Πολιτική ηγεμονία Τσίπρα έβγαλε η συζήτηση στη Βουλή. Tραγελαφική εμφάνιση Μητσοτάκη με κρεσέντο διχαστικού λόγου και ακρότητες – Οργή στη ΝΔ για την επίθεση σε Καραμανλή-Παυλόπουλο

Toυ Γ. Λακόπουλου

Το τελευταίο διάστημα όλοι έβλεπαν ότι το σύστημα Μητσοτάκη κάνει απέλπιδα προσπάθεια  διάσωσης -από τους τυφώνες  της πανδημίας, της οικονομικής κατάρρευσης και του …Λιγνάδη-  με  χονδροειδείς αντιπερισπασμούς. 

Από αλαζονεία -και την απώλεια ελέγχου λόγω της πίεσης που δέχεται- ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ στα δύσκολα συνήθως διαφεύγει, πήγε σχεδόν πρόθυμα στη Βουλή να απαντήσει στην επίκαιρη ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα για την αστυνομική βία. Χειρότερη εξέλιξη δεν θα μπορούσε να τον περιμένει σ’ αυτή τη συζήτηση.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτευσης έκανε μια μνημειώδη αγόρευση και με επιχειρήματα έριξε τον Πρωθυπουργό στο καναβάτσο -πριν καν πάρει το λόγο.   

Καλύτερα γι’ αυτόν να μην τον έπαιρνε.  Το ακραίο  ύφος, η ακατάληπτη ρητορεία, το τσουβάλιασμα περιθωριακών καταστάσεων, τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις και κυρίως η ευτέλεια των αναφορών μπήκαν από παρακμιακούς λογογράφους σε ένα κείμενο διαστροφικής αλλοίωσης της πραγματικότητας, αλλά και της Ιστορίας.

Ωστόσο δεν έκρυψε την ενοχή του για την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα.  Αντίθετα την ανέδειξε με την τσαπατσούλικη προσπάθεια να μετατρέψει σε… θρίαμβο.  Δεν ήταν πολύ ευχάριστο -για την ίδια- να βλέπει κανείς τη Ντόρα Μπακογιάννη να τον χειροκροτεί σαν επικεφαλής κλάκας, για να προκαλέσει την προσοχή του.

Όσα διάβαζε, άχαρα και  επιθετικά τον εξέθεταν ανεπανόρθωτα, από τη μια παράγραφο στην άλλη. Είναι αδιανόητο Πρωθυπουργός να προσπαθεί να ταυτίσει την αξιωματική αντιπολίτευση με την… τρομοκρατία και τους «μπαχαλάκηδες», επικαλούμενος τις θέσεις της για το κράτος δικαίου και αυθαίρετες κατασκευές.

Ήταν κραυγαλέα επιστροφή στο κακό παρελθόν  της παράταξής του. Αδίστακτα, χωρίς ηθικούς περιορισμούς, χωρίς σεβασμό στην Ιστορία, στην αλήθεια και στα πραγματικά περιστατικά, σταχυολογούσε ασύνδετα πράγματα για να εμφανίσει τον Αλέξη Τσίπρα «αρχηγό των μπαχαλάκηδων». Όπως έκανε ο πατέρας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου για την 17Ν. Το αίμα νερό δεν γίνεται.

Ο βασικός υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα δήλωσε  στη Βουλή ευτυχής γιατί «έχει πετύχει» και στην οικονομία και στην πανδημία.  Ότι είναι ικανοποιημένος με τους εφτά χιλιάδες νεκρούς  – επειδή… αλλού είναι περισσότεροι.

Η ερασιτεχνική διάλεξη με την οποία προσπάθησε να τα θεμελιώσει ήταν πλίνθοι και κέραμοι». «Είναι για λύπηση» είπε βουλευτής της ΝΔ που παρακολουθούσε από την τηλεόραση τη συνεδρίαση.

 Όταν μίλησε για το θέμα της ερώτησης για το οποίο κλήθηκε να απολογηθεί επιβεβαίωσε τις χειρότερες  εκτιμήσεις για τις προθέσεις του.

 Ο σχεδιασμός της ΝΔ δεν έχει καν πολιτικά χαρακτηριστικά πλέον. Συνιστά πολιτική διαστροφή. Ενσωματώνει αθέμιτες συλλήψεις καταστάσεων, προκειμένου να μεταφέρει την ευθύνη στην αντιπολίτευση, όχι μόνο για την αστυνομική βία, αλλά και την πανδημία.

Ήταν αδύνατον να βρει κανείς ψήγματα λογικής -και σε πολλά σημεία ηθικής- σε όσα έλεγε με αυτάρεσκο ύφος  και αυτοθαυμαζόμενος με την εντύπωση ότι κατατροπώνει τον αντίπαλό του, ενώ κατατρόπωνε την αλήθεια.

Κάθε φορά που ανέβαζε τους τόνους έδειχνε τυλιγμένος στο δικό του δίχτυ και όσο προσπαθούσε να διαφύγει από όσα τον βαρύνουν, τόσο περισσότερο έμπλεκε.

