ποια πολιτικά πρόσωπα συμμετείχαν, αντιμετωπίζοντάς το σαν… ιδιωτικό τους ζήτημα.
Ο καλός σαμαρείτης
Μακράν η πιο σημαντική συμμετοχή ήταν αυτή του πρώην Πρωθυπουργού και ηγέτη κόμματος υπό κατασκευή Α. Σαμαρά. Ναι μεν συνεχίζει να ανήκει στο άμεσο περιβάλλον της ΝΔ, παρά τη διαγραφή του και αντλεί από την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων, υπάρχουν όμως μια σειρά σημαντικές παράμετροι που πρέπει να πάρουμε υπ’ όψιν:
Πρώτον, οι βασικές διαχωριστικές γραμμές με τις οποίες ορίζει το κόμμα που ετοιμάζει. Μία είναι η σύγκρουση με το μηχανισμό Μητσοτάκη συγκεκριμένα όσον αφορά τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική του. Μια δεύτερη είναι οι επιλογές του μηχανισμού Μητσοτάκη όσον αφορά την εξωτερική πολιτική. Μια τρίτη είναι ζητήματα «woke ατζέντας», στα οποία θα αναφερθούμε εκτενώς σε επόμενο άρθρο, καθώς είναι το καταφύγιο του Δεξιού, που αντιμετωπίζει πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας. Οι τρεις αυτές διαχωριστικές γραμμές είναι όμως γενικές διακηρύξεις, οι οποίες μπορούν με περισσή ευκολία να λέγονται και να αναιρούνται.
Διαφορετικής υφής είναι το σκάνδαλο των υποκλοπών του Predator, για το οποίο θα μιλήσουμε από καθαρά αστική σκοπιά. Στις 6 Ιουλίου του 2026, ο Α. Σαμαράς κατέθεσε επισήμως αίτημα στον Άρειο Πάγο για εξέταση της απόπειρας παγίδευσης του τηλεφώνου του με το λογισμικό παρακολούθησης Predator, της εταιρίας Intellexa. Παρ’ όλο που το αίτημα ήταν προσωπικό, αναφέρει ρητά ζητήματα εθνικής ασφάλειας, τα οποία προκύπτουν αβίαστα από το γεγονός ότι έγιναν απόπειρες παγίδευσης στο μισό υπουργικό συμβούλιο, τον αρχηγό κόμματος της αντιπολίτευσης, οικονομικούς παράγοντες, δημοσιογράφους και ανώτατα κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας.
Η λίστα ονομάτων από μόνη της αρκεί για να στοιχειοθετήσει -επιτυχημένη σε ένα βαθμό- απόπειρα κατασκοπείας. H εταιρία Intellexa, η οποία εμπορευόταν το Predator και η Krikel, με την οποία εξάγονταν το Predator στο εξωτερικό, δέχτηκαν έφοδο της αστυνομίας… έξι μήνες μετά τη δημοσιοποίηση του σκανδάλου. Στη 12η δικάσιμο της δίκης για το Predator, ο μάρτυρας κ. Τρίμπαλης κατέθεσε πως ο Λαβράνος (ο οποίος ήλεγχε την Krikel) και ένας συνεργάτης του του είχαν γνωστοποιήσει εκ των προτέρων τις ερωτήσεις, που θα έκαναν οι βουλευτές της ΝΔ στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το θέμα.
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι πίσω από την απόπειρα παρακολούθησης του Σαμαρά βρισκόταν ένα σύστημα, που ελεγχόταν άμεσα από μηχανισμό, ο οποίος δρούσε στο εσωτερικό της ΝΔ. Ταυτόχρονα, στη δίκη για το Predator έχει στοιχειοθετηθεί η σχέση του με την ΕΥΠ και την Krikel. Σε αυτό το σημείο πρέπει να θυμίσουμε πως το αμερικανικό κράτος έχει επιβάλει κυρώσεις στην Intellexa συγκεκριμένα λόγω των λογισμικών υποκλοπών που παράγει, τις οποίες θεωρεί κίνδυνο εθνικής ασφαλείας. Η ανακοίνωση των κυρώσεων αναφέρεται σε «foreign actors», οι οποίοι έχουν κάνει απόπειρες παρακολούθησης Αμερικανών αξιωματούχων. Ο συγκεκριμένος όρος χρησιμοποιείται στη διπλωματία ως αναφορά σε κυβερνήσεις, όχι σε «ιδιώτες» όπως αρέσκεται να υποστηρίζει η ελληνική κυβέρνηση.
Τέλος, σε παλαιότερη συνέντευξη με το Δρ. Σιρ Χέβερ, συντονιστή της εκστρατείας για Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις (BDS) κατά του κράτους του Ισραήλ, συζητήσαμε το ζήτημα αυτών των συστημάτων παρακολούθησης. Η θέση του ήταν σαφής: η διακριτική ασυλία που απολαμβάνει η Intellexa για πράξεις, που τυπικά είναι παράνομες βάσει του ισραηλινού νόμου, υποδεικνύει πως λειτουργεί σε πλήρη σύμπλευση με το κράτος του Ισραήλ, αλλά σε καθεστώς άτυπης συνεργασίας, ώστε να μην υπόκειται σε τυπικό έλεγχο.
Τα όρια της πολιτικής διαφωνίας;
Επανερχόμενοι στην παρουσία του Α. Σαμαρά, τονίζουμε πως δεν επρόκειτο για απλή εθιμοτυπική συμμετοχή σε επίσημη εκδήλωση της χώρας, που φέρεται να βρίσκεται πίσω από την προμήθεια και τη χρήση του Predator εναντίον του ίδιου και μιας σειράς αξιωματούχων. Επρόκειτο για παρουσία στη δημιουργία ομάδας συμφερόντων υπέρ της χώρας, που δεν ελέγχθηκε για κατασκοπεία σε βάρος του ελληνικού δημοσίου, επειδή η υπόθεση μπήκε άρον-άρον στο αρχείο. Και εδώ διαγράφονται καθαρά τα περιθώρια επιτρεπτής πολιτικής διαφωνίας. Απαγορεύεται με άλλα λόγια, η αμφισβήτηση σημαντικών οικονομικών συμφωνιών, ακόμα και σε επίπεδο συμβολικής πολιτικής αξιοπρέπειας.
Όπως έχει δημοσιεύσει το No Harbour for Genocide, αυτές περιλαμβάνουν την τροφοδοσία του Ισραήλ με καύσιμα και στρατιωτικό υλικό. Περιλαμβάνουν κρατικές παραγγελίες όπλων (με άλλα λόγια, κρατικές ροές πλούτου προς ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία). Περιλαμβάνουν τη διείσδυση ισραηλινών εξοπλιστικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Περιλαμβάνουν μεγάλης κλίμακας αγορές γης για ισραηλινούς οικισμούς αναψυχής/διαφυγής στην Ελλάδα.
Αν είναι ένα συμπέρασμα που πρέπει να μας μείνει, είναι πως η αταλάντευτη στάση απέναντι στη γενοκτονία είναι βαθιά πολιτική. Όχι με ένα γενικόλογο τρόπο, ούτε ως απλή εκλογική διαμάχη, αλλά ως σύγκρουση με τις αποφάσεις σημαντικών οικονομικών ομίλων, που έχουν τις δικές τους «ομάδες συμφερόντων» στην ελληνική Βουλή.
Δεν υπάρχουν σχόλια