Άγγελος Συρίγος: Outsourcing
Το πιάσαμε το υπονοούμενο: η χώρα δεν μπορεί να προστατεύσει στρατιωτικά τη διαδρομή του καλωδίου σε όλα τα σημεία της.
Τι ακριβώς συμβαίνει με την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και γιατί μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ελληνοτουρκική πολεμική σύρραξη;
Κατά τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή: «Οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση, ανακοίνωση ή αλλιώς».
Κατά τον Παύλο Μαρινάκη, η κυβέρνηση τον… ακούει και «δεν ζητήθηκε, ούτε θα ζητηθεί άδεια από την Τουρκία». Και η ρηματική διακοίνωση της γαλλικής κυβέρνησης προς την Άγκυρα; Απλώς «γραπτή ενημέρωση προς την Τουρκία και όχι αίτημα άδειας ή συναίνεσης». Χωρίς «καμία ελληνική εμπλοκή».
Το πιστεύουμε; Ίσως, αν στο κάδρο δεν έμπαινε η Ντόρα ως οιονεί υπουργός Εξωτερικών —με, υποδηλούμενο, εκτόπισμα μεγαλύτερο του Γεραπετρίτη— για να ισχυριστεί ότι ο Καραμανλής δεν ξέρει τι λέει. Χωρίς από την πλευρά της να είναι σαφές: στηρίζει την κυβερνητική πολιτική, τρολάρει το Μέγαρο Μαξίμου ή μήπως υπερασπίζεται τη… Γαλλία, που «θέλει να έχει απολύτως το κεφάλι της ήσυχο». Για ποιο πράγμα —αφού όλα γίνονται κανονικά;
Προφανώς η κυρία αντιλαμβάνεται τι εννοεί, με το δικό του βάρος, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος όταν —δικαιώνοντας τον Καραμανλή— λέει ότι αν η ρηματική διακοίνωση συνιστά ενημέρωση, «η γαλλική κυβέρνηση πλήττει ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας».
Για την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση πρώτα υποχώρησε στην Κάσο, στη συνέχεια —με ανάθεση της κατασκευής σε δύο γαλλικές εταιρείες— ιδιωτικοποίησε την εξωτερική πολιτική και στην πράξη κατέστη υπόλογη υποταγής στην αξίωση του Ερντογάν να έχει λόγο στο καλώδιο. Μέσω της γαλλικής κυβέρνησης —που συνεχίζει να διαπραγματεύεται με την Τουρκία!
Μιλάμε για το αδιανόητο: κατευνασμός με παρένθετη χώρα. Για να έχει η κυβέρνηση και την πίτα της υπεράσπισης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αφάγωτη και τον σκύλο της τουρκικής βουλιμίας χορτάτο.
Η αλήθεια ίσως βρίσκεται σε δύο τοποθετήσεις του καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, πρώην υπουργού και εν ενεργεία βουλευτή της ΝΔ, Αγγέλου Συρίγου.
Πρώτα προέβαλε —και δεν πήρε πίσω παρά την κυβερνητική δυσφορία— την «επιστημονική του άποψη» ότι στην Κάσο «υποχωρήσαμε δύο φορές». Στη συνέχεια, μιλώντας για την περιοχή στην οποία εφάπτονται η ελληνική με την κυπριακή ΑΟΖ, συμπέρανε:
– «Είναι εξαιρετικά απομακρυσμένη από ελληνικές ακτές και λιμάνια και, αν εμφανιστούν τουρκικά πολεμικά πλοία σε εκείνο το σημείο, δεν θα μπορούμε να τους διώξουμε λόγω της τεράστιας απόστασης και των γεωγραφικών περιορισμών».
Το υπονόησε και ο Νίκος Δένδιας, εμπράκτως. Αγοράζοντας, από την Πορτογαλία… αεροσκάφη ανεφοδιασμού στον αέρα —που οι προκάτοχοί του απέρριπταν γιατί χρειάζονται μια μοίρα μαχητικών αεροσκαφών για συνοδεία— υποστήριξε ότι αν τα είχε η Ελλάδα το 1974, «η εισβολή στην Κύπρο δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί».
Εκ των υστέρων ο Συρίγος διευκρίνισε ότι δεν εννοούσε αδυναμία υποστήριξης του καλωδίου στην περιοχή που ανέφερε. Αλλά το θέμα δεν είναι αν το εννοούσε. Είναι αν ισχύει. Οπότε «με τον υπάρχοντα στόλο δεν θα μπορείς να διώξεις τους Τούρκους, αν κάνουν άσκηση ή έρευνες στη συγκεκριμένη περιοχή». Από την οποία περνάει το καλώδιο…
Συνδυάζοντας τις, έντιμες, τοποθετήσεις Συρίγου με όσα εξελίσσονται στην πράξη και το παρασκήνιο, το πιάσαμε το υπονοούμενο: η χώρα δεν μπορεί να προστατεύσει στρατιωτικά τη διαδρομή του καλωδίου σε όλα τα σημεία της.
Και η κυβέρνηση ασκεί, διά των Γάλλων, Εξωτερική πολιτική και πολιτική Άμυνας με… outsourcing!
Δεν υπάρχουν σχόλια