Μετά τον πανικό Λιγνάδη -που χαρακτήρισε την προηγούμενη εμφάνισή του στη Βουλή-,  τώρα προσπάθησε να κερδίσει έδαφος εκεί που το έχει ήδη χάσει: σ’ αυτούς λεγόμενους «νοικοκυραίους» και στη νεολαία.  Στους νομοταγείς πολίτες και το δημοκρατικό φρόνημα της κοινωνίας.

 Αλλά απέναντι σ’ αυτούς κυρίως αυτοκτόνησε πολιτικά. Κανείς νοήμων άνθρωπος δεν θέλει το 2021 Πρωθυπουργό με αυτό το, άλλα αντ’ άλλων, λεξιλόγιο. Την προσφυγή σε εμφυλιοπολεμική επιχειρηματολογία. Με χαμηλής ποιότητας αναφορές, ευτελές ύφος και άρνηση ανάληψης της παραμικρής ευθύνης.

Όσο μιλούσε με ασυναρτησίες -αραδιάζοντας με στόμφο και φράσεις που δεν έβγαζαν νόημα- όσα έλεγε έπαυαν να προκαλούν αγανάκτηση και οδηγούσαν σε αποστροφή με ενδιάμεσα μειδιάματα.

 Ήταν αστείο να λέει- με τα έργα των ημερών Χρυσοχοΐδη -που καμάρωνε δίπλα του- ότι «ο αστυνομικός πρέπει να έχει αυτοσυγκράτηση».

Πήγε στη Βουλή για χτυπήματα κάτω από την μέση. Για  επίδειξη υποκρισίας όπως όταν είπε όταν πήγε «για  να καταδικάσει» τον ξυλοδαρμό του νεαρού στη Νέα Σμύρνη. Όταν δεν το έκανε σε τρεις αλλεπάλληλες  δημόσιες εμφανίσεις του ως εκείνη τη στιγμή.  

Όπως δεν το έκανε κανείς από την κυβέρνησή του.  Αντίθετα οι βουλευτές του έπαιξαν δημοσίως τον χειρότερο ρόλο με αθλιότητες.

Οι επικοινωνιολόγοι του Μεγάρου Μαξίμου και οι γνωστοί γελωτοποιοί του Βασιλέως που είχαν την ιδέα για κόλπα  που «θα παγιδεύουν τον Τσίπρα», τελικά παγίδευσαν τον Μητσοτάκη. Τον έστειλαν σαν ερίφιο να συναντήσει πρόωρα το Πάσχα «με το κεφάλι του πάνω στον πάγκο του χασάπη», που λέει κι ο Σαββόπουλος στους «Αχαρνής» του.

Τι κέρδισε ο Τσίπρας

Σ’ αυτή τη συζήτηση ο Αλέξης Τσίπρας είχε προφανή κέρδη που συναθροιζόμενα του δίνουν την ηγεμονία στην στην πολιτική σκηνή.  

Ακούστηκε από τους φιλήσυχους πολίτες, συσπείρωσε το σύνολο της Δημοκρατικής Παράταξης, οριοθέτησε τη θέση του απέναντι στη βία, ανέδειξε το προσωπικό του ιμπέριουμ και ανάγκασε τον Μητσοτάκη να κατέβει και άλλο τη σκάλα του κακού και στην πιο φτηνή επιχειρηματολογία.

 Ενίοτε και στην ανοησία του τύπου «η βία δεν φέρνει βία αλλά ο διάλογος φέρνει  διάλογο»-και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ήταν λυπηρό Πρωθυπουργός να απευθύνεται στη Βουλή με υλικό καφενείου, με ανεύθυνες κορώνες και με ατάκες ακραίου δεξιού φανατισμού. 

Να επιδίδεται σε κρεσέντο μίσους και παραπληροφόρησης καταφεύγοντας σε περιθωριακές και ύποπτες δραστηριότητες. Και να καλεί την αντιπολίτευση να συμφωνήσει την παράκαμψη της αρχή της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Ήταν ο χειρότερος Μητσοτάκης από τότε που έγινε πρωθυπουργός. Αλλά ακόμη και ως ηττημένος κοινοβουλευτικά έδειξε ότι όσο περνάει ο καιρός γίνεται και δημοκρατικά επικίνδυνος. Ακόμη και για το κόμμα του οποίου πήρε την αρχηγία το 2016.

Φάνηκε από την εμπάθεια με την οποία επιτέθηκε  -πισώπλατα- στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και τον τότε υπουργό Προκόπη Παυλόπουλο, λέγοντας – με ανατριχιαστικό υπονοούμενο για πολλούς: «Δεν θα επιτρέψω να γίνει πάλι ό,τι έγινε με τον Γρηγορόπουλο το 2008 στην Αθήνα».

Η «αντικαραμανλικη εμπάθεια» που του καταλόγισε αμέσως ο Βαγγέλης Αντώναρος και η προφανής διαστρέβλωση των «Δεκεμβριανών» του 2008 έπεσε στο ποτάμι οργής που κυλάει από καιρό στο υπέδαφος του κόμματος των Καραμανλήδων, με το σύνθημα «αυτός δεν έχει καμία σχέση με τη ΝΔ».

Με αυτή την τραγελαφική εμφάνιση ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφυγε από τη Βουλή, διπλά κουρεμένος. Δεν έχασε μόνο από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά διεύρυνε και το εσωκομματικό μέτωπο που πυκνώνει από αγανάκτηση εναντίον του.

anoixtoparathyro.gr