....

....

Οι αναθεωρητές της πραγματικότητας

Του Γιώργου Τραπεζιώτη

 18/11/2026

  • Δεν είναι μόνο αναθεωρητές της Ιστορίας. Είναι και αναθεωρητές της πραγματικότητας. Άνθρωποι που πολιτικά «ιδρώνουν την ίδια φανέλα», ανήκοντας στον ίδιο ιδεολογικό χώρο. Άνθρωποι που τους λες «άσπρο» και σου απαντούν «μαύρο», ενώ ταυτόχρονα, μπορούν να σου κάνουν το άσπρο μαύρο, μέχρι να πεις… ακρίβεια.

«Τη ΔΕΗ την ανοίξαμε στον ανταγωνισμό για να γίνει πιο αποτελεσματική και κερδοφόρα», έλεγαν. Μόνο που… ξέχασαν να εξηγήσουν πώς η κερδοφορία μιας επιχείρησης δεν μεταφράζεται και σε ελάφρυνση για την τσέπη του καταναλωτή. «Δεν βγαίνει ο μήνας» τους λες. «Δίνουμε pass, επιδόματα, στηρίζουμε τους πιο αδύναμους, όσο αντέχει η οικονομία», σου απαντούν, με ύφος χιλίων νοικοκυραίων. Κι αν επιμείνεις; Κακό του κεφαλιού σου! «Είσαι μίζερος», διαπιστώνουν. Και κάπου εκεί εύλογα αναρωτιέσαι, και λες «πάει, τρελάθηκα; Ή μήπως κάποιος προσπαθεί να με πείσει ότι δεν βλέπω αυτό που ζω;».

Τέτοιες «τρέλες» ακούμε καθημερινά. Διαψεύσεις της κοινής λογικής, αλλά κυρίως της συλλογικά πια βιωμένης πραγματικότητας. Εφαρμοσμένες επικοινωνιακές πρακτικές στις οποίες τα θεμέλια έχουν μπει εδώ και χρόνια, μέσα από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Με τον χειμώνα ante portas, που μόνο μετεωρολογικά εξακολουθεί να μας κάνει το χατίρι κρατώντας τον υδράργυρο σε πιο φθινοπωρινά επίπεδα, οι κυβερνητικές κινήσεις για την αντιμετώπιση της ακρίβειας – που εκκινά από την ενέργεια – είναι περιορισμένες, ενώ όσο πλησιάζουμε και προς τις κάλπες απλώς αποκτούν όλο και πιο έντονο προεκλογικό χρώμα.

Εντούτοις, αν όλα τα παραπάνω λογίζονται ως «τοξικές απόψεις» αλλά και ως συμπεράσματα που διαταράσσουν την εικόνα της αναπτυξιακής πορείας της οικονομίας, έρχεται η… κομμουνιστική Ελληνική Στατιστική Αρχή και χαλάει τη σούπα.

Τι λέει; Ότι το 14,9% του συνολικού πληθυσμού ζει πλέον σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης. Ότι το ποσοστό στους πολίτες ηλικίας 18-64 ετών φτάνει το 15%, ενώ στα παιδιά αγγίζει το 15,9%. Συγχρόνως, λέει ακόμη ότι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος για τον συνολικό πληθυσμό είναι στο 6,3%. Με άλλα λόγια, η ελληνική επίδοση είναι υπερδιπλάσια αρνητική.

«Να κάνουμε υπομονή», που θα έλεγε και μια ψυχή. «Θα τα φτιάξει όλα ο Μητσοτάκης».

Άντε, να κάνουμε. Μόνο που όμως η υπομονή έχει ένα κακό χούι. Αφορά στο μέλλον. Τι βλέπουμε μπροστά μας ατενίζοντάς το;

Ήδη το μαρτυρούν οι άλλοι…. κομμουνιστές, οι τεχνοκράτες της Κομισιόν. Στις φθινοπωρινές προβλέψεις της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας θα περιοριστεί στο 1,8% το 2026 και στο 1,5% τόσο το 2027 όσο και το 2028. Την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός προβλέπεται στο 4,1% φέτος, στο 3,2% το 2027 και στο 2,4% το 2028. Και προειδοποιεί ότι το αυξημένο ενεργειακό κόστος, οι δυσκολότερες χρηματοδοτικές συνθήκες και η σταδιακή ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης θα περιορίσουν τη δυναμική των επενδύσεων.

Αλλά ας αφήσουμε για λίγο τα ποσοστά του ΑΕΠ κι δούμε τι μένει τελικά στην τσέπη. Σύμφωνα με τη Eurostat, το διάμεσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα το 2025, προσαρμοσμένο στην αγοραστική δύναμη, ήταν 13.612 μονάδες, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος έφτανε τις 22.630. Δηλαδή βρισκόμαστε κι εδώ μόλις στο 60% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Αυτή είναι λοιπόν η πραγματική απόστασή μας από την Ευρώπη Όχι εκείνη που αποτυπώνεται στις επικοινωνιακού τύπου κυβερνητικές παρουσιάσεις, αλλά αυτή που αποτυπώνεται στο λειψό διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.

Και υπάρχει ακόμη ένας αριθμός που δεν χωράει βεβαίως στους πανηγυρισμούς περί… ευημερίας. Το 50,5% των πολιτών στην Ελλάδα αδυνατεί πια να αντιμετωπίσει ένα απρόβλεπτο οικονομικό έξοδο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025. Ο ένας στους δύο δηλαδή, δεν δύναται να ανταποκριθεί οικονομικά ώστε να αντιμετωπίσει μια έκτακτη βλάβη στο σπίτι, μια επισκευή στο αυτοκίνητο ή μια αναποδιά που διαταράσσει τον έτσι κι αλλιώς σφιχτό οικογενειακό προϋπολογισμό. Να σημειώσουμε εδώ πως ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 29,2%.

Για να τελειώνει λοιπόν το «παραμυθάκι», η ανάπτυξη ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν πληρώνει το ενοίκιο, ούτε γεμίζει το καλάθι με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ, ενώ παράλληλα δεν εξοφλεί τους εξοντωτικούς λογαριασμούς στην ενέργεια ή αλλού. Το ερώτημα λοιπόν δεν αφορά μόνο στο πόσο «μεγαλώνει η ελληνική οικονομία;», αλλά στο ποιοι καρπώνονται αυτή την ανάπτυξη και κυρίως στο πόσο από αυτόν τον παραγόμενο πλούτο φτάνει τελικά στην κοινωνία.

Θα πεις όμως κάποιος πως «όταν τα γεγονότα δεν εξυπηρετούν το αφήγημα, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα». Δίκιο θα ‘χει. Μόνο που όπως ο ιστορικός αναθεωρητισμός, έτσι και ο αναθεωρητισμός της πραγματικότητας, έχουν κοντά ποδάρια. Κι αυτό, αργά ή γρήγορα, όπως έχει αποδειχθεί και ιστορικά αλλά και πολιτικά, πρώτοι το διαπιστώνουν πάντα όσοι τον επιχείρησαν.

thefaq.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.