Τα ball boys της λάσπης
Του Γιώργου Τραπεζιώτη
Σύμφωνα με μια ανεκδοτολογική φράση που αποδίδεται στον Λίντον Τζόνσον και στην οποία αναφερθήκαμε εδώ από τη στήλη και την περασμένη εβδομάδα (σ.σ. https://thefaq.gr/oi- kathosprepei-tou-giorgou-trapezioti/), όταν κάποτε του πρότειναν να διαδώσει μια εξωφρενική κατηγορία σε βάρος του πολιτικού του αντιπάλου, φέρεται να απάντησε στους συνεργάτες του πως «Ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια. Θέλω όμως να τον δω να το διαψεύδει!».
Τι περιγράφει ιδιαιτέρως εύγλωττα η φράση που αποδίδεται στον Αμερικανό πρώην πρόεδρο; Ακριβώς όσα παρακολουθούμε να… έρπονται και να ξεδιπλώνονται μεθοδικά τις τελευταίες ημέρες στον δημόσιο διάλογο. Μια επιχείρηση πολιτικής σπίλωσης, με όχημα την επιλεκτική και παραπλανητική ανάγνωση των Ποινικών Κωδίκων του 2019 και με προφανή στόχο τον Αλέξη Τσίπρα.
Με τους προεκλογικούς τόνους να ανεβαίνουν, καθώς πλησιάζουν οι κάλπες του 2027, και ενώ οι αποκαλύψεις για υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής διαδέχονται η μία την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που εσχάτως πουλάει – και – αφήγημα «κάθαρσης», βρίσκει την ευκαιρία να στρέψει τη συζήτηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, μιλώντας για τις συγκεκριμένες υποθέσεις, επέλεξε να εξαπολύσει ταυτόχρονα προσωπικές πολιτικές επιθέσεις κατά του πρώην πρωθυπουργού. Στόχος; Να μετατρέψει τη συζήτηση για τη διαφάνεια και τη νομιμότητα, στο πλαίσιο της επικοινωνιακής αναβάθμισης του δόγματος «νόμος και τάξη», σε ακόμη ένα πεδίο αμφισβήτησης του πολιτικού και ηθικού αποτυπώματος της κυβέρνησης του 2015-2019 και βέβαια του ίδιου του Τσίπρα.
Ουδείς ισχυρίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι υπεράνω πολιτικής κριτικής. Πολλά μπορεί να του καταλογίσει κάποιος για αστοχίες,
αβλεψίες ή παραλείψεις κατά τη διακυβέρνησή του. Διαφθορά και προσωπικό χρηματισμό, όμως, δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει χωρίς συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία. Εάν δε, είχε καρπωθεί έστω και μισό ευρώ με παράνομο τρόπο, είναι σαφές άλλωστε πως ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Δεξιάς θα είχε ήδη… φροντίσει να αξιοποιήσει την υπόθεση μέχρι τελευταίας ρανίδας. Λάσπη λοιπόν, υπονοούμενα και ό,τι πιάσει.
Κάπως έτσι λοιπόν, στο έργο της αποδόμησης του «ηθικού πλεονεκτήματος» επιστρατεύονται οι οικοδόμοι αλλά και τα νεο- μαστοράκια του κυβερνητικού αφηγήματος. Άλλοι μιλούν για βαλίτσες με λεφτά και Βενεζουέλες και άλλοι ανασύρουν επιλεκτικά τους Ποινικούς Κώδικες. Κοινός παρονομαστής; Η αναπαραγωγή ενός αφηγήματος που, όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να καταστεί ως «αλήθεια».
Μετά τον Άδωνι Γεωργιάδη, που επιχείρησε την περασμένη εβδομάδα να «βενεζουελοποιήσει» τον δημόσιο διάλογο με τις αναφορές του στον Τσίπρα, τη σκυτάλη πήρε ο Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος των Δημοκρατών και συμπαίκτης του υπουργού Υγείας στο τένις, μεταφέροντας τη συζήτηση στους Ποινικούς Κώδικες του 2019.
«Το να πληρώσει ένας σαν τον Τζέφρι Έπστιν ένα 14χρονο κορίτσι για σεξουαλική πράξη, σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα που ψήφισε ο Αλέξης Τσίπρας το 2019, ήταν πλημμέλημα και όχι κακούργημα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασσελάκης σε βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακολούθησαν και νέες παρεμβάσεις του, με τις οποίες επανήλθε στο ζήτημα, επιχειρώντας να διευκρινίσει τη θέση του.
Στη συνέχεια, ο Κασσελάκης χαρακτήρισε τη διάταξη «κατάπτυστη», υποστηρίζοντας ότι ψηφίστηκε «μέσα σε μία νύχτα» και ότι ουδέποτε του είχε αναφερθεί. Μόνο που η συνολική αναμόρφωση των Ποινικών Κωδίκων δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά, ούτε αποτέλεσε προσωπική νομοθετική πρωτοβουλία του Τσίπρα. Ήταν προϊόν πολυετούς εργασίας νομοπαρασκευαστικών επιτροπών.
Eπειδή όμως η νομική πραγματικότητα δεν χωρά στα βολικά βίντεο των λίγων δευτερολέπτων που αναρτώνται στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης, ας θυμίσουμε ορισμένα πράγματα.
