Βαγγέλης Βενιζέλος: Επένδυση
Είναι η πολιτική επάρκεια, ηλίθιε...
Το άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής» θεωρήθηκε φιλοκυβερνητικό —και ήταν. Η ομιλία του στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Χριστοδουλάκη αξιολογήθηκε ως αντικυβερνητική —και επίσης ήταν.
Τι συμβαίνει τελικά με τον Βαγγέλη Βενιζέλο; Γιατί τη μια μέρα στηρίζει τον Μητσοτάκη για την «πληρότητα» στην παρουσίαση των ελληνικών θέσεων στον ΟΗΕ και την άλλη τον κατεδαφίζει για την κακοδιαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης;
Δεν υπάρχει απάντηση, ούτε χρειάζεται. Το θέμα κάθε φορά με τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πώς τοποθετείται απέναντι στους άλλους. Είναι πώς τοποθετούνται οι άλλοι απέναντι σε αυτόν. Αρχής γενομένης από το κόμμα του.
Με δύο διαφορετικούς αρχηγούς, τον κρατάει εκτός Βουλής για δύο συνεχόμενες τετραετίες και πάει για τρίτη. Ποιος θα είχε αντίρρηση να τοποθετηθεί στην κορυφή του ψηφοδελτίου Επικράτειας, ως πρώην αρχηγός και αντιπρόεδρος τριών κυβερνήσεων;
Είναι εξηγήσιμο ως φαινόμενο της πολιτικής: το πολιτικό του εκτόπισμα και τα προσωπικά προσόντα του «φοβίζουν». Αλλά είναι και περίεργο ως αντινομία: τα κόμματα αναζητούν τον καλύτερο στις γραμμές τους, για την ηγεσία τους.
Ποιος από τους έξι που διεκδίκησαν την ηγεσία πριν από δύο χρόνια, είναι καλύτερος από τον Βενιζέλο; Παρά τα λάθη συμπεριφοράς και τακτικής του, που δεν είναι και λίγα:
— Το 2004 κατάπιε την παραβίαση του Καταστατικού με τη μεταβίβαση της ηγεσίας από τον Σημίτη στον Γ. Παπανδρέου σε ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι.
— Το 2011 δέχθηκε να γίνει αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών του Γ. Παπανδρέου και αργότερα του Σαμαρά.
— Το 2012 έκρυψε τα πορίσματα, που ο ίδιος ζήτησε, για την οικονομική διαχείριση στο κόμμα από τον προκάτοχό του —στη θέση του οποίου ηττήθηκε στις εκλογές.
— Και το 2015 τον άφησε ατουφέκιστο να διασπάσει το ΠΑΣΟΚ. Καταδικάζοντας και τον εαυτό του στο ταπεινωτικό 4,6%, που τον υποχρέωσε να παραδώσει την ηγεσία – και να καταστεί ενδιάμεσος δύο κληρονόμων…
Πέρασαν όμως 12 χρόνια και το ΠΑΣΟΚ δεν ανέδειξε άλλον με τα δικά του πολιτικά προτερήματα. Αν —όπως έλεγε με αδικαιολόγητη έπαρση— «δεν τα έβαλε στον τόκο» και τα ρευστοποίησε υπέρ πατρίδος, δεν έχουν ξανακτιστεί, από τότε που οι διάδοχοι του τα παρόπλισαν;
Στη Χαρ. Τρικούπη έδωσαν ρόλο στην αμφιλεγόμενη Διαμαντοπούλου —που επιχείρησε να στήσει αντι-ΠΑΣΟΚ κόμμα και συνεχίζει με ένα ΙΧ «παραμάγαζο»— αλλά όχι στον Βενιζέλο. Ανεξήγητο.
Ποιος άλλος από την «όλη» Δημοκρατική Παράταξη μπορεί να σταθεί απέναντι στη Δεξιά —με ή χωρίς τον Μητσοτάκη επικεφαλής; Ο Τσίπρας, που είχε την ευκαιρία και την έκαψε; Ή μήπως οι μετριότητες που περιμένουν τη βάρδια τους στο ΠΑΣΟΚ;
Το 1997 οι «βαρόνοι» στη ΝΔ, μετά από αλλεπάλληλες ήττες, ζήτησαν από τον ταλαντούχο Κώστα Καραμανλή να ηγηθεί του κόμματος —και τους βγήκε. Στο ΠΑΣΟΚ γιατί δεν κάνουν το ίδιο με τον Βενιζέλο, αλλά προτιμούν την καθήλωση στη χαμηλή πτήση τους;
Ο πρώην αρχηγός τους, είχε στα χέρια του ένα πολιτικό κεφάλαιο, αλλά πλέον δεν είναι καν βουλευτής —παρ’ ότι είναι ο καλύτερος κοινοβουλευτικός της γενιάς του. Παραμένει όμως ο ίδιος κεφάλαιο για το ΠΑΣΟΚ.
Καθώς ο κύκλος του μικρομεγαλισμού οδηγεί ξανά ως πρόβατο επί σφαγή στις κάλπες το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου, η επένδυση αυτού του κεφαλαίου είναι σοφή επιλογή —και για το ΠΑΣΟΚ και για τον Βενιζέλο…
Είναι η πολιτική επάρκεια, ηλίθιε…
Δεν υπάρχουν σχόλια