Ο βιασμός ανηλίκων (άρθρο 336 παρ. 3 ΠΚ), το trafficking ανηλίκων (αρθρο 323Α ΠΚ), η κατάχρηση ανηλίκων σε γενετήσιες πράξεις (άρθρα 339 και 342ΠΚ), η γενετήσια πράξη ανηλίκων έναντι αμοιβής (άρθρο 351Α ΠΚ), η προσέλκυση παιδιών για γενετήσιους λόγους (άρθρο 348Β ΠΚ), η πορνογραφία ανηλίκων (άρθρα 348Α, 348Γ ΠΚ), αλλά και άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων τυποποιούνται σε διαφορετικές διατάξεις στον Ποινικό Κώδικα, με διαφορετικές αντικειμενικές υποστάσεις, πράγμα το οποίο αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια του νομοθέτη να προβλέψει και να ποινικοποιήσει όλο το εύρος του modus operandi των επικίνδυνων εγκληματιών που στρέφονται ενάντια σε παιδιά.
Μάλιστα, ο νομοθέτης του 2019 συμπεριέλαβε στον Ποινικό Κώδικα νεοπαγείς διατάξεις που ποινικοποιούν Εγκλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να έχει προβλέψει ο νομοθέτης του 1950 (προηγούμενου Ποινικού κώδικα), όπως το grooming ανηλίκων μέσω διαδικτύου ή η παιδική πορνογραφία στο dark web ακόμα και η AI generated πορνογραφία για την όποια έχουν αλιευθεί από το ίντερνετ φωτογραφίες υπαρκτών ανηλίκων.
Προφανώς καθένα εξ αυτών των αδίκημα έχει διαφορετικό πλαίσιο ποινής, αναλόγως της βαρύτητας της πράξης – πρόκειται για την
θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας των ποινών, σύμφωνα με την οποία όμως και πάλι, τα ειδεχθέστερα Εγκλήματα (σ.σ. όπως αυτό του βιασμού ή του trafficking ανηλίκων) αντιμετωπίζεται με ισόβια κάθειρξη, τουτέστιν τα εγκλήματα αυτά παρέμειναν κακουργήματα.
Εντούτοις, αυτό που επιλέγουν να μην αναφέρουν οι δημοσιολογούντες, είναι ότι ένα από τα στοιχήματα του νέου Ποινικού Κώδικα του 2019 ήταν η εναρμόνιση της επιβληθείσας από το δικαστήριο (σ.σ «ονομαστικής») ποινής με την πραγματικά εκτιτέα, τουτέστιν έλαβαν χώρα αλλαγές στα άρθρα που αφορούν την υφ' όρων απόλυση ώστε ο καταδικασμένος να εκτίει περισσότερο χρόνο. Το γεγονός ότι τα αδικήματα κατά των ανηλίκων παρέμειναν κακουργήματα και με τον νέο ΠΚ υπενθύμισε και ο δικηγόρος Γιάννης Απατσίδης, παραθέτοντας τις σχετικές διατάξεις. Ο ίδιος δε, χαρακτήρισε την παρέμβαση Κασσελάκη «την πιο χυδαία παράσταση που παίζεται πάνω στις πλάτες των θυμάτων παιδικής κακοποίησης». Αντίστοιχες επισημάνσεις έκαναν και νομικοί που παρενέβησαν δημόσια στη συζήτηση. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πλέον απλό: όταν κάποιος εμφανίζεται ως τιμητής της αλήθειας και επικαλείται το ιερότερο όλων, την προστασία των παιδιών, δεν έχει τουλάχιστον την υποχρέωση να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στα εγκλήματα για τα οποία μιλά;
Σχεδόν ταυτόχρονα όμως, κατά την στιγμή που ο πάλαι ποτέ «με φύτεψε ο Αλέξης» Κασσελάκης, ο οποίος συγχρόνως αντιλαμβάνεται πλέον τη Νέα Δημοκρατία ως «Νέα Δημοκρατία»(σκέτο) και την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) ως «κόμμα μόρφωμα» και ο Σταύρος Κοντονής και η Ζωή Κωνσταντοπούλου αλλά κ.α. συνειδητά πλέον επιλέγουν να βαδίσουν εκκινώντας από διαφορετικές(;) πολιτικές αφετηρίες, το ίδιο γεμάτο από λάσπες, μονοπάτι. Παραδίδοντας ταυτόχρονα και τα απαραίτητα «ιδιαίτερα μαθήματα αριστερής ηθικής». Εκ δεξιών, όπως γινόταν πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις. Και λειτουργώντας τελικά, «συνειδητά» λένε οι πιο καχύποπτοι, «ασυνείδητα» ισχυρίζονται οι πιο αθώοι, ως τα πολιτικά ball boys της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η τελευταία, κουβαλά στις πλάτες της και προσπαθεί να απαλλαγεί από δεκάδες σκάνδαλα, όπως αυτά των υποκλοπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το έγκλημα των Τεμπών.
Μέχρι τις κάλπες όμως έχουμε ακόμη δρόμο. Και μέχρι τότε, μέχρι και ο τελευταίος ψηφοφόρος (πλην εμμονικών ή ανοήτων) θα εχει
εμπεδώσει το ποιοι στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και ποιοι, ιδεολογικά πια, λειτουργούν ως οι νεροκουβαλητές της. Είτε για να επιπλεύσουν της πολιτικής τους αορατότητας, είτε για να νοηματοδοτήσουν την αντιπολιτική τους ασημαντότητα – ή και για τα δύο μαζί. Προσφέροντας όμως τελικά «καλή υπηρεσία» στην ομολογουμένως χειρότερη κυβέρνηση στην Ιστορία της Γ´ Ελληνικής Δημοκρατίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια